“จะเอารถ จะเอาบ้าน จะเอายาวนาน แล้วยังจะเอาคุณค่าทางอารมณ์อีก พระอาทิตย์บนฟ้าเอาไปไหมล่ะ…”
ยังเช้าอยู่ ก่อนเวลาส่งเวร
ถือโอกาสที่ในห้องทำงานมีแค่สวีเหวยคนเดียว เริ่นเสี่ยวซีพลางกินซาลาเปาไปด้วย พลางไถ่ดูคลิปสั้นอย่างไม่บันยะบันยัง
เสียงมือถือเปิดดังลั่น
ประตูเปิดกว้าง
สวี่อู้ได้ยินเสียงก้องมาแต่ไกลตั้งแต่ยังอยู่ตรงทางเดิน
ก้าวเท้าเข้ามา
ชั่ววินาทีที่ชายเสื้อกาวน์สีขาวแวบผ่านหน้าประตู เริ่นเสี่ยวซีก็ตกใจจนต้องรีบคว่ำมือถือลง เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งห้อง
สวี่อู้เงยหน้ามอง “อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์ อู้อู้ เธอทำฉันตกใจหมดเลย นึกว่าหัวหน้าแผนก” เริ่นเสี่ยวซียกมือทาบอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่
สวี่อู้เหลือบมองเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนยกข้อมือขึ้นดูเวลา “วางใจเถอะ ท่านประธานโจวมาโรงพยาบาลแล้ว หัวหน้าแผนกเพิ่งไปห้องทำงานผู้อำนวยการ”
“สุดยอดเลย!” เริ่นเสี่ยวซีโห่ร้องฉลองเสียงดัง
ในใจคิดคำนวณเวลา ขนาดนี้ ต่อให้หัวหน้าแผนกกลับมาก็ไม่ทันอบรมตอนเช้าแน่
รอดตัวไปหนึ่งที เริ่นเสี่ยวซีผ่อนคลายลงทั้งร่าง “ฟึ่บ” หนึ่งที ก็ถีบเก้าอี้มีล้อถอยหลังไปครึ่งเมตร ชนเข้ากับพนักเก้าอี้ของสวี่อู้
“อู้อู้ ช่วงนี้เธอไปดูตัวไม่ใช่เหรอ รีบดูสิ สภาพแวดล้อมการดูตัวตอนนี้มันเลวร้ายขนาดไหน!”
ปลายนิ้วจิ้มหน้าจอ เริ่นเสี่ยวซีเล่นคลิปเมื่อกี้ซ้ำอีกรอบ
เนื้อหาในคลิป เป็นหนุ่มคนหนึ่งกำลังบ่นเรื่องคู่ดูตัว
หนุ่มคนนี้ทำงานราชการ อายุ 27 ปี เป็นข้าราชการระดับสี่ อวดดีว่าตัวเองมีทุนให้ขี้โม้เล็กน้อย
พอเอ่ยถึงคู่ดูตัวก็พูดจาดูถูกไม่ไว้หน้า “พี่น้องครับ ผมลองชิมน้ำแห่งการดูตัวมาให้แล้ว! ต้องหลีกให้ไกลเลยนะ! พวกสาวที่พอมีรูปร่างหน้าตาหน่อยสมัยนี้ล้วนแต่เป็นพวกเห็นแก่เงิน ความอยากใหญ่กว่าฟ้า นัดเจอหนแรกก็กล้าเรียกเงินดาวน์ซะแล้ว!”
“เฮอะ ผู้หญิงพวกนี้ ก็ได้แต่ตะโกนโหวกเหวกทางอินเทอร์เน็ตนั่นแหละ เอะอะก็พร่ำประกาศจะเป็นสาวแกร่งหญิงเก่ง”
“ถ้าอยากให้ชายหญิงเท่าเทียมกันจริงละก็ อย่ารับสินสอดสิ!”
