โจวหนานถอนหายใจยาว แล้วก็ยังไม่ยอมบอกว่าลู่ซวินเป็นอะไรหรือไม่ ยังคงยื้อให้หลินชิงอวี๋ใจคอไม่ดี แล้วเปลี่ยนเรื่องพูดแทน
“ยังมีอีกเรื่องนึงที่ผมทนดูไม่ไหวแล้ว และคิดว่าจำเป็นต้องบอกคุณผู้หญิง คุณชายสามช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว”
ลู่ซวิน: ?
ต้วนเซียวไป๋: ??
โจวหนานส่ายหัวไปมา พลางถอนใจ “คุณผู้หญิง เมื่อกี้มีคนส่งคลิปที่คุณชายรองขอแต่งงานไปให้คุณชายสาม ตอนที่คุณผู้หญิงยังไม่ได้โทรไปอธิบายกับคุณชายสาม ท่านเสียใจมาก และคิดว่าตัวเองทำลายความรักระหว่างคุณผู้หญิงกับคุณชายรอง”
ต้วนเซียวไป๋: นี่มันตอแหลชัด ๆ เลยนะ?!
พูดไปพลาง น้ำเสียงโจวหนานก็เริ่มเครือไปด้วย “คุณชายสาม… ท่านยังให้ผมไปจัดการทรัพย์สิน ดูว่ามีอสังหาฯ อะไรพอจะขายได้มั้ย ถ้าคุณผู้หญิงจะหย่า ก็จะยกทรัพย์สินสองในสามให้ ส่วนตัวเองขอแค่พอเก็บไว้ใช้ยามแก่ก็พอ
คุณผู้หญิง คุณชายสามดีกับคุณมากจริง ๆ นะ เมื่อกี้ผลตรวจเลือดยังไม่ออก ท่านก็เห็นคลิปคุณชายรองขอแต่งงานอีก ใจท่านเหี่ยวแห้ง ถึงขั้นคิดจะทำพินัยกรรมแล้ว บอกว่าจะปล่อยคุณให้เป็นอิสระ ให้ไปใช้ชีวิตตามที่คุณต้องการ…”
ต้วนเซียวไป๋ได้ฟังก็อึ้งไปทั้งตัว: ……
นี่มันเป็นคำพูดที่คนพูดกันหรือไง?!
ส่วนลู่ซวินกลับพยักหน้าอย่างพอใจมาก
หลินชิงอวี๋ได้ยินโจวหนานพูดแบบนี้ ในใจทั้งขื่นขมและร้อนรน รีบถาม “ตอนนี้พวกคุณอยู่โรงพยาบาลไหนกัน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
โจวหนานเหลือบมองลู่ซวินแวบหนึ่ง ได้รับคำอนุญาตแล้วจึงบอกชื่อ รพ. “คุณผู้หญิงยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมครับ? จริง ๆ แล้ววันนี้คุณชายสามจองร้านอาหารไว้ ตั้งใจจะฉลองวันเกิดให้คุณ แต่ผลเลือดไม่ยอมออกสักที เลยไม่กล้าชวนคุณผู้หญิง งั้น… จะให้ทางร้านส่งอาหารมารึเปล่าครับ?”
“โอเค” หลินชิงอวี๋ตอบรับ แล้ววางสาย