เตียงขนาดใหญ่พิเศษในห้องนอน กว้างพอให้สองคนนอนแยกกันคนละฝั่งได้สบายๆ
พนักงานพาคนทั้งคู่มาส่งที่ห้อง ก่อนจะถอยออกไป ซ่งถิงซีก็เรียกเขาไว้: “รบกวนช่วยเอาผ้าห่มอีกผืนมาให้เราหน่อย”
“ได้ค่ะ รอสักครู่”
ประตูห้องปิดลง ภายในห้องเหลือเพียงกันสองคน
เดาความหมายของซ่งถิงซีออก สวี่อู้รีบพูดขึ้นก่อน: “โซฟาเล็กเกินไป นายนอนไม่ได้ ฉันเองดีกว่า”
คำตอบที่ได้รับคือเสียงหัวเราะสั้นๆ ทีหนึ่ง
สวี่อู้เงยหน้าขึ้น สบกับดวงตาที่แฝงรอยยิ้มจางๆ ของซ่งถิงซี
ซ่งถิงซีเอ่ยอธิบาย: “สวี่อู้ ฉันว่าเธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้คิดจะนอนโซฟา”
“……หา?”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น พนักงานเอาผ้าห่มมาส่ง
ซ่งถิงซียื่นมือรับไป วางไว้ที่ข้างหนึ่งของเตียง
เขาพูด: “เตียงใหญ่พอ นอนไม่เต็มอิ่มพรุ่งนี้จะไม่มีแรงไปเยี่ยมหลุมฝังศพ ต่างคนต่างนอนบนเตียงเถอะ”
แสงไฟในห้องทอแสงสลัวได้บรรยากาศกำลังดี
ประกอบเข้ากับประโยคนั้น
สวี่อู้ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะพยักหน้ารับ
สายจากเหวินเชี่ยนยังไม่ได้ตอบกลับ
โชคดีที่มีข้ออ้างนี้
โทรศัพท์ถูกตัดสายอย่างรวดเร็ว
เหวินเชี่ยนไม่มีเรื่องอะไรมาก แค่เป็นห่วงว่าบนถนนเหนื่อยหรือเปล่า กลับบ้านเกิดครั้งนี้มีญาติที่ต้องตามไปเยี่ยมหรือไม่
เหวินเชี่ยนพูด: “งานหนักงานเหนื่อยอะไรก็ให้ซ่งถิงซีทำไป ดูแลตัวเองด้วยล่ะ”
ไม่เพียงแต่พูดกับสวี่อู้เท่านั้น
คนทั้งสองคุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะวางสาย เหวินเชี่ยนก็ถามขึ้นมาเป็นครั้งคราว: “ซ่งถิงซีล่ะ?”