หลินชิงอวี๋และต้วนเซียวไป๋ตะลึงไปครู่ใหญ่
เพราะภาพคุณชายสามผู้ห้าวหาญแห่งเมืองเจียงเฉิงคุกเข่าลงนั้น ชวนขนหัวลุกไม่น้อย
สถานะและข่าวลือของลู่ซวินนั้นเป็นที่ประจักษ์ ช่างแตกต่างจากภาพตรงหน้าราวฟ้ากับเหว!
ส่วนตัวลู่ซวินเองก็ชะงักไปชั่วขณะ
เมื่อครู่เป็นเหตุสุดวิสัย เพราะนั่งรถเข็นนานเกินไป พอเพิ่งลุกขึ้นเดินจึงยังไม่ชิน
ทั้งสามคนยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น สุดท้ายหลินชิงอวี๋ได้สติก่อน รั้งแขนลู่ซวินไว้แล้วกดเสียงต่ำ
"ลุกขึ้นเถอะ"
"ไม่ลุก" ลู่ซวินเบือนหน้าหนี จงใจถ่วงตัวให้นิ่ง
ยังไงก็คุกเข่าไปแล้ว
จะให้เสียฟรีไม่ได้!
หลินชิงอวี๋เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นึกในใจว่าเมื่อครู่ลู่ซวินจงใจหรือ?
คุกเข่าขอให้เธอยกโทษให้?
ชั่วพริบตาต่อมา ลู่ซวินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดเล็กน้อย "ถ้าเธอไม่ยกโทษให้ ผมก็ไม่ลุก ฟังผมแก้ตัวก่อน"