เป็นวันใหม่ที่เริ่มต้นอีกครั้ง ฉู่หยวนยืนอยู่หน้าประตูห้องหนึ่งอย่างเงียบๆ รอคอย
ไม่นาน หลี่เฉินก็เดินมาจากปลายทางเดินพร้อมลูกน้องติดตามหลายคน
สีหน้าเขาเรียบเฉย เย็นชา และสูงส่ง ราวกับนกกระเรียนที่ยืนเด่นท่ามกลางฝูงไก่
ฉู่หยวนหันไปมองเขา หลี่เฉินสบตาเขา แล้วยกยิ้มเย้ยหยัน
จากนั้นเดินเข้ามาใกล้ จงใจใช้ไหล่กระแทก
“ไสหัวไป!”
ฉู่หยวนถอนหายใจในใจ เป็นเรื่องเด็กๆ จริงๆ นั่นแหละ.......
คนแบบนี้รับมือได้ง่ายกว่าคนที่ปกติอ่อนโยนเป็นกันเอง แต่ช่วงเวลาชี้ขาดเล่นทีเผลอ
แต่ก็น่ารำคาญเสียจริง!
เขายื่นมือใหญ่ กดฝ่ามือลงบนไหล่ของหลี่เฉิน บีบแน่นช้าๆ
เสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบน่าขนลุก ใบหน้าหลี่เฉินซีดเผือดทันที เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดบนใบหน้า
“เรื่องครอบครัวฉัน นายทำ?”
“ไอ้สัตว์...... แกกล้าแตะต้องฉันเรอะ!?” หลี่เฉินไม่ตอบคำถามของฉู่หยวนเลย ดวงตาแดงก่ำ ยกเข่ากระแทกใส่ท้องฉู่หยวน!
ฉู่หยวนสัมผัสถึงความแข็งแกร่งของร่างกายเขา รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
หมอนี่ไม่รู้ว่าเพราะมีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ หรือมีพรสวรรค์ด้านยุทธ์จริงๆ ถึงได้กลายเป็นนักบู๊ระดับสูบโลหิตเหมือนหยางอี้!
แต่สำหรับเขาแล้ว ไม่มีความต่าง
ฉู่หยวนกำมืออีกข้างเป็นหมัด ทุบลงอย่างแรง
เสียงกระดูกหักดังชัดเจน ขาขวาของหลี่เฉินบิดเบี้ยวในมุมที่พิลึก!
เหมือนโจวเจ๋อเมื่อไม่กี่วันก่อน
แต่เขาไม่ได้ร้องโหยหวนอย่างโจวเจ๋อ ความหยิ่งยโสของเขาไม่อนุญาตให้แสดงท่าทางเช่นนั้นต่อหน้าพวกชาวบ้านต่ำต้อยเหมือนมดแมลง