ด้ามร่มในมือเสิ่นหนานจือกลับไปอยู่ในมือซางอวี๋อีกครั้ง
ซางอวี๋สูงกว่าเสิ่นหนานจือเกือบครึ่งศีรษะ
เมื่อกางร่มแล้ว ทั้งคู่ก็ไม่ต้องกลัวเสื้อผ้าเปียกชื้นจนแฉะเหมือนลูกหมาตกน้ำ ฝนดูเหมือนจะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดฝนกระทบร่มดังเปาะแปะ แต่ก็ฟังเพลินไม่น้อย
ชวนให้ง่วงสุด ๆ
อากาศแบบนี้เหมาะจะขดตัวดูโทรทัศน์อยู่บ้าน หรือไม่ก็ไถโทรศัพท์เล่น
ซางอวี๋แอบเหลือบมองเสิ่นหนานจือข้างกายอยู่หลายครั้ง
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเสิ่นหนานจือถึงเปลี่ยนคนไป คนเดิมที่ชวนคลื่นไส้หายไปไหนแล้ว แต่เท่าที่เห็น เสิ่นหนานจือคนตรงหน้านี้ดูจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่า เธอฉลาดมาก แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไส้ในของตัวเองกลายเป็นซางอวี๋หนิวกู่ลู่ไปแล้ว
“ฉันสวยไหม?”
เสิ่นหนานจือสังเกตเห็นสายตาลอบมองของอีกฝ่ายมาตั้งนานแล้ว
ถามจริงเถอะ ใครถูกคนอื่นแอบมองแล้วจะไม่รู้สึกตัวบ้าง?
แม้แต่เสี่ยวหลิงก็ยังไม่รู้ว่าเสิ่นหนานจือมองออกได้อย่างไรว่าตอนนี้ซางอวี๋เป็นเวอร์ชันกลับชาติมาเกิด
ตัวเธอเองยังไม่ได้รับข้อมูลเรื่องนี้เลย หรืออาจเป็นเพราะเวอร์ชันของเธอต่ำเกินไปก็ได้
ต้องผูกมัดกับโฮสต์และทำภารกิจไปเรื่อย ๆ ถึงจะอัปเกรดได้
เสิ่นหนานจือหันตัวไปทันที แล้วเอื้อมมือดึงซางอวี๋ให้ขยับเข้ามาใต้ร่มอีกนิด
เพื่อเว้นระยะห่างจากเสิ่นหนานจือ
“ไม่สวย”
ซางอวี๋ยอมให้ร่างกายเปียกฝนไปสักหน่อย ดีกว่าจะเข้าใกล้เสิ่นหนานจือ
เสิ่นหนานจือรู้เรื่องนี้มานานแล้ว
เธอพุ่งออกไปกลางสายฝนทันที ซางอวี๋ก็เผลอวิ่งตามไปโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นหนานจือแวะซื้อร่มอีกคันจากร้านข้างทาง