หลินเหมี่ยวเหมี่ยวพูดอย่างกระตือรือร้น
"คุณแม่รู้มั้ย ในแก๊งเพื่อนหนูมีคนนึงที่ทางบ้านซื้อบ้านแถวนั้นให้ด้วยนะ ดูดีสุด ๆ เลย!"
"จ้ะ ๆ" คุณนายหลินตอบรับโดยไม่ต้องคิด
หลินเหมี่ยวเหมี่ยวดีใจจนหอมแก้มแม่ฟอดหนึ่ง "เยี่ยมเลย ขอบคุณนะคะคุณแม่ คุณแม่ดีกับหนูที่สุดเลย! พอหนูย้ายไปอยู่แล้ว จะชวนเพื่อน ๆ มาจัดปาร์ตี้ ตอนนั้นพวกนั้นต้องอิจฉาหนูตายแน่"
มุมปากของหลินชิงอวี๋ยกยิ้มเย็นชา ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบในใจอย่างห้ามไม่ได้
ทุกคนในบ้านนี้ คิดว่าการเอาของของเธอไปให้คุณน้องคนนี้ เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
ถ้าเธอปฏิเสธ แสดงว่าเธอผิด เธอไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ เธอไม่รู้จักทำตัวเป็นพี่สาวที่ดี!
ลู่ซวินมองหลินชิงอวี๋ที่ก้มหน้านิ่ง รู้สึกเหมือนมีดสนิมกรีดแทงในใจ อยากจะลากคนตรงหน้าออกไปโบยให้สาแก่ใจเดี๋ยวนั้น
แต่เขาทำไม่ได้ บุคลิกยังพังไม่ได้!
ข่มความโกรธไว้แน่น เขาหยิบเอกสารจากมือโจวหนาน ยื่นให้หลินกั๋วเชิง
"แล้วถ้าเพิ่มที่ดินอีกแปลงเป็นสินสอดล่ะ? ส่วนเงินสินสอด ผมไม่รู้ว่าควรให้เท่าไหร่ เอาเลขมงคลดี ๆ 99,990,000 เลยดีไหม?"
สิ้นเสียง หลินกั๋วเชิงตาโตด้วยความดีใจ
คุณนายหลินกับหลินเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทำสีหน้าเหมือน 'รวยแล้ว!'
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า ยัยตัวซวยนี่จะได้สินสอดมากมายขนาดนี้!
หลินชิงอวี๋ตกใจจนเอามือกดไหล่ลู่ซวิน ยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่ซวินก็คว้ามือเธอกลับมา ลูบคลำในอุ้งมือตัวเองเบา ๆ
"อย่าพูดอะไรทั้งนั้น คุณพ่อพูดถูกแล้ว งานแต่งงานที่ไหนไม่มีสินสอดกัน ถ้าเรื่องแพร่ออกไป ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเมืองหลวง?"
หลินกั๋วเชิงได้ฟัง ก็รีบขึงตาใส่หลินชิงอวี๋ "นั่นสิ แกจะมาทำตัวไร้เหตุผลไม่ได้นะ! คุณชายสามเป็นใคร ถ้าข่าวว่าไม่มีสินสอดแพร่ออกไป มันจะฟังขึ้นมั้ย?"
ลู่ซวินพยักหน้าเล็กน้อย "ถ้างั้นคุณพ่อ ว่าจะให้สินเดิมกี่มากน้อย? ผมน่ะ ไม่ได้หวังร่ำรวยจากครอบครัวเมียหรอก ว่าไปตามตรง ก็แค่ให้พอเป็นพิธี ตอบแทนน้ำใจกันก็พอ"
"ใช่ ๆ" หลินกั๋วเชิงรับคำ มองไปที่ห้องนั่งเล่น "แบบนี้ดีไหม เอาพวกของโบราณสักสองสามชิ้นเป็นสินเดิมแล้วกัน เงิน 90 กว่าล้านนี่ สามนายท่านให้เรา ถึงผมจะคืนกลับไปให้หน่อยก็ไม่มีความหมายอะไรจริงไหม?"
