เช้าวันที่หก ซ่งถิงซีอยู่เวร
สวี่อู้กับเจียงซื่อเยี่ยนนัดกันกินข้าว
ร้านที่ซ่งถิงซีจองไว้ให้ อยู่ใกล้หมู่บ้าน สภาพแวดล้อมดี คนน้อย เหมาะกับเพื่อนซี้สองคนที่จะนั่งนินทากัน
เจียงซื่อเยี่ยนมาสายหน่อย
ตอนเดินเข้าประตูผ้าพันคอยังพันไม่เรียบร้อย
สวี่อู้รู้สึกว่าผิดปกติ จ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม: "ไปไหหลำมาครั้งนี้มีแฟนใหม่หรือเปล่า?"
"จะเรียกว่าแฟนก็ไม่เชิง"
เจียงซื่อเยี่ยนถอดเสื้อคลุม แขวนเรียบร้อย พูดสบาย ๆ ว่า: "ก็แค่เพื่อนที่ถูกคอ"
เพื่อน? เพื่อนที่จับผ้าพันคอได้ขนาดนั้น?
สวี่อู้มองไป
ถูกสายตาแบบนั้นมองเข้าไป เจียงซื่อเยี่ยนไม่ถนัดที่จะโกหก กระแอมไอลองครั้ง แล้วจำใจยอมรับ: "ก็ได้ เพื่อนสนิท"
สวี่อู้หายใจเข้าลึก ๆ
เป็นเพื่อนกันมาหลายปี เธอเข้าใจเจียงซื่อเยี่ยนดี เธอแค่ดูเหมือนคนชอบเที่ยว แต่จริง ๆ แล้วค่อนข้างบริสุทธิ์
ไม่เช่นนั้นคงไม่ไล่ตามเซี่ยเฉิงอยู่หลายปีขนาดนั้น
สวี่อู้ถามด้วยความเป็นห่วง: "เป็นใคร? เป็นคนที่ลุงเจียงแนะนำให้ดูตัวหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่"
กับข้าวสั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว พอคนมาถึงก็กินได้เลย ไม่ต้องรอ
เจียงซื่อเยี่ยนพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ทำไมไม่เห็นหัวหน้าแผนกซ่งของเธอมาล่ะ?"
เปลี่ยนเรื่องเก่งนะ สวี่อู้ไม่ให้เธอเลี่ยง "รีบ ๆ พูด เรื่องของเธอยังไม่จบ"
เลี่ยงไม่ได้
เจียงซื่อเยี่ยนวางตะเกียบลง ยอมรับตรง ๆ "ไม่ใช่คนที่พ่อฉันแนะนำ"
"เป็นคนที่รู้จักบนเครื่องบินไปไหหลำ บังเอิญเขาก็อยู่ที่ปักกิ่งเหมือนกัน ก็เลยเที่ยวด้วยกันสองสามวัน"