ปัญหาส่วนตัวที่หัวหน้าฟางพูดถึง คือเรื่องการมีบุตร
ในขณะนั้น หัวหน้าฟางเป็นทั้งอาจารย์และผู้ใหญ่
เขามองสวี่อู้ที่กำลังเหม่อลอยอยู่ตรงหน้า แล้วอธิบายว่า “อย่าเข้าใจผิดนะ อาจารย์ไม่ได้เร่งให้มีลูก”
“คนรุ่นพวกเธอมีความคิดของตัวเอง อาจารย์รู้”
“ที่เรียกเธอมาถาม อาจารย์แค่อยากรู้ว่าเธอกับซ่งถิงซีมีแผนจะมีลูกหรือเปล่า หรือตั้งใจจะอยู่สองคนไม่มีลูก?”
-
“แล้วแต่เธอ”
นี่คือคำตอบที่ซ่งถิงซีให้ไว้
กลัวสวี่อู้จะคิดมาก เขาอธิบายว่า “การมีลูกเป็นเรื่องของแม่ ฉันไม่ให้คำแนะนำเธอ เพราะผลที่ตามมามีเธอคนเดียวที่ต้องแบกรับ”
คนที่ต้องแบกรับผลที่ตามมาเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ตัดสินใจ
ทั้งคู่เป็นหมอด้วยกัน ต่างก็รู้ดีว่าหลังมีลูกต้องเผชิญปัญหาอะไรบ้าง
รูปร่างที่เปลี่ยนไป อารมณ์ที่แปรปรวน เวลาและพลังงานที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ... สารพัดสารพัน
เขาทำไม่ได้ที่จะให้คำแนะนำง่าย ๆ สักประโยค แล้วปล่อยให้สวี่อู้แบกรับผลที่ตามมา
ซ่งถิงซียื่นมือโอบเอวสวี่อู้ แล้วพูดว่า “เธอไม่ต้องคิดถึงฉัน ไม่ต้องคิดถึงพ่อแม่ แค่ถามใจตัวเองดูว่า อยากมีลูกไหม?”
สายตาสบกัน สวี่อู้มองตาซ่งถิงซี แล้วคิดหาคำตอบด้วยตัวเอง
ถ้าคำถามนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน คำตอบของเธอต้องชัดเจนทันที: ไม่อยาก
ตอนนั้น ตัวเธอเองยังใช้ชีวิตไม่เป็น ไม่มีความกล้าและความมั่นใจพอที่จะเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งที่ต้องการการดูแลด้วยความอดทนตลอดเวลา