“คุณหนูใหญ่ พวกเราควรจัดการยังไงดี?”
ลูกสมุนสาวข้าง ๆ ถูมืออย่างใจจดใจจ่อ
รอคอยให้คุณหนูใหญ่ที่สีหน้าเหยียดหยามออกคำสั่ง
เสิ่นหนานจือได้สติขึ้นมา มองภาพตรงหน้าแล้วแทบจะปวดหัว
นางเอกถูกเธอพาลูกสมุนสาวอีกสามสี่คนรุมล้อมอยู่ในห้องน้ำ มือของเธอเองก็ยังออกแรงดึงผมของอีกฝ่ายแน่น ระหว่างซอกนิ้วมีเส้นผมที่เธอดึงหลุดติดมาหลายเส้น
นางเอกขอบตาแดงก่ำ ผิวซีดขาวผิดปกติ ที่หางตายังมีไฝเม็ดเล็ก ๆ
น่าสงสารน่าเอ็นดู ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
เสิ่นหนานจือยังไม่ทันได้ตั้งสติ
ก็เผลอปล่อยผมอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
[คำเตือน! คำเตือน! ห้ามโฮสต์ทำลายคาแรกเตอร์เดิม!]
ระบบรีบเอ่ยปากเตือน
เสิ่นหนานจือคว้าผมนางเอกขึ้นมาอีกครั้ง แต่ใจกลับบ่นในใจเงียบ ๆ
นี่มันผู้เขียนและระบบชั่วช้าที่บังคับให้เธอทำ ไม่ใช่ความตั้งใจของเธอเลยสักนิด!
“พอแล้ว พวกเธอออกไปก่อน ให้ฉันอยู่ 'เล่น' กับเธอดี ๆ”
ลูกสมุนสาวพวกนั้นพากันก้มหัวผงก
แล้วเดินออกจากห้องน้ำไป
เสิ่นหนานจือผลักเบา ๆ ร่างของนางเอกเดิมก็ค่อนข้างอ่อนแออยู่แล้ว
จึงล้มลงกับพื้นทันที
อ่อนปวกเปียกราวไร้กระดูก
เธอเพิ่งเห็นชัด ๆ ตอนนี้ว่าผมนางเอกเปียกโชก แม้กระทั่งชุดนักเรียนที่ใส่ก็มีรอยถูกน้ำสาด คัดหน้าอกอวบอิ่ม หรือแม้แต่ร่องลึกระหว่างสองเต้าสีขาวนวลนั้นก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน
เสิ่นหนานจือขมวดคิ้ว สมกับเป็นนิยายคุณหนูจริงคุณหนูปลอมสุดคลาสสิก
คิดไปว่าก่อนหน้านี้เป็นเธอเองที่กดหัวอีกฝ่ายจุ่มน้ำไปมา แล้วดึงขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทรมาน แทบจะเรียกว่าการทารุณได้เลย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นตัวร้ายผู้ร้ายกาจ และยังเป็นคุณหนูปลอมที่เข้าไปนั่งกินรังนกเขาเน่า ก็ยิ่งปวดหัวหนักกว่าเก่า
มา... แก้ลงมา ฉันสัญญาว่าจะไม่ตีแก แกคิดว่าตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะให้ฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้วรึไง?
เสิ่นหนานจือยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม
ระบบมันคิดว่ามันแน่มากใช่ไหม?
มาโผล่เอาตอนนี้ ทั้งที่เรื่องที่คนเดิมทำก็ทำไปหมดแล้ว
แล้วไงต่อ?
เธอต้องมาแบกรับโทสะของนางเอกสินะ?
หก... หกจริง ๆ เลย...
ท่านผู้เขียนเอ๋ย คืนนี้เวลานอนอย่าลืมผลัดตาทีละข้างเฝ้ายามไว้ก็ดีนะ
เผื่ออยู่ดี ๆ เธอเกิดอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา อาจตรงไปลอบฆ่าแกก็ได้
“เสิ่นหนานจือ... เธอยังจะเอาอะไรอีก? จะ 'เล่น' กับฉันยังไงอีก?”
