ตั๋วเครื่องบินเป็นของช่วงบ่าย
สวี่อู้คำนวณเวลาแล้วค่อยลงจากเขา
สังเกตเห็นข้อนิ้วของซ่งถิงซีแดงก่ำจากความหนาว
สวี่อู้ถามเขา: "ฉันอยู่นานเกินไปใช่ไหม?"
"ไม่นาน ทันเวลา"
หิมะเพิ่งหยุดตกเอง เมื่อครู่ ทั้งสองคนผมและเสื้อผ้าต่างก็เปียกโชก
เดินตามบันไดลงไป ลมพัดมาก็หนาวเย็นทะลุเข้าถึงกระดูก
"ใกล้ๆนี้มีซูเปอร์มาร์เก็ตไหม?"
จะซื้ออะไร? สวี่อู้ถาม
ซ่งถิงซีส่ายตามผมที่เปียกเป็นช่อๆของนาง พูดว่า "ผ้าเช็ดตัวไง ผมเปียกแบบนี้ เดี๋ยวจะไม่สบาย"
มีซูเปอร์มาร์เก็ต
แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตของสุสานแห่งนี้มีแต่ของกิน น้ำ และของเซ่นไหว้ ไม่มีผ้าเช็คตัวเลย
สวี่อู้พูดกับซ่งถิงซีว่า "สุสานแห่งนี้เล็กๆ และอยู่ไกล สิ่งอำนวยความสะดวกจำกัด"
ดีมากเลย"
ซ่งถิงซียืนอยู่ที่ตีนเขา ข้างกลับไปมองหนึ่งครั้ง: "ขุนเขาสีเขียว สายน้ำใส เงียบสงบดี"
สมองก็พลันนึกถึงคำว่า "ต่อไป" ที่ซ่งถิงซีเพิ่งพูด สวี่อู้ถาม: "ต่อไปนี้ทุกปีเราจะมาที่นี่ นายไม่รู้สึกว่ามันลำบากตรงไหนใช่ไหม?"
ตอนนี้เธอเก็บเงินได้แล้ว ไม่กี่ปีก่อนก็เคยคิดจะย้ายอัฐของคุณยายไปที่ต้าวจิงเป่ย์ด้วย คิดว่าปีใหม่ๆจะได้สะดวกเการบูชา
สวี่อู้บอก คิดของตัวเองกับซ่งถิงซี
"ไม่มีตรงที่ลำบากเลย" ซ่งถิงซีพูด: "ไม่ต้องย้ายดอก เรามาวนสองรอบก็เสมือนได้พักผ่อน ไม่จำเป็นต้อง เดือดร้อนให้คุณยายต้องถูกรบกวน"
จริงๆก็เป็นแค่ความคิดหนึ่ง
สวี่อู้พยักหน้า ไม่พูดถึงอีกต่อไป
ระหว่างทางกลับตัวเมือง ในรถได้เปิดเครื่องปรับอากาศแบบฮีตเตอร์ ยังรู้สึกหนาวอยู่เล็กน้อย
ในลำโพงเปิดเพลงโฟล์ค จังหวะเบาๆ ต้นสนสองข้างทางถอยห่างไปอย่างรวดเร็วในสายตาพร่ามัว