หลินเจียจุ้นพุ่งเข้ามาก่อน เห็นหัวหลินชิงอวี๋ชิดใกล้ชายแปลกหน้า ก็โทสะวูบวาบ
“หลินชิงอวี๋! นี่แกทำอะไร! รีบมานี่แล้วขอโทษผู้อำนวยการเกาเดี๋ยวนี้!”
สิ้นเสียง หลินเจียจุ้นก็ประจบประแจงโค้งตัวต้อนรับผู้อำนวยการเกาเข้ามา
ติด ๆ กัน บอดี้การ์ดสามคนก็เดินตามเข้ามา เอาหลังดันประตูไว้
ลู่ซวินเห็นดังนั้น อดกลั้นขยับแว่นบนสันจมูก เตือนตัวเองถึงบทบาทในตอนนี้ แต่ดวงตาเรียวหลังเลนส์กลับเยียบเย็นน่าสะพรึง
ตอนที่เห็นหลินเจียจุ้นชี้นิ้วใส่หลินชิงอวี๋อย่างหยาบคาย เขาแทบอยากลุกขึ้น หักนิ้วนั่นทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น
แต่เขาทำไม่ได้
เขาไม่มีทางปล่อยให้ไอ้สารเลวนั่นทำลายคาแรกเตอร์ของเขา
หลินเจียจุ้นที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองแทบเป็นศพในสายตาลู่ซวิน จ้องหลินชิงอวี๋ที่โมโหจนพูดไม่ออกเขม็ง
“เร็วเข้า มาขอโทษ ยืนเฉื่อยอยู่นั่นทำไม!”
สิ้นเสียง หลินเจียจุ้นก็ลากเก้าอี้มาให้ผู้อำนวยการเกานั่ง
ผู้อำนวยการเกาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหมือนท่านผู้ยิ่งใหญ่ ไขว่ห้าง สายตาลามกจ้องมองหลินชิงอวี๋
หลินชิงอวี๋แทบระเบิด!
ยังไม่ทันอ้าปาก ลู่ซวินก็กดหลังมือเธอไว้ น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อยถามว่า “ขอถามหน่อย ภรรยาผมทำอะไรผิดถึงต้องขอโทษ?”
หลินเจียจุ้นชี้ไปที่หัวผู้อำนวยการเกา “ทำไมน่ะเหรอ? เธอทำให้ผู้อำนวยการเกาหัวแตกเป็นไอ้สภาพนี้ ไม่ต้องขอโทษ?”
หลินเจียจุ้นไม่รู้จักลู่ซวิน ไม่เห็นหัวเขาเลย สายตาที่พูดด้วยนั้นดูแคลนอย่างที่สุด