เช้าวันต่อมา สวี่อู้ถูกนาฬิกาปลุกเรียกให้ตื่น
บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านสองข้อความ ต่างก็มาจากซ่งถิงซี
ข้อความแรกเป็นตัวอักษร ส่งมาตอนสี่โมงครึ่ง: [ฉันลงเครื่องแล้ว]
อีกข้อความตอนห้าโมงสี่สิบนาทีเป็นเสียง: [กำลังจะถึงโรงพยาบาล หมอสวี่วันนี้ต้องสู้ ๆ นะ]
ใช้เวลาทั้งคืน ซ่งถิงซีเสียงฟังดูเหนื่อย ๆ
[ได้ ฉันตื่นแล้วเหมือนกัน]
ถึงจะรู้ว่าซ่งถิงซีอยู่บนเวทีไม่เห็นข้อความนี้ สวี่อู้ก็ยังตั้งใจตอบกลับไปว่า: [ขอให้หัวหน้าซ่งผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จลุล่วง ผู้ป่วยหายป่วยเร็ว ๆ]
ส่งข้อความเสร็จ เธอยังคงงัวเงีย
นิสัยนี่เป็นอะไรที่น่ากลัวจริง ๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเธอไม่มีนิสัยงัวเงียมาก่อนเลย
สวี่อู้นั่งอยู่บนเตียงนิ่งไปสองสามวินาที ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน
ก่อนออกจากบ้านหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า สวี่อู้ตั้งใจใส่แหวนแต่งงาน
ช่วงที่ผ่านมามีผ่าตัดทุกวัน เธอไม่เคยใส่แหวนไปโรงพยาบาลเลยสักครั้ง
วันนี้เป็นวันสมัครแข่งขันชิงตำแหน่ง เธออยากใส่
แสงเล็ก ๆ สะท้อนเป็นประกายที่ปลายนิ้ว สวี่อู้มองไปเรื่อย ๆ แล้วก็นึกถึงคำพูดของซ่งถิงซีที่ว่า "หมอสวี่ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง ไม่ว่ายืนอยู่ที่ไหน เธอก็เปล่งประกายเสมอ"
เธอหลุบตามองแล้วยิ้มบาง ๆ
เวลาสมัครแข่งขันชิงตำแหน่งคือแปดโมง กำหนดจัดที่ห้องประชุมฝ่ายบริหาร
วันนี้มีแพทย์ที่เข้าร่วมสมัครทั้งหมด 6 คน จับฉลากเพื่อกำหนดลำดับการสัมภาษณ์
สวี่อู้นั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล
แท็กซี่จอดที่หน้าตึกคลินิกผู้ป่วยนอก สวี่อู้กำลังจะเดินไปที่ตึกฝ่ายบริหาร ก็ชนกับหัวหน้าฟางที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบนพอดี