ท่านปู่ลู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่สีหน้ายังคงเกร็งเล็กน้อย "ถ้าเจ้าจะแต่งงานกับคุณสาม ก็เรียกข้าว่าปู่ไม่ได้อีกแล้ว"
"ต้องเรียกพ่อ ไม่อย่างนั้นรุ่นมันจะปนกันหมด" ลู่ซวินที่ยังคุกเข่าอยู่ยิ้มจาง ๆ แต่แล้วก็สะดุ้งเพราะแผล ทำให้หน้าซีดไปอีกหลายส่วน
พ่อบ้านเห็นดังนั้น รีบหันไปพูดกับหลินชิงอวี๋ "คุณนายน้อยสาม รีบมาช่วยข้าพยุงคุณสามขึ้นรถเข็นเถอะ"
หลินชิงอวี๋รู้สึกเขิน ๆ กับคำว่า "คุณนายน้อยสาม" แต่ก็ต้องฝืนใจเข้าไปช่วยพ่อบ้านประคองเขาขึ้นรถเข็น
ลู่ซวินนั่งบนรถเข็น ดูอ่อนแรง หันไปทางแม่ของลู่เหยียน "พี่สะใภ้รอง ไม่ทราบว่าผลออกมาแบบนี้ พอใจหรือไม่"
"พอใจสิ คุณสาม อย่าได้มีอคติกับพี่สะใภ้เลย เรื่องระหว่างอาอวี๋กับอาเหยียนเป็นมายังไง ข้าเองที่เป็นแม่รู้ดีกว่าใคร เจ้าบอกว่า อาอวี๋ยอมยกกายบริสุทธิ์ให้เจ้าแล้ว ยังไงเจ้าก็ควรรับผิดชอบนาง"
พูดพลางแม่ของลู่เหยียนก็เดินเข้าไปใกล้หลินชิงอวี๋ แล้วจับมือนางลูบอย่างอ่อนโยน
"อาอวี๋ ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นแม่ลูกสะใภ้กัน แต่สุดท้ายก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปมีปัญหาเรื่องอะไร ก็มาหาข้าได้ตลอด"
หลินชิงอวี๋ตอนนี้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ไม่มีทางสนิทสนมกับนาง จึงค่อย ๆ ดึงมือกลับอย่างเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรียบ
"พี่สะใภ้รอง ถ้าวันนี้ข้ากับคุณ… คุณสามแต่งงานกัน เธอกับข้าก็อยู่ระดับเดียวกัน ต่อไปก็หวังว่าเธอจะเรียกข้าว่าน้องสะใภ้"
ฮูหยินรองตระกูลลู่หน้าชา แต่ก็รีบยิ้มกว้างตอบตกลง "ได้สิ"
ท่าทางดูสบายอารมณ์ดี ไม่ได้เสียใจอะไรเลยที่เสียสะใภ้ไป
หลินชิงอวี๋นึกถึงคำพูดของลู่เหยียนก่อนไป ที่บอกว่ามีแม่ของเขาคอยดูแล ไม่มีอะไรต้องห่วง อดยิ้มเยาะไม่ได้
ลู่เหยียนคงไม่คิดเลยว่า แม่แสนดีของเขานี่แหละที่ผลักนางขึ้นเตียงคุณอาของเขา!
ลู่ซวินเห็นท่าทีของหลินชิงอวี๋ที่มีต่อพี่สะใภ้รอง ก็ยิ้มอย่างพอใจ "ดูท่าพี่สะใภ้รองอารมณ์ดีนะ ใช่แล้วสิ เห็นว่าคุยกับตระกูลเฉินเรียบร้อยแล้ว พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ ก็จะรับคุณหนูรองตระกูลเฉินเข้าบ้าน ข้าขอแสดงความยินดีกับพี่สะใภ้รองล่วงหน้า"
สิ้นเสียง ฮูหยินรองตระกูลลู่หน้าซีดทันที
หลินชิงอวี๋และท่านปู่ลู่มองนางพร้อมกัน
ฮูหยินรองตระกูลลู่มีท่าทีไม่เป็นธรรมชาติอยู่ชั่วครู่ แต่ก็รีบปรับตัวอธิบายกับท่านปู่
"พ่อ เจ้าสามพูดความจริง ตระกูลเฉินที่เปิดสนามกอล์ฟนั่นมาติดต่อข้าหลายครั้ง หมายมั่นจะผูกพันเป็นญาติกัน
