ซ่งถิงซีสูงใหญ่ บดบังแสงไฟ สวี่อู้จึงถูกทอดเงาอยู่ในความมืด
นางเงยหน้ามองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ใกล้จนแทบสัมผัส
ในดวงตาของเขา นางเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง
ระยะห่างนี้ ช่างใกล้เหลือเกิน
ใกล้จนถึงขนาดที่ว่านางกะพริบตา ก็รู้สึกเหมือนขนตาจะปัดโดนปลายจมูกของซ่งถิงซี
จะจูบกันแล้วหรือ?
สวี่อู้กลั้นหายใจ ลังเลอยู่ว่าจะหลับตาลงดีหรือไม่
แล้ววินาทีถัดมา คางของนางก็ถูกง้างขึ้นเบา ๆ
ซ่งถิงซีขยับเข้าไปอีกนิด
คราวนี้ ปลายจมูกของทั้งคู่ก็แนบชิดกันสนิทจริง ๆ
“คุณหมอสวี่มองผมแบบนี้ทำไม?”
“สามวันไม่เจอ ไม่จำได้แล้วหรือ?”
เสียงของชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นนอน ทุ้มต่ำและเซ็กซี่ สวี่อู้นึกไปถึงตำนานเทพนิยายเรื่องนางเงือกไซเรนที่ใช้เสียงหลอกมนต์สะกดใจคนได้ในพริบตา
“……ไม่มีอะไร”
ในพื้นที่ปิดทึบ ประสาทสัมผัสทุกอย่างถูกขยายขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ในรถเปิดแอร์ สวี่อู้รู้สึกว่าหลังของตัวเองเริ่มมีเหงื่อซึม จึงหันหน้าหนี
ซ่งถิงซีถอยออกมาอย่างรู้จักพอ แล้วไม่แกล้งนางอีก
“ก็ได้”
“เป็นผมเองที่สามวันไม่เจอ แล้วจำคุณหมอสวี่ไม่ได้”
“ไว้ผมจะพากลับบ้านไปยืนยันให้แน่ใจ”
รถสตาร์ท
ในลิฟต์ ซ่งถิงซีวางกระเป๋าเดินทางลง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง
ในระยะที่จับมือกัน สวี่อู้ไม่ต้องตั้งใจก็เห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเขา
หน้าจอระบบสมาร์ทโฮม
ซ่งถิงซีกำลังเปิดไฟห้องนั่งเล่น
สวิตช์อยู่ที่โถงทางเข้านี่เอง
สวี่อู้ถาม: “ไม่ได้จะถึงบ้านแล้วหรือไง?”
ซ่งถิงซีเปิดไฟเสร็จ ก็ล็อกหน้าจอ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วรับกระเป๋าสัมภาระกลับมาจากมือสวี่อู้