ในรถ
ครั้งสุดท้ายที่ได้อั่งเปาคงต้องย้อนไปเมื่อสิบปีก่อน
ซ่งถิงซีถามสวี่อู้: “อาจารย์ให้อั่งเปาเราแล้วไม่พูดอะไรเลยหรือ”
ทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ซ่งถิงซีพอจะรู้นิสัยหัวหน้าฟางดี เขาไม่เชื่อว่าหัวหน้าฟางจะไม่พูดอะไร
สวี่อู้กลืนน้ำลาย อึกอัก:“...ก็พูดด้วยแหละ”
ซ่งถิงซีเลิกคิ้ว เป็นเชิงให้เธอพูดต่อ
สวี่อู้สูดหายใจลึก แล้วพูดพรวดเดียว:“อาจารย์บอกว่า แกอายุปูนนี้แล้วยังได้อั่งเปา เพราะได้อาศัยบุญของฉัน กินของเขาแล้วต้องเกรงใจ รับของเขาแล้วต้องสำนึก หวังว่าช่วงเทศกาลนี้แกจะรู้จักกาลเทศะ ดูแลฉันให้ดี...”
เธอไม่ถนัดเรื่องโกหก สวี่อู้เลยต้องพูดซ้ำคำพูดของหัวหน้าฟางออกมาตรงๆ ตามต้นฉบับ
พอพูดจบ เธอรู้สึกผิดจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
บรรยากาศในรถเงียบสงบราวกับสุสานกลางดึกในพริบตา
ซ่งถิงซีไม่พูดอะไร
พอคิดถึงตอนที่เด็กสาวที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นเรียกเขาว่าลุง ซ่งถิงซียังรู้สึกขุ่นเคืองใจ สวี่อู้จึงพูดเสียงเบา ตั้งใจจะปลอบเขา:“จริงๆ ก็ไม่ได้อายุมากขนาดนั้น... ผู้ชายสามสิบเอ็ดยังเป็นดอกไม้อยู่นะ”
มีเสียงหัวเราะสั้นๆ ดังขึ้นข้างหู
สวี่อู้เงยหน้า
เห็นซ่งถิงซีหัวเราะพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา พิมพ์ข้อความ
ความคิดหนึ่งแล่นผ่านไป สวี่อู้เกิดไอเดีย ถามซ่งถิงซี:“แกคงไม่ได้กำลังส่งข้อความหาอาจารย์อยู่ใช่ไหม”
“ใช่”
ซ่งถิงซีใจดีส่งหน้าจอให้สวี่อู้ดู
“รับอั่งเปามาแล้ว จะไม่ขอบคุณก็กระไรอยู่”