…
คลิปเดียว ระเบิดความรู้สึกร่วมของหนุ่ม ๆ นับไม่ถ้วนให้ปะทุขึ้นมาทันที
ในคอมเมนต์ พวกหนุ่ม ๆ เห็นพ้องต้องกันว่า ด้วยคุณสมบัติที่แสนดีของฝ่ายชาย ขนาดเรียกสินสอดแค่หยวนเดียว ฝ่ายหญิงก็นับว่าสำคัญตัวผิดแล้ว!
ดูจนเริ่นเสี่ยวซีอดด่าไม่ได้ “สรุปว่าเดี๋ยวนี้ผู้ชายไม่ต้องลงทุนสักแดงเดียว ใช้แค่รัศมีอาชีพก็แลกเด็กมาหนึ่งคนแถมพี่เลี้ยงฟรีให้อีกคนงั้นเหรอ? แถมวงเล็บให้ด้วยนะว่าต้องขายาวเมตรหกห้า”
“ขอเถอะ! เขาก็แค่สอบข้าราชการติด ไม่ใช่สอบนักบินอวกาศ เขาหยิ่งมาจากไหนกัน?”
“เยี่ยวเป็นสีด้านรึไง? ส่องดูตัวเองไม่เห็นเหรอว่าเป็นยังไง?”
ฟังแล้วแม้แต่สวีเหวยที่เป็นคุณชายหนุ่มก็ยังอดขำไม่ได้ พูดว่า “ชายพวกนี้ คงไม่ใช่จนมากจนรับไม่ได้ ก็ขี้เหร่มากจนรับไม่ไหวล่ะมั้ง”
เฉียบขาด!
อารมณ์ของเริ่นเสี่ยวซีพลันโปร่งขึ้นเยอะ เดินไปหาสวีเหวย ตบบ่าเขาด้วยท่าทางเอ็นดูอย่างให้กำลังใจ
ชมว่า “เดี๋ยวนี้ผู้ชายหัวก้าวหน้าอย่างนายน่ะหายากแล้ว”
“ถูก! ลงทุนด้านวัตถุก็เพื่อชดเชยความบกพร่องทางเสน่ห์ทางเพศไง ผู้ชายขี้เหร่อยากคบสาวสวยก็ต้องใช้เงิน ก็เหมือนฉันชอบหนุ่มหล่อ ก็ต้องใช้เงินเหมือนกันไง!”
“อู้อู้ว่าไหม?”
เมื่อคืนผ่าตัดสามราย สวี่อู้จึงนวดต้นคอแล้วหันหน้ามา
ผิวหน้าที่อดนอนทั้งคืนซีดขาว กลับมีความงามที่บริสุทธิ์อย่างเป็นธรรมชาติ
“เธอว่าไงนะ?”
เริ่นเสี่ยวซีอึ้งเล็กน้อย กลืนน้ำลายเบา ๆ ส่ายหน้า “ลืมไป ขอโทษที ฉันลืมไปว่าสาวสวยไม่มีความกลุ้มแบบนี้”
สวี่อู้มองเธอ หยุดยิ้มขำไว้
“ไม่ดูคลิปล่ะนะ? งั้นฉันก็บอกข่าวเธอเรื่องหนึ่งละกัน?”
“อะไรเหรอ?” ได้กลิ่นข่าวซุบซิบ เริ่นเสี่ยวซีตาเป็นประกาย
สวี่อู้มองเธอ กระตุกยิ้มมุมปาก หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากเครื่องพิมพ์—ตารางเวรที่เพิ่งทำเสร็จ ยื่นให้เริ่นเสี่ยวซี
“ยินดีด้วยนะคุณหมอเริ่น เดือนนี้ถูกหวยได้แปดเวรดึก”
“แปด?!”
ปริมาณถึงตายขนาดนี้ เริ่นเสี่ยวซีฟังจบก็สูดหายใจเฮือก พลันรู้สึกแย่ไปทั้งตัวทันที!
