หลังจากทักทายคุณปู่และคุณตาคุณยายเสร็จ ก็กลับมาที่โถงกลาง
บนโต๊ะ ดอกไม้ยังอยู่ แต่เหวินเชี่ยนหายไปไหนไม่รู้
สวี่อู้มองซ่งถิงซี: "แม่ไปไหนคะ?"
"อาจจะอยู่ในครัวมั้ง"
ซ่งถิงซีโน้มตัวลงไปเก็บของบนพื้น
แล้วก็พบว่าในถุงมีกล่องเล็ก ๆ หายไปหนึ่งกล่อง
"แม่คงอยู่ชั้นบนแล้วล่ะ"
"หา?" สวี่อู้ไม่เข้าใจ
กำลังจะถาม
ในครัว ก็มีคนสองคนวิ่งไล่ตามกันออกมา
คนที่วิ่งนำหน้าคือซือชื่อ ซ่งถิงซีแนะนำว่า: "น้องสาวฉันเอง"
คนที่ตามมาด้านหลังคือซ่งยี่อัน ซ่งถิงซีบอก: "น้อง cousin"
มือทั้งสองข้างเปื้อนแป้งขาวโพลน
"พี่สะใภ้!"
ทั้งคู่พูดพร้อมกัน
ซ่งยี่อันรีบพูดต่อ: "พี่สะใภ้! จริง ๆ เมื่อสองสามเดือนก่อนผมไปโรงพยาบาลของคุณมาจะไปหาคุณ แต่พี่ชายไม่ให้ไป"
"ไม่ให้ไปก็ถูกแล้ว นายน่ะน่ารำคาญจะตาย"
ซือชื่อตัวเปื้อนแป้งไปหมด เมื่อกี้กำลังทำเค้กอยู่ในครัวอยู่เลย จะว่าไปก็โทษซ่งยี่อันคนเดียวที่เข้ามาก่อกวน
เธอดึงมือสวี่อู้แล้วพูด: "พี่สะใภ้ ฉันกำลังทำเค้กอยู่ คุณจะมาทำด้วยกันไหม?"
อาหารเย็นวันตรุษจองจากร้านอาหารแล้ว การทำเค้กก็แค่ฆ่าเวลาเฉย ๆ
ยังไงก็ไม่มีอย่างอื่นให้ทำอยู่ดี
สวี่อู้พูด: "แต่ฉันทำไม่เป็นนะ คุณต้องสอนฉันหน่อย"
"เธอก็ทำไม่เป็น" ซ่งถิงซีพูดแทรกขึ้นมาแบบเย็นชา ๆ ด้านข้าง แล้วก็ดึงสวี่อู้เดินไปทางห้องน้ำ
"ซือชื่อเป็นคนซุกซน ถ้าเธอไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ"
"อยากไปสิคะ" สวี่อู้พยักหน้า
ตั้งแต่ยายจากไป เธอไม่เคยได้ปีใหม่อันครึกครื้นขนาดนี้มาก่อนเลย เธออยากอยู่
ซ่งถี่ซีแอบมองสวี่อู้เงียบ ๆ "งั้นฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง"
"ไม่เอาน่า!"
ซ่งยี่อันเดินตามตูดติดตามหลังทั้งสองคนมาแต่ไกล
พอได้ยินประโยคนี้ก็เคาะแผ่นประตูห้องน้ำแล้วพูดด้วยน้ำเสียงวิงวอน: "พี่ชาย พี่สะใภ้ไปอบเค้กกับซือชื่อ นายออกไปวิ่งสองรอบกับผมหน่อยสิ"