เขาคิดไปคิดมา แทนที่จะขายโอสถให้ศาลาเจินหลง สู้ขายให้หยางอี้ดีกว่า
ยังไงบ้านหยางอี้ก็รวย เขาต้องซื้อไหวแน่นอน
พอเห็นการกระทำของฉู่หยวน หยางอี้ก็พูดอะไรไม่ออก
เมื่อกี้เขาเพิ่งห้ามฉู่หยวนไม่ให้กินอะไรส่งเดช แล้วคนนี้ก็กลืนโอสถที่ไม่ทราบที่มาที่ไปลงไปซะงั้น......
แต่หยางอี้ก็เข้าใจความคิดของฉู่หยวน นี่มันกลัวเขาไม่วางใจ เลยไม่กล้ากินต่างหาก
หลังจากนั้นก็เลียนแบบท่าทางของฉู่หยวน กลืนโอสถในอุ้งมือลงไปทันที
ฉู่หยวนมองเขา กำลังจะถามว่าประสบการณ์ผู้ใช้เป็นไงบ้าง
ทันใดนั้นก็เห็นหน้าหยางอี้แดงก่ำ มองเขาด้วยสายตาตระหนกตกใจ!
“วะ......”
เลือดพุ่งฉีดออกมาจากรูจมูกทั้งสองข้างเป็นสาย!
ฉู่หยวนสะดุ้งทันที: “เกิดอะไรขึ้น!?”
หรือว่าโอสถที่ผู้บำเพ็ญเซียนใช้ สำหรับผู้ฝึกยุทธแล้ว.....เป็นยาพิษร้ายแรง?
แต่มันไม่มีเหตุผลเลย! ทั้งสองอย่างล้วนอุดมด้วยพลังงาน ตามการคาดคะเนของฉู่หยวน อย่างมากก็แค่สูญเสียพลังยาไปบ้าง ไม่มีทางเกิดเรื่องเด็ดขาด!
“พลังยา......แรงเกินไป!” หยางอี้พูดออกมาสองประโยคด้วยความเจ็บปวด ล้มครืนลงกับพื้น เขารู้สึกว่าตัวเองเกือบถูกฉู่หยวนซวยแล้ว!
พลังงานมหาศาลพลุ่งพล่านภายในร่าง พุ่งเข้าไปในกระดูก ในเลือดอย่างบ้าระห่ำ
ความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถม ไม่สนว่าคนจะทนได้หรือไม่......