โหยหวนหนึ่งที ทรุดลงนอนบนเก้าอี้ ราวกับสูญสิ้นเรี่ยวแรงและหนทางทั้งหมด
“ประธานสวี่ ช่วยฉันด้วย”
“ช่วยไม่ได้” สวี่อู้ยิ้มบาง ๆ
กระเปาะใต้ตาอิ่มเอิบ ตาขาวสะอาดบริสุทธิ์ แววตาใสแจ๋ว
เริ่นเสี่ยวซีที่เป็นนักศึกษาแพทย์เหมือนกันก็อดร้องจุ๊จุ๊สองทีไม่ได้ โวยวายว่าไม่ยุติธรรม
“อู้อู้ ประธานหลี่ของศัลยกรรมหัวใจเป็นแพทย์ประจำบ้านช้ากว่าเธอเดือนเดียวเองนะ”
แพทย์ประจำบ้าน ตามชื่อก็คือต้องอยู่ประจำโรงพยาบาล
ชั่วโมงทำงาน 24x6 ต่อสัปดาห์ มีวันหยุดแค่วันเดียว
และวันหยุดวันนี้ ที่ศูนย์หัวใจเบอร์หนึ่งของประเทศอย่างโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยจิงเป่ย จะได้หยุดจริงไหมก็ต้องดูโชคด้วย
เริ่นเสี่ยวซีไม่เข้าใจจะพูดอะไร สวี่อู้จึงมองไป
เริ่นเสี่ยวซีใช้น้ำเสียงเกินจริง “รู้ไหม! เมื่อวานฉันเจอประธานหลี่ที่ทางเดิน เขาเหนื่อยจนหัวล้านแล้วนะ!”
“ส่วนเธอ ดอกกุหลาบน้อยอู้อู้ของฉัน อดนอนทุกคืนแท้ ๆ ยังเบ่งบานสดใสขนาดนี้”
สวี่อู้หัวเราะทั้งขำทั้งปลง ยกมือขึ้นเคาะหน้าผากเริ่นเสี่ยวซีหนึ่งที
“พอได้แล้ว มีเวลามาเลียแถบสีรุ้ง รีบไปดูแฟ้มคนไข้เสียดีกว่า เดี๋ยวหัวหน้าแผนกสุ่มตรวจแล้วโดนด่าอีก”
หัวหน้าฟางด่าคนดุจะตาย!
นอกจากสวี่อู้แล้ว ทั้งแผนกไม่มีใครไม่เคยโดนหัวหน้าฟางด่าจนร้องไห้
ความกลัวขึ้นมาจับหัวใจเมื่อนึกถึง เริ่นเสี่ยวซีตกใจจนคอหด “อูย~” หนึ่งที เปิดคอมพิวเตอร์
ระหว่างรอเครื่องเปิด เริ่นเสี่ยวซีก็นึกอะไรขึ้นมาได้ทีหลัง ไถลตัวมาตรงข้างสวี่อู้อีกครั้ง
“ฉันจำได้ว่า… ท่านอาอาวโจวคงยังไม่ถึงเวลาตรวจสินะ?”
