"อะไรนะ?!"
"หัวหน้าซ่งเอ่ยปากขอตั้งสามแสนจากเธอเลยเหรอ?"
เสียงร้องของเริ่นเสี่ยวซีดังก้องไปทั่วทั้งทางเดิน
สวี่อู้ส่งเสียง "ชู่ว" อยู่สามครั้ง กว่าจะกลั้นเสียงตื่นเต้นของเริ่นเสี่ยวซีเอาไว้ได้
"ไม่ใช่เขาขอฉัน แต่เป็นเงินเก็บของฉันพอดีกับจำนวนนั้น"
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของซ่งถิงซีตอนก่อนนอนหรือเปล่า ที่ทำให้สวี่อู้นอนไม่หลับตลอดคืน
พอตื่นมา ก็ยังมีความรู้สึกผิดจาง ๆ
เธอนอนบนเตียงนึกถึงช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาของการแต่งงาน
วันแรกที่จดทะเบียน ซ่งถิงซีก็มอบอำนาจการเงินทั้งหมดให้เธอทันที
ให้บ้าน ให้รถ ให้แหวนแต่งงาน...
แล้วก็ยังมีเรื่องเล็กใหญ่ที่บ้าน ดูเหมือนเขาจะยอมตามใจเธอเป็นเรื่องตลอด
แต่ในทางกลับกัน เธอกลับดูเหมือนเป็นคนที่ไม่มีอะไรให้ซ่งถิงซีเลย
สามแสนนั้น เป็นเงินเก็บทั้งหมดของเธอจากการทำงานมาหลายปี
สวี่อู้ถามเริ่นเสี่ยวซี: "เธอแนะนำยี่ห้อแหวนแต่งงานให้ฉันหน่อยสิ"
ตอนนี้สมองของเริ่นเสี่ยวซีเต็มไปด้วยศูนย์ท้ายเลขท้ายบัญชี
เธอกลืนน้ำลายแล้วพูด "แนะนำได้แหละ แต่จำเป็นต้องซื้อแพงขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ"
อะไรเนี่ย ฐานะบ้านไหนกัน!
"เอาแพง ๆ ไว้ก่อนเถอะ" สวี่อู้พูด "ไม่งั้นฉันกลัวว่าเขาจะไม่ชิน"
เสื้อที่ซ่งถิงซีใส่ไปทำงานผมสั่งตัดออกทุกตัว
สวี่อู้พูด "ถ้าถูกเกินไป รู้สึกเหมือนทำให้เขาเสียกำเสียใจ"
แต่การใช้เงินให้ผู้ชายฟุ่มเฟือยทั้งชีวิตเลยนะสิ! เสี่ยวซีเกือบจะพูดออกไป
แต่เมื่อถึงปาก ก็คิดว่าหัวหน้าแผนกซ่งดูเหมือนจะดีกับสวี่อู้อยู่เหมือนกัน