หลินชิงอวี๋ไม่เคยฝันเลยว่า คู่หมั้นของเธอเพิ่งจะก้าวออกไป แม่สามีในอนาคตก็จับเธอส่งขึ้นเตียงชายอื่นเสียแล้ว!
กว่าจะได้สติคิดหนี เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นในห้องมืด ตามด้วยเสียงเดือดดาลของชายหนุ่มที่กระแทกลงมาจากเหนือหัว
“ใครใช้ให้แกมา?”
หลินชิงอวี๋ยังไม่ทันอธิบายอะไร ข้อมือก็ถูกบีบรั้งไว้
ชายหนุ่มกระชากเธอจากเตียงอย่างหยาบคาย เหวี่ยงราวกับทิ้งขยะ พลางเอ่ยด้วยความรังเกียจ “ไสหัวออกไปเอง!”
เสียงดังตึง หลินชิงอวี๋ถูกเหวี่ยงลงบนพรม เจ็บจนน้ำตาแทบกระเด็น
เธอดิ้นรนด้วยร่างไร้เรี่ยวแรงอยากไปให้พ้น แต่พยายามหลายครั้งก็ล้มเหลว
“ฉะ...ฉันลุกไม่ไหว...” เธออธิบายแบบตัดพ้อต่อว่าช่างมัน
แต่พอกลับกลายเป็นเสียงออดอ้อนคล้ายลูกแมว ราวกับจงใจยั่วยวน
เสียงนั้นฟังแล้วเธอเองยังขายหน้า
ปวดหัวจริง นี่คงยิ่งทำให้ชายหนุ่มคิดว่าเธอตั้งใจยั่วยวนเขามากขึ้น
แต่ไม่คิดว่า ชั่วอึดใจถัดมา ชายหนุ่มพลิ้วไหวดุจสายลมมาปรากฏเบื้องหน้า พลางจับแขนทั้งสองของเธอไว้ด้วยความตื่นเต้น “เธอนี่เอง!”
น้ำเสียงนั้นแฝงความประหลาดใจและดีใจอยู่บ้าง
“ไม่ใช่... คุณจำผิด... อื้อ...”
ยังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากของหลินชิงอวี๋ก็ถูกปิดทับแน่นสนิท
ลมหายใจดุดันของชายหนุ่มปนกลิ่นยาสูบจาง ๆ รุกล้ำเข้าสู่โพรงปากเธออย่างแข็งกร้าว
ไม่นาน ชายหนุ่มโถมทับลงบนตัวเธอดุจขุนเขา การกระทำย่ำยีและหยาบกระด้าง
หลินชิงอวี๋ดิ้นรนสุดชีวิต แต่กลับยิ่งถูกรั้งไว้แน่นขึ้น ชายหนุ่มราวกับหมายจะบีบสูดอากาศเฮือกสุดท้ายจากทรวงอกเธอจนหมด
ค่ำคืนยาวนาน เธอไม่รู้ว่าการทรมานเช่นนี้จะสิ้นสุดเมื่อใด
ถึงจะหนีพ้นการคุกคามจากผู้ปกครองนักเรียนคนนั้นในตอนบ่ายได้ ก็จะเป็นอะไร?
ชะตากรรมที่รอเธออยู่นั้นต่างกันตรงไหน?
ซี้ด เจ็บที่บ่า
ชายหนุ่มขบริมฝีปากเธอแรง ๆ อย่างไม่พอใจ พลางกล่าวว่า
“ตั้งใจหน่อย”
จากนั้น คือการช่วงชิงที่รุนแรงยิ่งกว่า กวนจนหลินชิงอวี๋ไม่มีแก่ใจคิดอะไร ได้แต่ถูกบังคับให้จมลึกลงไปในรัตติกาลพร้อมกับชายหนุ่ม
......
รุ่งขึ้น เมื่อหลินชิงอวี๋ตื่นขึ้น ก็พบว่าเสื้อผ้าบนร่างถูกสวมใส่เรียบร้อยดีแล้ว นั่นช่วยลดความขายหน้าไปได้บ้าง
นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เธอสะดุ้งพรวดลุกนั่ง ก็สบเข้ากับดวงตายาวลึกของชายหนุ่มที่ริมหน้าต่างบานสูง
ชายหนุ่มทาบทับอยู่กับแสงแดดนอกหน้าต่าง ใบหน้าดูคลุมเครือไม่ชัดเจนนัก พอเห็นได้แค่ว่าผิวพรรณของเขามีสีขาวซีดเยี่ยงคนป่วย ดั้งจมูกมีแว่นตากรอบทองพาด ดูงามสง่าและมีกลิ่นอายของบัณฑิต
แผ่นหลังเขาเหยียดตรง แม้ยามนี้นั่งอยู่บนรถเข็น ค่อย ๆ ถีบรถเข็นเข้ามาทางนี้ ก็ไม่อาจกลบเกลื่อนความสูงศักดิ์ที่ซึมซ่านอยู่ในท่วงท่าได้
เมื่อมองเห็นใบหน้าชายหนุ่มชัด ๆ หลินชิงอวี๋ก็ตื่นตระหนกจนร่างสั่นไปทั้งตัว “ท่าน... ท่านอา!”
