คนรักที่ดีสามารถแบ่งเบาความทุกข์ร้อนในโลกได้ครึ่งหนึ่ง
สวี่อู้ก็เพิ่งจะเข้าใจประโยคนี้อย่างลึกซึ้งหลังจากตั้งครรภ์
จริง ๆ แล้วระหว่างตั้งครรภ์ก็มีช่วงที่ไม่สบายตัวอยู่เหมือนกัน
ท้องไม่ได้แปลว่าไม่ต้องผ่าตัด แต่เวรดึกก็ยังต้องอยู่ หญิงตั้งครรภ์ที่อดนอนทั้งคืน ย่อมมีช่วงที่แรงกายไม่พอและอารมณ์ไม่นิ่ง
แต่ทุกครั้งที่เธอหงุดหงิด ซ่งถิงซีก็สามารถรับอารมณ์เธอไว้ได้อย่างมั่นคงเสมอ
อย่างที่เขาพูดตอนขอแต่งงาน ที่จะคอยเป็นหลักให้เธอ
เป็นเช่นนี้เรื่อยมา สวี่อู้ก็ถูกเลี้ยงจนมีนิสัยเอาแต่ใจเล็ก ๆ ขึ้นมาบ้าง
ช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ต้องควบคุมน้ำหนัก
แต่ก็อดไม่ได้ที่กลางดึกจะหิว
ดังนั้นในเดือนสุดท้ายก่อนคลอด สิ่งที่สวี่อู้ทำบ่อยที่สุดคือ การนึกเมนูขึ้นมาได้ก่อนนอน
ของที่อยากกินก็เยอะแยะไปหมด แต่พอซ่งถิงซีตื่นแต่เช้ามาทำให้เธอทีละอย่างจริง ๆ เธอกลับกินไม่ลง
เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากว่าสิบครั้ง
ตัวเธอเองก็รู้สึกว่าทำให้ซ่งถิงซีเหนื่อยเกินไป อดตำหนิตัวเองไม่ได้
ความผิดหวังเล็กน้อยนี้ ถูกซ่งถิงซีจับได้อย่างละเอียด
ระหว่างทางไปทำงาน เขาจอดรถข้างทาง แล้วดึงมือสวี่อู้มาถามว่า “ทำไมไม่มีความสุข?”
“อาหารเช้า...” สวี่อู้คิดแล้วพูด “คุณจะคิดว่าฉันทำให้คุณต้องตื่นเช้าขึ้นหนึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็ไม่กิน เสียใจน้ำใจคุณรึเปล่า?”
“ไหนว่ามันเสีย?” ซ่งถิงซีหลุบตามอง ยิ้มบาง ๆ แล้วลูบหัวสวี่อู้