สวี่อู้ตรวจก่อนผ่าตัดเสร็จก็กลับมาที่แผนกอายุรศาสตร์หัวใจ
ช่วงหลังที่เวินอวี่ปฏิเสธไม่ยอมเซ็นชื่อ เธอไม่รู้เรื่องเลย
เป็นเจียงซื่อเยี่ยนที่มาเล่าให้ฟัง
ตอนที่คุณพ่อเวินถูกรถพยาบาลพาตัวไป เจียงซื่อเยี่ยนติดลูกความอยู่พอดี
จัดการคดีในมือเสร็จ เธอถึงมีเวลาวิ่งมาที่โรงพยาบาล
ก่อนขึ้นมาหาสวี่อู้ เธอแวะไปที่ห้องฉุกเฉินก่อน
พูดถึงเรื่องที่เวินอวี่ไม่ยอมเซ็นชื่อ ขอเปลี่ยนหมอก็ไม่สำเร็จ ยังคิดจะย้ายโรงพยาบาลอีก สุดท้ายโดนจินเฟิ่งซื่อด่าไปหนึ่งประโยคถึงได้เงียบ
เจียงซื่อเยี่ยนพูดว่า “เวินจื่อเยวียนมีลูกสาวแบบนี้ก็สุดยอดจริง ๆ”
คนอื่นเขาเป็นห่วงกันว่าพ่อแท้ ๆ จะอันตรายถึงชีวิตหรือเปล่า มีแต่เธอที่สนใจว่าหมอผ่าตัดหลักมีเรื่องแค้นอะไรกับเธอหรือเปล่า
ดีที่สุดท้ายเวินจื่อเยวียนก็ได้ขึ้นเตียงผ่าตัดอย่างราบรื่น
เริ่นเสี่ยวซีที่อยู่ข้าง ๆ ถามว่า “แล้วสุดท้ายใครเซ็นชื่อคะ”
“เวินชาง”
เจียงซื่อเยี่ยนหัวเราะหึหนึ่งทีแล้วพูดว่า “ถ้าเวินชางมาไม่ทันจริง ๆ ฉันว่าเวินอวี่กล้าเอาชีวิตพ่อตัวเองมาเสี่ยงแน่”
คนเข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว สวี่อู้ดูเวลาแล้วคำนวณว่าอย่างน้อยแปดเก้าชั่วโมง ซ่งถิงซีคงยังลงจากเตียงผ่าตัดไม่ได้
เธอถามเจียงซื่อเยี่ยนว่า “เธอกินข้าวหรือยัง ฉันสั่งอะไรมาให้กินไหม”
“ไม่ต้อง ๆ ฉันมีขนมปังอยู่นี่” เริ่นเสี่ยวซีหยิบขนมปังสับปะรดออกมาจากลิ้นชักให้เจียงซื่อเยี่ยนหนึ่งชิ้น