ทำไมถึงเป็นท่านอาของคู่หมั้น!
เมื่อคืน เธอเกือบถูกผู้ปกครองนักเรียนคนหนึ่งล่วงละเมิด จึงป้องกันตัวด้วยการทุบหัวคนนั้น แล้ววิ่งมาหาคู่หมั้นของเธอ ลู่เหยียน
ตอนนั้น ลู่เหยียนรีบออกไปทำงาน จึงมอบเธอให้แม่สามีในอนาคตดูแล
ใครจะรู้ว่าพอดื่มนมที่แม่สามียื่นให้แล้ว เธอก็ถูกย้ายไปอีกห้องหนึ่ง
แต่ทำไม... ทำไมถึงเป็นท่านอาของลู่เหยียน!
หลินชิงอวี๋รู้สึกละอายและโกรธแค้น อยากขุดหลุมมุดลงไปเสียเดี๋ยวนั้น!
“เรื่องเมื่อคืนนี้ ผมจะรับผิดชอบ” ลู่ซวินถีบรถเข็นเข้ามา น้ำเสียงอบอุ่นดุจสายลมเขา
แววตาเขาจริงใจ น้ำเสียงนอบน้อม
หลินชิงอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย เพิ่งเงยหน้าขึ้นก็เห็นลู่ซวินปิดปากไอเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความห่อเหี่ยวยากพรรณนา แล้วก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเหน็บแนมตนเอง
“แน่นอน 前提คือเธอไม่รังเกียจว่าผมเป็นคนไร้ค่า ถ้าเธอเต็มใจ เราก็ไปจดทะเบียนกันได้วันนี้”
“จดทะเบียน?” หลินชิงอวี๋เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ก่อนเมื่อวาน เธอเคยหวังยิ่งนักให้จัดการเรื่องแต่งงานให้เรียบร้อย จะได้ไม่มีใครในครอบครัววางแผนต่ำ ๆ กับเธออีก
เธอจึงรีบวิ่งมาหาลู่เหยียน อยากให้ทั้งสองไปจดทะเบียนสมรสก่อน
แต่ลู่เหยียนกลับเห็นว่าเธอสร้างเรื่องเกินเหตุ ปฏิเสธเธอ
หลินชิงอวี๋ไม่คิดจริง ๆ ว่าคำพูดนี้จากปากท่านอาของลู่เหยียนจะเอ่ยออกมาได้ง่ายดายเยี่ยงนี้?
“ฉัน...” หลินชิงอวี๋กัดฟัน
แวบหนึ่ง เธอก็คิดจะตอบตกลงไปเลยอย่างไม่ใส่ใจ ให้พ้นจากครอบครัวเดิมเร็ว ๆ!
แต่พอสติกลับคืน ก็ตกใจจนส่ายหัวพรวด
ไม่ใช่ ไม่อาจทำได้ คนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นท่านอาของคู่หมั้นของเธอ!
และยังเป็นผู้โหดเหี้ยมในข่าวลือที่พลิกมือเป็นเมฆในเมืองหลวง เด็ดขาดในการฆ่าฟัน ใช้เล่ห์กลร้ายกาจ!
เธอไม่อยากพัวพันอยู่กับคนภูมิหลังซับซ้อนเช่นนี้
เมื่อเห็นหลินชิงอวี๋ส่ายหัว ลู่ซวินก็ไม่ประหลาดใจมากนัก ยิ้มเย้ยตนเอง ใบหน้าหล่อเหลามีสีขาวซีดของคนอ่อนแอ แล้วหันไปไอสองครั้ง ดูราวกับจะอยู่ได้อีกไม่นาน
“ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ ก็คนปกติที่ไหนจะยอมอยู่กับคนไร้ค่าอย่างผมไปตลอดชีวิต?”
หลินชิงอวี๋รู้สึกหน่วงในอก
เมื่อได้ยินลู่ซวินพูดเช่นนี้ ใจเธอก็ไม่ค่อยสบายนัก แต่ตอนนี้ทำได้เพียงคิดจะหนีออกจากสถานการณ์ขัดเขินตรงหน้า จึงอึกอักเอ่ยปาก “ท่านอา ไม่มีอะไร ถ้าอย่างนั้น ฉัน... ฉันไปก่อนนะ”
เพิ่งกล่าวจบ หลินชิงอวี๋ก็รีบลุกขึ้น ใครจะรู้ว่าขากลับอ่อนยวบ ร่างทั้งร่างพุ่งล้มลงไปข้างหน้า
สีหน้าลู่ซวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาถีบรถเข็นเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว ยืดแขนยาวออก คว้ารับคนเข้ามาในอ้อมกอด
ร่างอุ่นสองร่างแนบชิดกัน กลิ่นหอมอวลเข้าจมูก ลู่ซวินนึกถึงรสสัมผัสคืนก่อน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
แก้มของหลินชิงอวี๋แนบกับอกอุ่นของลู่ซวิน ฟังเสียงสูบฉีดดังสนั่นของเขา รู้สึกกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
แต่ขามันชาเกินไป เธอยืนไม่ไหว
เหนือหัวดังขึ้นด้วยเสียงถามอ่อนโยนของชายหนุ่ม
“เมื่อคืนนี้ ผมทำให้เธอเจ็บหรือเปล่า?”
