"ฉันไม่ได้จะย้ายมาอยู่กับพวกเธอ" หวังเหม่ยเฟิ่งสะบัดผมหยักศกไปด้านหลัง พูดอย่างหน้าตาเฉย "ที่ฉันหมายถึงคือ เราจะย้ายมาอยู่ที่นี่สักพัก ส่วนพวกเธอย้ายออกไป"
"พวกเรา... ย้ายออกไป?" หลินชิงอวี๋ถึงกับคิดว่าหูตัวเองฝาดไป
"อืม" หวังเหม่ยเฟิ่งพยักหน้าหนักแน่น
หลินชิงอวี๋ทั้งโมโหทั้งขำ "ทำไมบ้านของฉันกับสามี ต้องให้พวกเราย้ายออกไปอยู่ด้วย"
"พี่— พูดอย่างนี้ไม่ยุติธรรมแล้วนะ!" หลินเหมี่ยวเหมี่ยวอดรนทนไม่ไหวโพล่งขึ้น "พี่แต่งงานแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้แต่งเลยนะ"
"นี่มันเกี่ยวอะไรกับการแต่งงาน?" หลินชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่นขึ้น
"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง!" หวังเหม่ยเฟิ่งพูดต่อทันที "บ้านพี่นี่ทำเลดี ราคาก็สูง ถ้าเหมี่ยวเหมี่ยวมาอยู่ที่นี่ ต่อไปใครมาคุยเรื่องแต่งงานก็ต้องให้เกียรติมากขึ้น ถ้าเชิญครอบครัวว่าที่สามีมาเจอกันที่นี่ ดูสิใครจะกล้ารังแกเหมี่ยวเหมี่ยว"
หยุดไปครู่หนึ่ง หวังเหม่ยเฟิ่งก็พูดอีก "แล้วก็เรื่องงานแต่งของพี่สามพี่ ที่พี่เป็นคนทำให้พังใช่ไหม? ต่อไปพี่สามพี่จะหาแฟน ก็ต้องมีบ้านดี ๆ แบบนี้สักหลัง พี่ทำให้งานแต่งเขาพัง แล้วไม่ควรชดเชยให้เขาหรือไง"
หลินชิงอวี๋เหมือนจะชินกับคำกล่าวหาแบบนี้แล้ว ไม่ว่าจะทำอะไร คนผิดก็เป็นเธอเสมอ
เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ยี่หระ "งานแต่งของหลินเจียจุ้นล่มไป ก็มีสาเหตุจากตัวเขาเอง เขาทำอะไรกับฉัน ฉันทำกับเขาก็ยังนับว่ามีเมตตามากแล้ว ฉันบอกได้เต็มปากเลยว่า ฉันไม่จำเป็นต้องชดเชยอะไรให้เขา ส่วนเรื่องงานแต่งของเหมี่ยวเหมี่ยว มีพวกแม่คอยจัดการก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้พี่สาวอย่างฉัน"