ภายใต้แสงสนธยา แม่น้ำหวงเหอไหลเชี่ยวกราก
หลังดงกกฝั่งตรงข้าม ธงแดงผืนนั้นเผยให้เห็นเพียงครึ่งเดียว ก่อนถูกลมพัดกดลงไปอีกครั้ง ระยะห่างไกลเกินกว่าจะมองเห็นอักษรบนธงได้ชัด ทว่าผู้คนริมฝั่งกลับกลั้นหายใจพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
หลี่เย่มิได้เร่งถามผู้ขี่ม้าที่มารายงาน เพียงยกมือสั่งทหารด้านหลังให้ดับคบเพลิงลงสองสามดวง
ครู่ต่อมา เสียงแตรศึกพลันดังขึ้นจากฝั่งใต้ของเหอหนาน
สามเสียงยาว หนึ่งเสียงสั้น
เสียงแตรข้ามผืนน้ำมา ขาดห้วงเป็นระยะ หยางซือโฮ่วชะงักไปก่อน จากนั้นก็รั้งบังเหียนพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง จนแทบจะควบม้าลงไปถึงริมน้ำ
“พี่ใหญ่!”
นั่นคือสัญญาณรวมพลที่กองทัพเซี่ยวเจี๋ยเคยใช้ในอดีต
สามปีก่อน ฟู๋ฉุนเซินนำทหารผ่านศึก 1,500 นายมุ่งตะวันออก กฎสัญญาณในกองทัพไม่เคยเปลี่ยนแปลง ต่อมาเมื่อจี๋โม่ขยายกำลังพล ธงและกลองของกองทัพผิงหลู 5,000 นายก็ยังคงใช้แบบแผนเก่านี้เป็นส่วนใหญ่
“ตอบสัญญาณ”
พลเป่าแตรศึกแห่งกองทัพเหลียงยกแตรทองแดงขึ้น เป่าสามเสียงยาวหนึ่งเสียงสั้นเช่นกัน
ทันใดนั้น แสงไฟก็สว่างพรึบขึ้นทั่วฝั่งตรงข้าม เริ่มจากจุดหนึ่ง แล้วเพิ่มเป็นสิบกว่าจุด หลายสิบจุด ส่องสว่างเรียงรายไปตามหาดทราย ธงทัพที่ซ่อนอยู่หลังดงกกล้วนชูขึ้น ผืนธงสีแดงที่ขาดวิ่นถูกลมแรงพัดจนสะบัดดังพรึ่บพรับ
ทหารฝั่งใต้ตะโกนก้อง ทหารกองทัพเหลียงฝั่งเหนือก็ส่งเสียงขานรับ แรกเริ่มเสียงยังฟังไม่ชัด ไม่นานก็หลอมรวมเป็นเสียงกึกก้องทั่วบริเวณ
“แม่ทัพฟู๋!”
“ท่านอ๋อง!”
สองฝั่งห่างกันหลายร้อยก้าว ตรงกลางมีแต่คลื่นน้ำขุ่นข้น ทว่าเสียงตะโกนกลับดังขึ้นเป็นระลอก ราวกับจะกดเสียงแม่น้ำสายใหญ่ให้จมลงไป
ฟู๋ฉุนเซินยึดเรือข้ามฟากบริเวณใกล้เหออินได้แล้ว หลังตะวันตกดิน เรือเล็กใหญ่กว่ายี่สิบลำผลัดกันข้ามไปทางเหนือ ลำเลียงหน้าไม้และทหารโล่ทวนก่อน แล้วจึงส่งม้าออกศึกตามไป ทหารที่เหลือผูกแพไม้ วางเกราะและอาวุธที่ถอดออกมากองไว้ตรงกลาง ก่อนกอดถุงหนังลอยข้ามแม่น้ำไปกับเรือ