หน้าของหลินชิงอวี๋แดงเดือดราวกับกุ้งเครย์ฟิชต้มสุกในพริบตา
เธอฝืนทนอาการชา ผลักอกจากลู่ซวินให้ยืนตรงขึ้น ในใจมีความหงุดหงิดอยู่บ้าง
เมื่อครู่ เธอมีแวบหนึ่งที่รู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความรู้สึกนั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ แต่ชั่วอึดใจต่อมา ก็อยากจะด่าตัวเองอย่างแรง
คิดอะไรอยู่!
คนนี้มันท่านอาของคู่หมั้นนะ!
หลินชิงอวี๋อายจนอยากมุดดินอีกครั้ง
แต่ลู่ซวินกลับเหมือนไม่รู้ถึงความอึดอัดของเธอ เอื้อมมือดึงข้อมือเธอไว้ด้วยความอ่อนโยนแล้วถาม “ผมทำรุนแรงเกินไปหรือเปล่า?”
หลินชิงอวี๋ตกใจจนต้องสะบัดข้อมือเขาทันที จะส่ายหัวก็ไม่ควร จะพยักหน้าก็ไม่เหมาะ
“ขอโทษ...” ลู่ซวินเอ่ยขอขมาอย่างจริงจัง
หลินชิงอวี๋เงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ก็เห็นแววตาของลู่ซวินที่จริงใจอย่างยิ่ง
คนนี้... ดูจะไม่ค่อยเหมือนข่าวลือนั่นสักเท่าไหร่
แต่ไม่คิดเลยว่าชั่วอึดใจถัดมา ลู่ซวินกลับยอมรับกับเธออย่างหน้าตาเฉย
“ขอโทษจริง ๆ คือเมื่อคืนผมค่อนข้างไม่เป็น...”
หน้าของหลินชิงอวี๋ซึ่งกำลังจะจางลง กลับร้อนผ่าวแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง
นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่!
มานั่งคุยกับท่านอาของคู่หมั้นเรื่องเมื่อคืนเป็นหรือไม่เป็นได้ยังไง
ลู่ซวินมองหัวเล็ก ๆ ที่ก้มงุด ก็แอบยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างลับ ๆ
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังถี่ยิบมาจากข้างนอก เคาะจนประตูแทบจะสั่น
“ลู่ซวิน นายเปิดประตู!”
“ลู่ซวิน ไอ้สัตว์เดรัจฉาน รีบปล่อยสะใภ้ของฉันออกมา!”
เสียงโหวกเหวกโวยวายจากนอกประตูดังเข้ามาทีละคำ ทำให้หลินชิงอวี๋หน้าถอดสีจนขาวซีด
คือแม่ของลู่เหยียน!
แม่สามีในนามของเธอ!
ผลักเธอขึ้นเตียงท่านอาของลู่เหยียน แล้วยังไร้ยางอายถึงขั้นมาถึงที่จับผิดเรื่องชู้สาว!
หลินชิงอวี๋อับอายถึงที่สุด ไม่รู้จะรับมือสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร
บัดดลนั้น ในสายตาปรากฏมือของชายหนุ่มที่มีข้อนิ้วชัดเจน มือนั้นกุมมือเธอไว้แน่น ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่หาได้ยากในชั่วครู่
ข้างหูดังขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่ม
“อย่ากลัว ต่อไปโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผมเถอะ”
เพียงชั่วขณะ ลู่ซวินก็ปล่อยมือเธอ สีหน้าสงบนิ่ง ถีบรถเข็นไปที่เตียง ค่อย ๆ จัดผ้าปูที่นอนที่ยู่ยี่อย่างใจเย็น
เมื่อสายตาสัมผัสกับรอยสีแดงเข้มบนผ้าปูที่นอน แววตาก็มืดลง เอาผ้าห่มปิดทับจุดนั้นไว้อย่างแนบเนียน
หลินชิงอวี๋มองแผ่นหลังของลู่ซวินที่จัดเตียงอยู่ ในใจมีทั้งขมขื่นและเจ็บปวด
ไม่คิดว่าในเวลานี้ จะเป็นท่านอาของลู่เหยียนที่คอยรักษาหน้าตาของเธอ
คลิก
ฮูหยินรองตระกูลลู่จากนอกประตูก็เปิดประตูเข้ามาโดยตรง