สรุปคือ เงินเข้ากระเป๋าแล้วไม่อยากเอาออก แต่ตระกูลหลินเองก็ไม่มีอะไรดี ๆ ให้เป็นชิ้นเป็นอัน
มีก็แต่ของโบราณในห้องนั่งเล่นที่ใช้อวดฐานะนี่แหละ ที่เขาประมูลมาราคาแพง
ลู่ซวินเงยหน้ามองหลินชิงอวี๋ "ของโบราณพวกนี้ เธอชอบไหม?"
หลินชิงอวี๋มองปราดเดียวก็ถูกใจเครื่องลายครามสีน้ำเงินขาวนั่น
นั่นเป็นของโบราณที่หลินกั๋วเชิงประมูลมาแล้วหวงที่สุด ตอนนั้น เธอแค่มองนานไปหน่อย หลินกั๋วเชิงก็เตือนเธอ ห้ามเธอแตะ
บอกว่าชะตาเธอไม่ดี ดวงซวย กลัวถูกมือแล้วของโบราณจะตกแตก
เป็นไปตามคาด หลินกั๋วเชิงมองตามสายตาหลินชิงอวี๋ไป ใจกระตุกวาบ ปากเพิ่งจะอ้า ก็ได้ยินหลินชิงอวี๋ชี้ไปที่ของรักของหวงของเขาแล้วพูดว่า
"ฉันว่าชิ้นนั้นก็ดีมากเลยนะคะ"
ลู่ซวินขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ให้โจวหนานไปหยิบของโบราณนั่นมาให้หลินชิงอวี๋ แล้วถามอีก "มีที่ชอบอีกไหม?"
หลินชิงอวี๋เห็นพ่อทำหน้าเจ็บปวด ก็สะใจ เลยชี้ของโบราณอีกสองสามชิ้น
ลู่ซวินส่ายหน้า "รสนิยมเธอยังใช้ไม่ได้นะ ต่อไปต้องตามฉันไปฝึกอีกเยอะ ถ้าอยากเรียนรู้เรื่องรสนิยมดี ๆ ก็ต้องเริ่มจากทุบชิ้นในมือเธอทิ้งซะ"
"ทุบทิ้งเหรอ?" หลินชิงอวี๋มองลู่ซวินอย่างตกใจ
ลู่ซวินพยักหน้า ยื่นมือปัดของในมือเธอตกพื้น เสียงดังโครม แจกันลายครามกระแทกพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
หลินกั๋วเชิงหน้าเหี่ยวกร่อย รู้สึกว่าที่แตกไม่ใช่ของโบราณของเขา แต่เป็นหัวใจของเขาเอง!
ลู่ซวินชี้ไปที่ของโบราณที่หลินชิงอวี๋เพิ่งชี้ "ไหน ๆ คุณพ่อก็ยกให้เป็นสินเดิมของเธอ เธอไปทุบเลย ทุบให้สะใจ ยังไงของพวกนี้วางในบ้าน ผมก็ไม่อยากได้อยู่แล้ว"
หลินชิงอวี๋เหมือนได้รับกำลังใจ ความขัดขืนที่ถูกกดไว้มานานพลุ่งพล่านขึ้นมา
เธอเดินเข้าไป ทุบของโบราณที่ปกติพ่อกับพวกพี่ชายห้ามเธอแตะ จนแตกยับเยินไม่เหลือชิ้นดี
โครมคราม เสียงของโบราณตกกระทบพื้น ฟังแล้วสะใจสุด ๆ!
สะใจ!
หลินกั๋วเชิงกุมอก เจ็บจนหน้าเขียว
ส่วนคิ้วตาของลู่ซวินเต็มไปด้วยแววเอ็นดูตลอดเวลา
สักพักหนึ่ง หลินชิงอวี๋ทุบเสร็จ เดินกลับมาข้างลู่ซวินอย่างเขิน ๆ ก้มหน้าพูด "ฉันผลาญของเก่งจริง ๆ อุตส่าห์เป็นสินเดิมที่บ้านเกิดให้คุณ..."
พูดไม่ทันจบ ลู่ซวินก็พูดตัดด้วยเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไร ขอแค่เธอมีความสุขก็พอ"
ตอนนี้หลินชิงอวี๋ถึงรู้ว่าลู่ซวินกำลังช่วยเธอระบายอารมณ์ ในใจพลันอุ่นวาบ
ส่วนหลินกั๋วเชิงเห็นสองคนกำลังหวานแหวว ก็เจ็บใจจนแทบหายใจไม่ออก ได้แต่ฝืนยิ้มขัดจังหวะทั้งสอง
"ถ้างั้นลูกเขย... เงินสินสอดจะให้เมื่อไหร่..."
