ใกล้เลิกงานแล้ว โถงลงทะเบียนว่างเปล่า มีแค่พวกเขาคู่เดียว
ไม่ต้องเสียเวลาต่อคิว
ถ่ายรูป กรอกเอกสาร เซ็น ตราประทับ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น
ไม่นาน สวี่อู้ก็ได้ทะเบียนสมรสมาไว้ในมือ
ไม่ได้เอากระเป๋ามา เธอเลยใส่ทะเบียนสมรสลงในซองเอกสารที่ใส่รายงานตรวจสุขภาพสะดวกๆ
รถของซ่งถิงซีจอดอยู่ที่ลานจอดรถตรงข้ามสำนักทะเบียน
ทั้งสองเดินเคียงข้างไปที่ริมถนน ไม่ได้พูดคุยอะไรกันตลอดทาง
ไฟแดง
ยืนอยู่ที่ทางม้าลาย เห็นซ่งถิงซีไม่มีท่าทีจะบอกลา
สวี่อู้หันไปถามเขา "นี่ต้องให้ฉันกลับบ้านไปกับคุณเดี๋ยวนี้เลยไหม"
ถ้าเป็นตอนนี้ เวลาที่เธอลาหัวหน้าภาควิชามาชัดเจนว่าไม่พอ
…ขอลาอีกสองชั่วโมงเหรอ
แต่แพทย์ประจำบ้านก็ลางานลำบาก
สวี่อู้รู้สึกลำบากใจนิดหน่อย
โชคดีที่ซ่งถิงซีไม่ได้หมายความอย่างนั้น
เขาหันข้างมามองสวี่อู้ ไม่ตอบแต่ถามกลับ "แพทย์ประจำบ้านตอนค่ำไม่ต้องกลับโรงพยาบาลเหรอ"
สวี่อู้พยักหน้า ตอบตามตรง "ต้องกลับค่ะ"
หมอใช้ทุนก็เหมือนผู้ช่วยหัวหน้าภาควิชา
นอกจากจัดตารางเวร ตรวจเยี่ยมผู้ป่วย ดูประวัติ ยังต้องดูแลการปรึกษาแพทย์และการผ่าตัดฉุกเฉินตอนกลางคืน
แทบอยากให้คนเดียวทำงานแปดคน
怎么可能ไม่ต้องกลับโรงพยาบาล
ซ่งถิงซีพยักหน้าเบาๆ "งั้นรอคุณว่างก่อน ไม่รีบ"
"ได้เลย" สวี่อู้ถอนหายใจโล่งอก
เรื่องที่ตกลงแล้วไม่อยากยืดเยื้อนาน ในหัวเธอจัดลำดับการผ่าตัดที่กำหนดไว้แล้วอย่างรวดเร็ว
นัดเวลากับซ่งถิงซีคร่าวๆ "วันอาทิตย์นี้น่าจะได้ ฉันควรจะพักได้"
"งั้นไว้ถึงเวลาค่อยว่ากัน" ไฟเขียว ซ่งถิงซีตอบไปอย่างลวกๆ
สายตาส่งสัญญาณให้สวี่อู้เดินนำ สาวเท้าตามไป
ข้ามถนนมาแล้ว
สวี่อู้ไม่ได้ตั้งใจจะตามเขาไปที่ลานจอดรถ
ถนนหน้าโรงพยาบาลรถติดเป็นประจำ
ไม่อยากรบกวนซ่งถิงซี สวี่อู้บอก "กลับโรงพยาบาลเรียกรถสะดวกมาก ไม่ต้องไปส่งหรอก"
"ไม่เหมาะสม"
ซ่งถิงซีมองสวี่อู้แวบหนึ่ง
"ทางผ่าน ขึ้นรถเถอะ"
เขาพูดจบ มือถือก็ดังขึ้น
นิสัยติดตัวของอาชีพหมอ มือถือไม่เคยปิดเสียง ซ่งถิงซีหยิบมือถือออกมาทันที
เสียงเรียกเข้าดังอยู่ เขามองชื่อที่โทรมา แต่ไม่ได้รับ
สวี่อู้รู้สึกแปลกๆ หันไปมอง แม้ไม่ได้ตั้งใจแต่ก็เหลือบไปเห็นชื่อบนหน้าจอว่า เหวินเชี่ยน