ซางอวี๋ตาแดงช้ำ ในดวงตาเต็มไปด้วยความชิงชัง
ปอยผมแนบชิดสองข้างหน้าผาก
ผมปรกหน้ายังคงหยดน้ำลงมาไม่ขาดสาย
ทั้งตัวยุ่งเหยิงสุดขีด ร่างกายหดเกร็งเล็กน้อย
เสื้อผ้าก็ยับยู่ยุ่งเหยิง
ดอกไม้ขาวเปราะบางผู้ทรหดอดทนตามแบบฉบับ
ส่วนตัวเธอเองก็สมกับเป็นตัวร้ายผู้ร้ายกาจสมชื่อ
“คุณหนูอย่างฉันอยากเล่นยังไงงั้นรึ? วันนี้แค่นี้ก่อนละกัน จำไว้ให้ดีล่ะ ต่อจากนี้อยู่ให้ห่างกู้ยวน”
เสิ่นหนานจือยกยิ้มมุมปากเย็นเยียบ
ใช้ปลายเท้าเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาเบา ๆ รับสายตาเปี่ยมความชิงชังของอีกฝ่าย
แค่มองแวบเดียว ก็รู้สึกได้ว่าดวงตานั้นเต็มไปด้วยความคิดที่จะถลกหนังเธอทั้งเป็น แต่เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตต่อไปได้อย่างดี เธอไม่มีทางเลือก จึงจำต้องทำเช่นนี้
เธอไม่ได้จิตใจโหดร้ายจริง ๆ สักหน่อย!
เป็นเพราะผู้เขียนสารเลวนั่นล้วน ๆ!
เสิ่นหนานจือส่ายหน้าอย่างกึ่งรังเกียจ แล้วถอดเสื้อนอกของตัวเองออก
“เสื้อตัวนี้ถูกเธอแตะต้องแล้ว มีแต่กลิ่นสาบสกปรกน่าสะอิดสะเอียนของเธอติดเต็มไปหมด คุณหนูอย่างฉันไม่เอาแล้ว”
วางเสื้อนอกไว้บนชั้นข้าง ๆ
ถ้านางเอกเดินออกไปทั้งสภาพนี้ ไม่ถูกคนอื่นมองเห็นเนื้อเห็นตัวไปหมกแล้วหรือ?
ถ้าเป็นแบบนั้น สู้ให้เธอมองจะดีกว่า
ล้อเล่นน่า เธอเป็นผู้หญิงแท้ ๆ เลยนะ
เสิ่นหนานจือเดินออกจากห้องน้ำ ลูกสมุนสาวพวกนั้นยังยืนอยู่หน้าประตู
พากันรุมกรูเข้ามาเอาใจเสียงเจี๊ยวจ๊าว
“คุณหนูใหญ่ ฉันบอกแล้วว่าเธอสู้คุณไม่ได้แน่ ๆ คุณชายใหญ่บ้านตระกูลกู้ต้องชอบคุณแน่นอน ก็คุณกับคุณชายกู้ยังมีสัญญาหมั้นกันอยู่ไม่ใช่หรือ?”
“ลูกคนจนยังไงก็คู่ควรกับโรงเรียนขุนนางของเรางั้นรึ? ไม่ดูตัวเองบ้างว่าอยู่ระดับไหน”
“ใช่ ๆ ยังกล้ามายั่วยวนคุณชายกู้อีก หน้าด้านจริง ๆ! สินค้าไม่ได้คุณภาพแบบไหนถึงกล้ามาแย่งผู้ชายคนเดียวกับคุณหนูเสิ่นหนานจือของเรา?”
พวกเด็กสาวพูดกันเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด
เสิ่นหนานจือยกมือขึ้น ทุกคนพลันเงียบกริบ
“พอเถอะ พูดจาเหลวไหลอะไรกัน? พวกเธอต่อไปใครเจอซางอวี๋ห้ามรังแกอีก ต่อจากนี้ให้ฉันรังแกอยู่คนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”
สมกับเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่น ช่างร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้
ซางอวี๋ต่อจากนี้คงรับกรรมหนักแล้ว ตกอยู่ในมือเสิ่นหนานจือ สู้ตกอยู่ในมือพวกเธอยังจะดีกว่า
ให้แค่เสิ่นหนานจือรังแกได้แค่คนเดียว
นึกถึงไม้เด็ดสารพัดของอีกฝ่าย ใคร ๆ ก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ นั่นมันอยู่อย่างตายทั้งเป็นชัด ๆ
[ค่าความรู้สึกดี +5 ปัจจุบันค่าความรู้สึกดีอยู่ที่ลบเก้าร้อยเก้าสิบห้า]
เสิ่นหนานจือ: …
ค่าความรู้สึกดีระดับนี้ ตราบใดที่ยังไม่เป็นบวก จะบวกเพิ่มมากเท่าไหร่ก็แทบไม่ต่างกันเลย
[โปรดโฮสต์พยายามต่อไป ดีกว่าค่าความรู้สึกดีที่ลบหนึ่งพันมากแล้ว]
เสิ่นหนานจือ: …ขอบใจนะที่ปลอบ มีกำลังใจขึ้นมาเลย
ค่าความรู้สึกดีติดลบหนึ่งพันนี่ เสิ่นหนานจือสงสัยเหลือเกินว่าตัวเองไปฆ่าครอบครัวเขามารึเปล่า?