พวกเขาบอกว่าเด็กอย่างอาเหยียนบ้านเรานิสัยดี ไม่เจ้าชู้ แถมขยัน ซึ่งในแวดวงคนรวยนับว่าหายาก
แต่ข้าปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีก เพราะเรามีสัญญาหมั้นกับตระกูลหลิน จะเสียสัตย์ไม่ได้ แต่… เรื่องมันมาถึง这一步 อาอวี๋จะแต่งกับคุณอาแล้ว งั้นข้าก็คงต้องติดต่อตระกูลเฉินดู"
ท่านปู่ลู่เป็นคนเจนโลก รู้ดีว่าในนี้มันมีลูกเล่น เขาก้มหน้าไม่แสดงท่าที
ฮูหยินรองตระกูลลู่เดาใจท่านปู่ไม่ถูก จึงเสริมอีกว่า "ตระกูลเฉินฐานะดีทุกด้าน การแต่งงานกับพวกเขามีประโยชน์กับตระกูลลุ่มาก"
"ใช่" ลู่ซวินเห็นด้วยกับความคิดฮูหยินรองตระกูลลู่ หลินชิงอวี๋ฟังแล้วอับอายจนต้องบิดนิ้ว
ขณะที่ฮูหยินรองตระกูลลู่ตื่นเต้นยิ้มให้ท่านปู่ลู่ "พ่อ ท่านได้ยินแล้วใช่มั้ย เจ้าสามก็บอกแบบนี้ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาอะไร"
ท่านปู่ลู่ยืนขึ้น ยังคงเงียบ
ลู่ซวินยิ้ม "คุณหนูรองเฉินคนนี้ท้องลูกแฝดอยู่ด้วย แต่งกับอาเหยียนบ้านเรา ก็เหมือนซื้อหนึ่งแถมสอง เป็นการค้าที่มีกำไร พี่สะใภ้รองต้องแอบดีใจแน่"
ท่านฮูหยินได้ยินแล้วตัวแข็งทื่อ "น… นี่เจ้าว่าอะไรนะ"
ท่านปู่ลู่กระทุ้งไม้เท้าลงพื้น ทำเสียงฮึ่มแล้วเดินจากไป
"นี่ก็เป็นข้อมูลที่เพื่อนร่วมวงการธุรกิจข้าเคยเล่าให้ฟัง ว่าก่อนหน้านี้คุณหนูรองเฉินไปตั้งท้องที่ผับโดยไม่ตั้งใจ ร่างกายพิเศษทำแท้งไม่ได้ เลยอยากหาคนมาซื้อความผิดนี้ ส่วนจริงเท็จยังไง คงต้องให้พี่สะใภ้รองไปสืบดู"
ลู่ซวินพูดจบ ก็ให้หลินชิงอวี๋เข็นตัวเองไปที่โรงรถ
ตลอดทางหลินชิงอวี๋ไม่พูดอะไร ใจทั้งขมขื่นและอับอาย
ถ้าตอนนี้ยังมีอะไรไม่เข้าใจอีก ก็โง่เกินไปแล้ว!
ที่แท้แม่ของลู่เหยียนก็ดูถูกตระกูลหลินมาตลอด ไม่เคยคิดจะให้นางเข้าบ้านเลย
ฉวยตอนที่ลู่เหยียนไม่อยู่ รีบจัดการนาง ส่งนางไปให้ลู่ซวินที่เป็นง่อย
คุณอามีอะไรกับหลานสะใภ้ ไม่ว่าสุดท้ายนางจะได้สถานะอะไร แค่ในสายตาแม่ของลู่เหยียน ก็ถือว่ากำจัดตัวปัญหาไปได้
นี่มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!
และสถานการณ์ตอนนี้ ก็เป็นสิ่งที่แม่ของลู่เหยียนยินดี เพราะลู่ซวินที่สูญเสียอำนาจจากอุบัติเหตุรถ ถูกยัดเยียดผู้หญิงจากตระกูลที่ไม่ได้รับความสำคัญมาให้ แล้วต่อไปจะลุกขึ้นอีกได้ยังไง?
หลินชิงอวี๋มองรอยแดงบนหลังเสื้อของลู่ซวินด้วยความสงสาร ก้มหน้าพูดว่า "ฉันเรียกรถ พาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ"
"ไม่ต้อง ไปทะเบียนราษฎร์ก่อน จะได้ให้คำอธิบายกับเธอ"
"แต่แผลที่ตัวคุณล่ะ"
"ไม่เป็นไร ใส่เสื้อนอกสีดำไว้ ก็ไม่เห็นเลือด"
ว่าแล้วลู่ซวินก็โทรหาผู้ช่วย ให้เอาเสื้อสูท สมุดทะเบียนบ้าน และบัตรประชาชนลงมา แล้วรีบบอกกับนาง
"ไปจดทะเบียนก่อนเถอะ!"