หน้าจอมือถือของซ่งถิงซีสว่างอยู่สิบกว่าวินาที สายวางแล้วถึงค่อยๆ ดับไปเอง
แล้วไม่กี่วินาที ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้เสียงเรียกเข้าดัง ซ่งถิงซีถือมือถือ หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความรำคาญ
เหมือนจะรู้ตัวว่าสวี่อู้มองมาก่อนหน้านี้ เขาหันมามอง
"โทรศัพท์แม่ผม"
สวี่อู้ตั้งใจกรอกที่อยู่ลงในแอปเรียกรถ
ได้ยินคำพูดของซ่งถิงซี ก็เข้าใจไปโดยอัตโนมัติว่าเขาต้องการให้ช่วย
"ต้องให้ฉันรับสายไหม"
"ยังไม่ต้องสักครู่"
ซ่งถิงซีตอบพลางสบตาสวี่อู้ สายตาแบบรักษามารยาท
ปลายนิ้วสวี่อู้ชะงักไป กว่าจะรู้ตัวก็…
ไม่ใช่ให้เธอช่วยนี่นา งั้นที่ซ่งถิงซีบอกเธอเป็นพิเศษ กำลังอธิบายเหรอ
อธิบายสถานะของคนปลายสายว่าเป็นผู้หญิง
สวี่อู้ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพบางๆ "คุณหมอซ่งไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ"
ไม่ใช่เพราะไว้ใจซ่งถิงซี แต่…
มองจากมุมความคุ้มค่าและความง่าย ซ่งถิงซีถ้ามีผู้หญิงที่เหมาะสมอยู่ใกล้ตัวก็คงไม่ต้องออกมา相亲
ทั้งสองเข้าใจตรงกันอีกครั้งเรื่องโสด
ซ่งถิงซีมองสวี่อู้ พยักหน้าเล็กน้อยราวกับไม่มีอะไร
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นดื้อรั้นเป็นครั้งที่สาม
ทางนั้นมีท่าทีจะโทรไปเรื่อยๆ จนกว่าซ่งถิงซีจะรับ
"ขอโทษด้วย"
จำยอม ซ่งถิงซีพยักหน้าให้สวี่อู้เล็กน้อย แล้วรับโทรศัพท์
"แม่"
น้ำเสียงแฝงความจนใจรางๆ "คราวนี้ไม่สบายตรงไหนอีกล่ะ"
ปลายสายไม่รู้พูดอะไร
ซ่งถิงซีบอก "ตอนนี้ผมไม่มีเวลา"
"ต้องไปส่ง—"
ซ่งถิงซีหันไปโดยไม่รู้ตัว
สวี่อู้ที่เมื่อครู่ยังอยู่ข้างๆ ไม่รู้ไปยืนอยู่ที่ริมถนนตั้งแต่เมื่อไหร่
ตรงหน้ามีแท็กซี่คันหนึ่งจอดช้าลง
เห็นเขามองมา สวี่อู้ชี้เรือนเวลาที่ข้อมือ
"คุณหมอซ่ง ไว้ค่อยนัดกันนะคะ"
พูดจบ ก็เหลือไว้แค่แผ่นหลังเด็ดเดี่ยว
ซ่งถิงซีหัวเราะต่ำแวบหนึ่ง
"ไม่มีอะไร" เขาพูดกับปลายสาย
-
"งั้นหลังจากพวกคุณรับทะเบียนสมรสแล้ว ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย"
เริ่นเสี่ยวซียิ่งฟังยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ
หมอนี่แอบอ้างเป็นคู่相亲ของคนอื่นก็แล้ว รับทะเบียนแล้ว ถึงกับหายตัวไปเลย
นี่ผู้ชายอะไรเนี่ย!
