ว่าแต่เขา เร็วอย่างกับโกหก! ต้วนเซียวไป๋ตอบสนองเร็วมาก วิ่งไปหาลู่ซวิน เตะเข่าลู่ซวินอย่างแม่นยำจนล้มลงกับพื้น
ลู่ซวินที่ไม่ทันตั้งตัวว่าจะถูกพี่น้องเตะ จ้องต้วนเซียวไป๋ด้วยสายตาอยากฆ่า: "แกอยากตายหรือไง?!"
ต้วนเซียวไป๋ฝืนใจชี้หน้าเขา: "ฮ่า ๆ เมียแกมาแล้ว วันนี้ฉันเลยถือโอกาสให้เธอดูสภาพกระจอก ๆ ของแก! วันนี้เตะไปหนึ่งที ถ้าครั้งหน้ายังไม่ส่งบริษัทคืนมาใช้หนี้ ฉันจะเตะแกอีกสองที! ลู่ซวิน แกอย่านึกว่าแกยังเป็นลู่ซานเหมือนเมื่อก่อนนะ!"
ลู่ซวินกำลังจะลุกขึ้น พอได้ยินคำว่า "เมีย" ก็ล้มลงนอนกับพื้นทันที
บังเอิญเหลือเกิน ตอนนี้เอง หลินเจียจุ้นที่ตั้งใจถือของขวัญมาเอาใจน้องเขยมาพอดีก็เห็นภาพนี้เข้า หัวเราะออกมาทันที
"ฉันก็ว่าแล้ว ยัยตัวซวยอย่างหลินชิงอวี๋จะโชคดีถึงขั้นได้แต่งกับคุณชายสามได้ยังไง! ที่แท้คุณชายสามก็เหลือแค่ชื่อเสียงไว้ขู่คนเท่านั้น"
พูดพลาง หลินเจียจุ้นก็ชี้ไปที่ห้องทำงานโล่ง ๆ ด้านนอก ส่ายหน้ามองหลินชิงอวี๋
"ดูสิ แกมันก็ยัยตัวซวยแบบนี้ ใครมาเกี่ยวข้องด้วยก็ไม่มีใครได้ดี!
ก็มีแต่ไอ้พ่อตาหน้าซื่อของฉันนั่นแหละ ถึงคิดว่าคุณชายสามของตระกูลลู่ยังเป็นคุณชายสามเหมือนเมื่อก่อน!"
"ไปให้พ้น— หลินเจียจุ้น แกไปให้พ้นเลยนะ!" หลินชิงอวี๋จ้องเขาอย่างโกรธแค้น
หลินเจียจุ้นยกของขวัญในมือขึ้นมา ยิ้มเหยียด: "แกไม่ไล่ฉันก็ไป สภาพแบบนี้… ไม่คู่ควรให้ฉันให้ของขวัญ"
พูดจบ หลินเจียจุ้นก็หันหลังเดินจากไป
ใครจะรู้ว่าที่โถงลิฟต์ข้างล่าง เขาดันเจอกับโจวหนานที่เพิ่งไปทำงานนอกสถานที่กลับมา
ทั้งคู่สบตากันก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
โจวหนานตั้งสติได้ก่อน ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ต่อยหลินเจียจุ้นยกใหญ่
หลินเจียจุ้นนอนคร่ำครวญอยู่บนพื้น: "นายต่อยฉันทำไม!"
"ไม่รู้!" โจวหนานตอบอย่างมีเหตุผล "แกมานี่ตอนนี้ ต้องไม่มีเรื่องดีแน่! ต่อยไว้ก่อนค่อยว่า!"