"เดี๋ยวนี้เลย!"
หลินกั๋วเชิงถอนหายใจโล่งอก ส่วนคุณนายหลินกับหลินเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตาเป็นประกายอีกครั้ง ฉายแววตื่นเต้น
ลู่ซวินชี้ไปที่เศษซากบนพื้น พูดเบา ๆ "เงินกระจอกพวกนี้ ผมไม่ได้ใส่ใจเลยจริง ๆ"
หลายคนก้มตัวประจบ "ครับ ๆ"
ว่าแล้วลู่ซวินก็ทำมือสัญญาณ โจวหนานก็เดินมา
"โอนเงินเข้าบัญชีธนาคารคุณผู้หญิงเดี๋ยวนี้ 99,990,000 หยวน แล้วก็โอนที่ดินเป็นชื่อคุณผู้หญิงด้วย"
ลู่ซวินทำท่าสุภาพนุ่มนวล มองหลินกั๋วเชิงที่ตะลึงค้าง "อ้อ ลืมบอกคุณพ่อไป เมื่อเช้าบ้านหลังที่ Waitan Bay นั่น ก็โอนเป็นชื่อชิงอวี๋แล้ว คุณพ่อไม่ต้องกังวลเรื่องนี้"
ติ๊ง เสียงมือถือหลินชิงอวี๋ดังเตือน
เธอมองตามสัญชาตญาณ เป็นข้อความจากธนาคารจริง ๆ แสดงว่าเงินเข้า 99,990,000 หยวน
หลินชิงอวี๋พูดกับลู่ซวินอย่างให้ความร่วมมือ "ขอบคุณนะคะคุณชายสาม เงินเข้าเรียบร้อยแล้วค่ะ"
ไม่นาน โจวหนานวางสายโทรศัพท์ รายงาน "สามนายท่าน โอนที่ดินเป็นชื่อคุณผู้หญิงแล้วครับ"
คราวนี้หลินกั๋วเชิงตาค้างสิ้น "สามนายท่าน อ้าว ไม่ใช่ คุณลูกเขย เงินสินสอดนี่มันควรจะให้พวกเรานะครับ! ให้เราที่เป็นพ่อแม่"
"อืม ตามเหตุผลก็ควรเป็นแบบนั้น แต่โดยทั่วไปครอบครัวรวย ๆ เค้าก็ไม่ค่อยสนใจเงินสินสอดเท่าไหร่หรอก นึกถึงว่าลูกสาวแต่งเข้าบ้านสามีไปจะได้อยู่สบาย ก็เลยยกเงินสินสอดให้ลูกสาวไป ผมกลัวพวกคุณต้องโอนไปโอนมา เสียค่าธรรมเนียมธนาคารเปล่า ๆ ก็เลยให้ไปที่คุณอวี๋เลย"
"นี่คุณเล่นตลกกับพวกเรารึไง!" หลินเหมี่ยวเหมี่ยวมองเศษของโบราณเกลื่อนพื้น แล้วก็อดไม่ไหวกระโดดชี้นิ้วใส่หลินชิงอวี๋ "เป็นเพราะอีนังชั่วนี่ให้แกมาหลอกเล่นกับพวกเราใช่ไหม!"
สิ้นเสียง เพี๊ยะ โจวหนานก็ตบหน้าหลินเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าให้ฉาดหนึ่ง
โจวหนานเป็นพวกผ่านการฝึกฝนมา ตบฉาดเดียว หูของหลินเหมี่ยวเหมี่ยวก็อื้ออึงไปหมด
หลินเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยถูกใครตบตั้งแต่เกิด เบิกตากว้างอยู่นานก็พูดอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้ "แก... แก..."
"แกอะไรแก? คนก่อนที่ใช้นิ้วชี้หน้าสามนายท่าน นิ้วโดนสับไปแล้ว! นี่ข้าเห็นแก่ที่เจ้าเป็นน้องสาวคุณผู้หญิงถึงไม่ได้ลงมือหนัก"
สิ้นเสียง ลู่ซวินมองโจวหนานอย่างโกรธ ๆ เอ่ยเสียงต่ำ
"บังอาจ!"