“วันนี้คุณสวี่มีเรื่องดีอะไรหรือเปล่า?” ตรวจเยี่ยมผู้ป่วยเสร็จ เดินกลับผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล เสี่ยวเซี่ยก็เรียกสวี่อู้ไว้
“อื้ม?” ตอนแรกสวี่อู้ยังไม่เข้าใจ
จนกระทั่งเสี่ยวเซี่ยหยิบกระจกบานหนึ่งขึ้นมา ประกบเข้าที่หน้าของเธอ
สวี่อู้ถึงได้พบว่า มุมปากของเธอกำลังยกขึ้น
เธอเอามือปิดหน้าแล้วถาม “เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เสี่ยวเซี่ยเก็บกระจกลง ไม่พูดอะไร แค่เชิดคางขึ้นเล็กน้อยให้สวี่อู้ดูรอบข้าง
“นั่นมันชัดเกินไปแล้วไง! วันแรกหลังหยุดยาว แต่ละคนหน้าก็ห้อยย้อยกันหมด มีแต่เธอคนเดียวที่หน้าแดงปลั่งแบบนี้ เล่าสิ ช่วงตรุษจีนมีข่าวดีอะไรหรือเปล่า?”
“มีวันหยุดไม่ใช่ข่าวดีเหรอ?” สวี่อู้เปลี่ยนเรื่อง
เริ่นเสี่ยวซีกำลังจัดระเบียบประวัติผู้ป่วยในห้องทำงาน
ช่วงตรวจเยี่ยมตอนเช้าถูกดุ เธอก้มหน้าก้มตาไม่มีความสุข
“อู้อู้ วันนี้เธอมีผ่าตัดไหม?”
กำลังจะต้องเตรียมตัวสมัครแข่งขันชิงตำแหน่ง ช่วงนี้เลยจัดคิวผ่าตัดไว้ไม่มากนัก
สวี่อู้พูด “บ่ายนี้มีคลินิกสอนหนังสือ ทำไมเหรอ?”