ลูกน้องสองสามคนเห็นลู่ซวินนั่งอยู่บนรถเข็นก็หัวเราะลั่น
ลู่ซวินไม่ใส่ใจเสียงหัวเราะเยาะของไอ้มดสามตัวเลยแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าซีดเซียวของหลินชิงอวี๋ เขาดึงมือเย็นเฉียบของเธอขึ้นมากุมไว้พลางถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ตกใจหรือเปล่า"
หลินชิงอวี๋หายใจไม่ทัน
เมื่อครู่มีจังหวะหนึ่งที่เธอคิดว่าจบแน่แล้วจริง ๆ
ตอนนี้ยังตั้งสติไม่เต็มที่
ลู่ซวินลูบมือเธออย่างสงสาร "อย่ากลัว มีฉันอยู่ จะไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น"
เขาพูดพลางคลี่มือของหลินชิงอวี๋ให้อุ่น แล้วถามเหมือนเป็นผู้ใหญ่ในบ้านว่า "บอกสามีหน่อย พวกมันแตะต้องตัวเธอตรงไหนบ้าง"
แตะตรงไหน ก็ฟันตรงนั้น!
มุมปากลู่ซวินยกขึ้นเบา ๆ ภายใต้แว่นตาแสนสุภาพนั้นคือแววตาดุดัน