“อีกนาน”
สวี่อู้ส่ายหน้า เสียบหลอดลงในถ้วยนมถั่วเหลือง
ในระบบ วันนี้เธอมีผ่าตัดให้ถึงห้าราย ได้กินข้าวอย่างสงบคงมีแต่มื้อเช้านี่
สวี่อู้ว่า “ท่านประธานโจวคงมาเรื่องมูลนิธิ”
ตระกูลโจว มหาเศรษฐีระดับสูงสุดแห่งจิงเป่ย
หลายปีก่อน ท่านอาอาวโจวเกิดกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันกลางดึก หัวหน้าฟางเป็นคนผ่าตัดช่วยชีวิตท่านไว้ด้วยตัวเอง
เพื่อแสดงความขอบคุณ พอท่านอาวโจวออกจากโรงพยาบาล ก็ให้หลานชายสนับสนุนโครงการสาธารณกุศลของโรงพยาบาลตลอดมา
วันนี้ประธานโจวมาพบผู้อำนวยการ คงเป็นเพราะโครงการสาธารณกุศลรอบใหม่
เริ่นเสี่ยวซีไม่คิดแบบนั้น
เธอแอบมองสวี่อู้ปราดหนึ่ง กระซิบว่า “ฉันว่าท่านประธานโจวน้อยน่ะเมาแต่เรื่องอื่น”
สวีเหวยลุกออกไปทิ้งขยะ ในห้องทำงานเลยเหลือแค่สองคนพอดี
เริ่นเสี่ยวซีไม่ต้องลดเสียงแล้ว กระทุ้งแขนสวี่อู้หนึ่งที
ถามตรง ๆ เลย “อู้อู้ เรื่องท่านประธานโจวน้อย เธอคิดยังไง?”
“อย่าบอกว่าเรื่องมูลนิธิอีกนะ!”
เริ่นเสี่ยวซีว่า “ในห้องมีแค่เราสองคน พูดตามตรง ฉันไม่เชื่อว่าเธอดูไม่ออกว่าท่านประธานโจวน้อยหมายตาเธออยู่”
“ว่าแต่เขาจะรู้ข่าวช่วงนี้เธอไปดูตัวหรือเปล่า ก็เลยร้อนใจ มาวันนี้เป็นพิเศษ?”
สวี่อู้ไม่พูด
เริ่นเสี่ยวซีแอบมองเธอแวบหนึ่ง กระซิบว่า “อู้อู้ จริง ๆ ฉันอยากถามเธอตั้งนานแล้ว ท่านประธานโจวน้อยชอบเธอมาตั้งหลายปี ทำไมเธอยังไปดูตัวกับคนอื่นอีก? ฉันว่าเขาก็ดีนะ—”
“เสี่ยวซี”
สวี่อู้ขัดบทสนทนาของเริ่นเสี่ยวซี “กำลังจะบอกเธอพอดี ฉันจดทะเบียนแล้ว”
เริ่นเสี่ยวซีอ้าปากค้างพูดไม่ออก
นานทีเดียว ถึงหาเสียงตัวเองเจอ “…เรื่องเมื่อไหร่?!”
สวี่อู้ทำเสียงเรียบ ๆ “เมื่อวาน”
สวี่อู้พูดต่อ “หน้าตาการงานของคุณหมอซ่งตรงกับมาตรฐานของฉันมาก เพราะงั้นเราเลยแต่งงานสายฟ้าแลบเลย”
“แต่งงานสายฟ้าแลบ? คุณหมอซ่ง?”
เริ่นเสี่ยวซี “พรึ่บ” หนึ่งที่ก็พุ่งพรวดขึ้นจากที่นั่ง ปฏิกิริยายิ่งใหญ่นัก “คุณหมอซ่งไหน?!”
สวี่อู้ไม่เข้าใจ “ก็คุณหมอซ่งที่คุณป้าแนะนำไง”
เริ่นเสี่ยวซีเสียงสั่นแล้ว “…คุณหมอซ่งที่แม่ฉันแนะนำ? เธอจดทะเบียนกับเขาเหรอ?”
ดูท่าทีของเริ่นเสี่ยวซีไม่เข้าใจ สวี่อู้ถาม “มีอะไรหรือเปล่า?”
มีอะไร?!
สีหน้าของเริ่นเสี่ยวซีพลันซีดเผือด “…แต่เมื่อเช้าแม่ฉันบอกว่า คุณหมอซ่งไม่ได้ไปนะ!”
“อู้อู้ เธอจำคนผิดหรือเปล่า จดทะเบียนผิดคนรึเปล่าเนี่ย?!!!”