ตั้งแต่โดนวิดีโอสั้นตอนเช้าปลุกปั่น ตอนนี้เริ่นเสี่ยวซีมองผู้ชายทุกคนว่าน่าจะมีประวัติ
เธอถามสวี่อู้ "ถึงเมื่อวานเธอจะจำคนผิด แต่ผู้ชายคนนั้นคงไม่ได้จำผิดด้วยใช่ไหม"
ซ่งถิงซีจำผิดเหรอ
สวี่อู้วิเคราะห์เรื่องความน่าจะเป็นในหัว แล้วนึกถึงแววตาที่ซ่งถิงซีมองเธอตอนเธอเพิ่งนั่งลงเมื่อวาน
ต้องยอมรับ "…เขาคงไม่ได้จำผิดหรอก"
ส่วนสาเหตุที่ปล่อยให้การ相亲ที่ผิดตัวนี้ดำเนินต่อไป อาจเพราะเขากำลังต้องการคู่แต่งงานพอดี
สวี่อู้คิดแบบนั้น
แต่เริ่นเสี่ยวซีโกรธจนทนไม่ไหว "งั้นนี่มันก็หลอกแต่งงานกันชัดๆ"
เริ่นเสี่ยวซีพูดพลางหน้าอกกระเพื่อม สวี่อู้รู้ว่าเธอเป็นห่วงแทนตน
แต่หลอกแต่งเหรอ
ซ่งถิงซีไม่ถึงขั้นนั้น
สองคนยืนด้วยกัน หนึ่งเป็นมีดผ่าตัดอันดับหนึ่งด้านศัลยกรรมหัวใจ อีกหนึ่งเป็นหมอน้อยไร้รถไร้บ้าน แม้แต่ตำแหน่งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญก็ยังไม่ได้รับ
ซ่งถิงซีจะหลอกเธอ หลอกอะไร
ริมฝีปากสวี่อู้ขยับนิดๆ อยากบอกเริ่นเสี่ยวซีถึงข้อมูลพื้นฐานของซ่งถิงซี ให้เธอสบายใจ
เตรียมจะอ้าปาก โทรศัพท์เวรก็ดังขึ้นกะทันหัน
"พี่สวี่ โรงพยาบาลระดับล่างส่งตัวคนไข้มา"
"ถึงเดี๋ยวนี้"
สวี่อู้วางสายแล้วรีบก้าวออกไป "เสี่ยวซี เรื่องของเราสองคนไว้มีเวลาค่อยว่ากัน"
-
"โอ้ คุณหมอซ่งบ้านเรา มีเวลาว่างแล้วเหรอ"
ซ่งถิงซีเพิ่งเข้าบ้าน ก็ถูกเหวินเชี่ยนแขวะใส่ประโยคหนึ่ง
บนโซฟา เหวินเชี่ยนดูกระปรี้กระเปร่า กำลังอ่านหนังสือ
เห็นซ่งถิงซี เหวินเชี่ยนทำเสียงฮึ หันหลังให้
"แม่"
ซ่งถิงซีเดินเข้าไป เรียกเหวินเชี่ยน
"อย่า"
เหวินเชี่ยนหันมา โกรธจนระงับไม่อยู่ "กลับมาตั้งครึ่งเดือนไม่ยอมโผล่หัว ตอนนี้ลูกเป็นแม่ฉันซะแล้วสิ"
ซ่งถิงซีชินกับนิสัยเหวินเชี่ยนแล้ว ไม่พูดอะไร นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม
ถามเธอ "ตอนนี้หัวใจแม่สบายดีหรือยัง"
เหวินเชี่ยนมองเขาอย่างหมดคำพูด "คุณหมอซ่ง เมื่อคืนฉันหัวใจไม่สบาย ผ่านไปสิบกว่าชั่วโมง รอให้ลูกมาสนใจ ป่านนี้กล่องใส่ข้าวฉันเย็นชืดตายไปแล้ว"
ซ่งถิงซีมองมารดาแวบหนึ่ง ไม่เปิดโปงคำโกหก