ไม่นานโจวหนานผู้ช่วยของลู่ซวินก็เอาของมาให้ครบ แถมยังใช้ชื่อตระกูลลู่ให้คนไปเอาสมุดทะเบียนบ้านจากตระกูลหลินมาด้วย
พอถึงโรงรถ โจวหนานก็มีกระเป๋ายาเพิ่มมาอีกใบ
เขาแต่งแผลให้ลู่ซวินอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยให้เขาใส่เสื้ออีกครั้ง
ท่าทางคล่องมือ ดูออกว่าทำจนชิน
พอแต่งแผลเสร็จ โจวหนานก็ขับรถมารับ แล้วช่วยประคองลู่ซวินขึ้นรถ
จนกระทั่งนั่งอยู่ในรถ หลินชิงอวี๋ยังรู้สึกไม่จริง
นางมองวิวข้างทางที่วิ่งผ่านเร็ว คิดว่าจะไปทะเบียนราษฎร์เพื่อจดทะเบียน สมองนางยุ่งเหยิงไปหมด
เงียบไปพักใหญ่ ก็มีเสียงต่ำ ๆ ของผู้ชายดังขึ้นข้างหู ฟังไม่ออกว่าอารมณ์ไหน
"คิดอะไรอยู่"
หลินชิงอวี๋สูดหายใจลึก หันกลับมาหาลู่ซวินอย่างสงบ "เราคุยกันหน่อยได้มั้ย"
ลู่ซวินหน้าขรึมเล็กน้อย แล้วก็แสดงสีหน้าอ่อนแอหวาดหวั่นขึ้นมาทันที "เธอเสียใจแล้วเหรอ"
พูดพลางเบือนหน้าไอเบา ๆ ทำท่าอ่อนแอเหมือนจะตายเมื่อไหร่ก็ได้
โจวหนานที่นั่งข้างหน้า : ……
นี่เล่นละครจนได้รางวัลออสการ์แล้วมั้ง!
หลินชิงอวี๋รีบส่ายหน้า พูดเสียงเบา "ไม่ใช่ค่ะ แค่คิดว่าแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ อยากเคลียร์บางเรื่องก่อนแต่ง"
ลู่ซวินยังคงไอ แต่ผายมือบอก "เชิญ" อย่างสุภาพ
หลินชิงอวี๋ครุ่นคิดสักพักก่อนถามว่า "คุณอา… ท่านเคยฆ่าคนมั้ยคะ"
พอพูดจบ หลินชิงอวี๋ก็เผลอเอามือลูบคอตัวเอง รู้สึกเหมือนหัวจะหลุดจากบ่าในอีกไม่กี่วินาที
"ไม่เคย" ลู่ซวินตอบโดยไม่ลังเล
แน่นอน เขาไม่พลาดที่จะสังเกตท่าทางน่ารักของนาง จึงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เอามือเรียวสวยลูบไล้ข้างลำคอขาวเนียนของหลินชิงอวี๋
"เธอวางใจได้ ฉันเป็นคนไม่ตบเมีย ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก"
หลินชิงอวี๋รู้สึกจั๊กจี้ ไม่ต่างจากมีหนอนไต่บนคอ
นางเขิน ๆ ขยับตัว หลบมือของลู่ซวิน แล้วกลืนน้ำลายถาม "แล้วเรื่องผิดกฎหมายอื่น ๆ ล่ะ"
"ไม่มี!" ลู่ซวินเสียดายที่ต้องเอามือกลับ ได้แต่ถูนิ้วไปมา
ผิวสัมผัสมันดีน่าหยิก!
เหมือนเต้าหู้ขาวเนียน
เขาปรับแว่นบนสันจมูก เตือนตัวเองว่าตอนนี้ต้องเป็นสุภาพบุรุษ แล้วอธิบายอ่อนโยน
"ก่อนหน้านี้ใจร้อน เคยมีเรื่องชกต่อยบ้าง แต่ไม่เคยก้าวล้ำเส้นกฎหมาย"
โจวหนานที่กำลังขับรถ : ……
นั่นเรียกว่าชกต่อยเหรอครับ?
นั่นมันล้วงคออีกฝ่ายแบบไม่มีทางสู้เลยต่างหาก!
"สถานบันเทิงที่ผมดูแล ไม่ยุ่งเกี่ยวกับบริการทางเพศ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด นี่คือหลักการของผม"
หลินชิงอวี๋ฟังแล้ว โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็อดสันดานความเป็นครูออกมาเตือนไม่ได้ "งั้นคราวหน้าท่านก็อย่าทะเลาะกับใครอีกนะคะ ทะเลาะกันมันไม่ดี"
"ได้ ตามใจคุณครูป่านเลย" ลู่ซวินจับมือหลินชิงอวี๋ไว้ ทำท่าพูดจาดี
หลินชิงอวี๋รู้สึกเขิน ๆ เหมือนถูกจีบ
ส่วนโจวหนานที่ขับรถอยู่ข้างหน้า ถูกโยนอาหารหมาใส่ : ……
กูน่าจะไม่ได้ขับรถอยู่ตอนนี้
กูน่าจะอยู่ใต้ท้องรถ
ลู่ซวินลูบมือหลินชิงอวี๋ กำไว้แน่นไม่ให้นางดึงกลับ
พอเห็นนางยังลังเล ก็ถามอีกว่า "เธอยังมีอะไรอยากพูด อยากถามอีกมั้ย"
หลินชิงอวี๋กระพริบตา เขินอายที่จะเอ่ยปาก
"ฉันยังมี… เงื่อนไขอีกสองข้อ"