ลู่ซวินถอนหายใจเบา ๆ "แค่เรื่องนี้ ไม่มีเรื่องอื่นแล้วเหรอ"
หลินชิงอวี๋อึ้งไป น้ำเสียงสูงขึ้น "จะมีเรื่องอะไรได้อีก เรื่องนี้ก็แย่มากพอแล้ว คุณอยากมีลูกขนาดนั้น..."
ยังพูดไม่ทันจบ ลู่ซวินก็โพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ใครบอก"
เขาแทบอยากกระทืบคนพูดให้ตาย
ขัดขวางโลกส่วนตัวสองคนของเขาชัด ๆ
"ก็คุณเอง" หลินชิงอวี๋มองลู่ซวินอย่างไม่เชื่อสายตา "ไม่กี่วันก่อนคุณยังบอกชอบเด็กเลย"
ลู่ซวินสะอึกไป ตวัดนิ้วไปมาจับจมูกอย่างเคอะเขิน "นั่น... ผมหลอกคุณน่ะ"
หลินชิงอวี๋จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเขาพูดจริงหรือเปล่า
"ที่จริงผมไม่ค่อยชอบเด็ก คิดว่าเด็ก ๆ นี่เอะอะโวยวายทั้งวัน น่ารำคาญจะตาย
แล้วพอมีลูกก็จะกระทบความสัมพันธ์สามีภรรยา คนรอบตัวผมหลายคนละเลยความรู้สึกของคู่ชีวิตเพราะลูก"
ราวกับกลัวหลินชิงอวี๋ไม่เชื่อ ลู่ซวินเสริมอีก "ใครรู้จักผมบ้างก็รู้ว่าผมไม่ชอบเด็ก เด็กเห็นหน้าก็ร้องไห้ ภรรยาประธานโจวรู้ดี"