หลังเสิ่นหนานจือจากไป กู้เหยียนก็อุ้มฉืออินกลับไปยังห้องทำงานของตัวเองทันที
เสียงส้นสูงกระทบพื้นฟังดูเบาหวิวเป็นพิเศษ
ในห้องทำงานของเธอมีเตียงเล็ก ๆ สำหรับพักผ่อน ซึ่งเพียงพอให้คนหนึ่งนอนพักได้ตามลำพัง
เธอวางฉืออินลงบนเตียงเล็ก
“กินยาแก้ปวดก่อนนะ ฉันจะไปเทน้ำอุ่นมาให้”
เพียงมองแวบเดียว กู้เหยียนก็รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อเห็นอีกฝ่ายกุมท้องด้วยความทรมานไม่หยุด
เธอแทบอยากรับความเจ็บปวดช่วงมีประจำเดือนนั้นมาไว้กับตัวเอง
กู้เหยียนยกแก้วน้ำเดินเข้ามา
ฉืออินส่งเสียงครางงึมงำ ดูอ่อนแอเป็นพิเศษ
ร่างเล็ก ๆ ขดตัวเป็นก้อน
ยิ่งดูน่าสงสารเข้าไปใหญ่
“ฉืออิน ลุกขึ้นมานั่งดื่มน้ำอุ่นก่อน”
ฉืออินหรี่ตาแล้วขยับลุกนั่งอย่างว่าง่าย
จิบน้ำอุ่นทีละน้อย
วันนี้เป็นวันแรก รอบเดือนของเธอไม่เคยตรงเวลา
ก่อนเข้าเรียนรวม เธอถึงเพิ่งรู้ว่าประจำเดือนมาแล้ว
ไม่มีเวลาจัดการเตรียมตัวอย่างอื่นเลย ทำได้แค่ใช้ผ้าอนามัยรองไว้เท่านั้น
“ตอนนี้ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
กู้เหยียนยื่นมือไปหา ก่อนจะเลิกชายเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นเล็กน้อย
เธอนวดท้องน้อยอย่างแผ่วเบา ถึงขั้นกลัวว่าปลายนิ้วตัวเองจะเย็นเกินไป
จึงถูมืออยู่ครู่ใหญ่กว่าจะกล้าแตะลงไป
“พอไหวอยู่ ยังเจ็บนิดหน่อย”
โดยรวมแล้วก็ดีขึ้นบ้าง กินยาและดื่มน้ำอุ่นแล้วอาการทุเลาลงมาก
เมื่ออยู่ต่อหน้ากู้เหยียน ฉืออินเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