ถามหน่อย ใครกันที่เป้าหมายด้อยค่าจะเปิดฉากด้วยค่าความรู้สึกดีลบหนึ่งพัน?
นอกจากตัวเองแล้ว ยังมีใครอีก?
ด้วยค่าความรู้สึกดีระดับนี้ของอีกฝ่าย เธอไม่สงสัยเลยสักนิดว่าถ้าตัวเองตายไป
จะถูกอีกฝ่ายสับเป็นชิ้น ๆ โยนให้ฉลามกิน
ต่อให้เอาให้ฉลามกินตัวเองก็ยังต้องปรบมือชมอยู่ข้าง ๆ
เพราะตัวเองเคยเป็นแฟนพันธุ์แท้ของนิยายเล่มนี้มาก่อน
เธอเป็นแค่นักอ่านทั่วไปที่ชอบกินข่าวลือ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น กระทั่งตอนตัวร้ายตายก็แค่ท่องถามถึงบรรพบุรุษในใจไปแค่ประโยคสองประโยค
แต่สุดท้าย เธอไม่มีทางคาดคิดเลยว่า ตัวเองทั้งไม่เคยไปโพสต์ด่า ไม่เคยบ่นอะไร แค่อ่านนิยายเล่มหนึ่ง
ก็ถูกล่ามให้มาอยู่ในนิยาย มันไม่สมเหตุสมผลไปหน่อยรึ?
ไม่มีขั้นตอนตามระเบียบเลยสักนิด
นี่คือนิยายคุณหนูแท้คุณหนูเทียมสูตรเก่า
ชื่อเรื่องว่า 'คุณหนูตัวจริงทั้งงามทั้งเก่ง'
ฟังจากชื่อก็ดีอยู่หรอก ตอนแรกตัวเองก็ถูกชื่อดึงดูดเข้าไป
แต่เนื้อเรื่องก็สูตรเด็ดสูตรเดิม ตบท้ายแบบเดิม ๆ
ตอนเด็กสองคนคลอดออกมา พยาบาลดันเผลอสลับเด็กผิด คนเดิมถูกเลี้ยงในบ้านคุณหนูตัวจริงอย่างทะนุถนอม
ยังมีพี่ชายคลั่งน้องขั้นสุด และคู่หมั้นหนุ่มไฮโซที่คบกันมาตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งตอนหลังคุณหนูปลอมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ต้องถ่ายเลือด ถึงได้รู้ว่าคุณหนูปลอมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกเขา
พอได้พบคุณหนูตัวจริงโดยบังเอิญ
คุณหนูปลอมก็พบว่าคุณหนูตัวจริงคือคนที่ตัวเองรังแกอย่างต่อเนื่องในโรงเรียนขุนนางนั่นเอง
ต่อให้หาคุณหนูตัวจริงกลับมาแล้ว คนเดิมในร่างคุณหนูปลอมก็ยังหาเรื่องจับผิดไปทุกอย่าง ร้ายกาจสารพัด ไม่รู้จบสิ้น
สุดท้ายถูกนางเอกผลักลงทะเลในมุมอับให้ฉลามกินเป็นอาหารว่างแบบปริมาณยาจนต้องไปกินมื้อใหญ่กินกับแฟนหนุ่มอย่างรักใคร่
และดันโชคร้ายเหลือเกิน ที่เสิ่นหนานจือก็คือตัวร้ายผู้ร้ายกาจนี่เอง
เรื่องที่เคยทำมารวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง วางยานางเอก ตบนางเอกต่อหน้าธารกำนัล แกล้งนางเอกสารพัด กระทั่งจงใจทำไวน์แดงหกใส่มือแล้วให้อีกฝ่ายค่อย ๆ เลียจนสะอาด
จงใจซื้อเค้กก้อนเล็กมา ใช้ปลายนิ้วแต้มครีมไว้บริเวณต้นขาด้านใน แล้วใช้หน้าของอีกฝ่ายเช็ดให้สะอาด บังคับกรอกเหล้านางเอก เป็นต้น...
ถึงตอนนี้คนเดิมจะยังทำไม่หมดเรื่อง นางเอกก็มีค่าความรู้สึกดีเฉียดขีดอันตรายแล้ว
ลบหนึ่งพัน ต่อให้ตอนนี้เธอสำนึกก็ดูจะไม่มีประโยชน์อะไร
ภูมิหลังของนางเอกนั้นเรียบง่ายยิ่ง
พ่อขี้เหล้าชอบใช้ความรุนแรง แม่ขี้ขลาดไร้ความสามารถ น้องชายตัวน้อยผู้เป็นดั่งดวงใจ และตัวเธอผู้แตกสลายแต่กล้าหาญ
แน่นอนว่าที่เข้าโรงเรียนขุนนางได้ ก็ด้วยผลการเรียนล้วน ๆ และทุนการศึกษาเต็มจำนวน