ลุกขึ้น จะไป "งั้นแม่สบายดีแล้วก็อ่านหนังสือต่อเถอะ ผมยังมีธุระ"
"หยุดอยู่ตรงนั้น"
เหวินเชี่ยนเบิกตาใส่ "ฉันยังพูดไม่จบเลย"
เธอเอามือฟาดหนังสือในมือลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแรง หงายปกขึ้น หนังสือสองเล่มคือ——
"วิทยาการเพศชายและเวชศาสตร์ทางเพศ" กับ "คู่มือบำบัดเพิ่มสมรรถภาพทางเพศด้วยตนเอง"
ซ่งถิงซีกวาดตามองชื่อหนังสือ มุมปากกระตุก อดกลั้นไว้อย่างถึงที่สุด
เหวินเชี่ยนเท้าเอว มองมา "ลูกเอ๊ย พูดความจริงกับแม่หน่อย ที่ไม่ยอมมีแฟนน่ะ เป็นที่ฮาร์ดแวร์หรือจิตใจกันแน่ บ้านเรามีเงิน รักษาได้"
ซ่งถิงซีหมดคำพูด หันหลังจะเดินหนี
เหวินเชี่ยนเรียกตัวไว้อีกครั้ง "ตกลง ไม่มีปัญหาสักอย่างใช่ไหม งั้น相亲ทำไมไม่ไป"
แค่ครึ่งเดือนที่กลับมา คุณนายเหวินจัด相亲ให้เขาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งก็แปดครั้ง
เหตุผลที่ไม่ไปซ่งถิงซีเบื่อจะพูดแล้ว
ไม่มีเวลา ไม่สนใจ ไม่อยากไป
เขาพูดจนเบื่อ เหวินเชี่ยนก็ฟังจนเบื่อ
เดาว่าซ่งถิงซีจะใช้ข้ออ้างคล้ายๆ เดิมมาเอาใจตนอีก เหวินเชี่ยนเลยชิงพูดก่อน
"คุณหมอชวีเมื่อวาน ครอบครัวหมอ สวยด้วย แถมได้ยินว่าชอบลูกมาหลายปีแล้ว อย่างนี้ก็ไม่ได้อีกเหรอ"
เหวินเชี่ยนพูดไม่หยุด
ซ่งถิงซีฟังจนปวดหัว "แม่ครับ ผมไม่ต้อง相亲…"
เหวินเชี่ยนกำลังโมโห ไม่ยอมฟังพวกนี้ โมโหจนทุบโต๊ะ "ไม่ต้อง相亲 งั้นลูกไปมีความรักเสรีสักคนสิ"
"ฉันไม่เลือก ขอเป็นผู้หญิงก็พอ"
"ลูกชอบสูง อ้วน เตี้ย ผอม อ่อนโยน ร่าเริง ยี่สิบ สามสิบ… ถึงลูกจะชอบรุ่นหกสิบ ฉันก็ยอม"
"แม่" ซ่งถิงซีขมวดคิ้ว
เหวินเชี่ยนชำเลืองแวบหนึ่ง ท่าทีแข็งกร้าวมาก "เรื่องนี้ไม่มีต่อรอง"
"ลูกจวนจะสี่สิบแล้ว ถ้าโสดต่อไป ก็เป็นแตงกวาแก่ไร้คนเอา"
"แตงกวาแก่" ที่ปีนี้อายุสามสิบรอบ สามสิบเอ็ดจีน เห็นชัดว่าชินกับวิธีคิดอายุแบบปัดเศษของคุณนายเหวินแล้ว
เวลาคุณนายเหวินพูดเขาไม่มีโอกาสแทรก
เพราะฉะนั้น ซ่งถิงซีเลือกควักทะเบียนสมรสออกมาจากกระเป๋าโดยตรง
"แม่ครับ ที่ผมบอกว่าไม่ต้อง相亲 เพราะผมแต่งงานแล้วครับ"