"จะบอกว่า… ในการฝึกปราณชุบกายครั้งแรก เขาก็บรรลุการชำระไขกระดูกได้เลยงั้นหรือ!?" ฉีต๋าเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง
หวงปัวเต็มไปด้วยสีหน้าปีติยินดี "ใช่! ผมยืนยัน!
ผู้อำนวยการ ครั้งนี้โรงเรียนมัธยมเฉินหยางของเรา ได้เด็กอัจฉริยะยุทธ์แล้ว!
ตามธรรมเนียมแล้ว น่าจะ....."
นอกจากจะรายงานข่าวดีแล้ว อีกชั้นหนึ่งเขาก็มาเพื่อขอผลประโยชน์ให้ฉู่หยวนด้วย
รอยยิ้มผุดบนใบหน้าฉีต๋า กำลังจะพูด แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงทำปากขมุบขมิบเหมือนมีอะไรติดฟัน
หัวใจของหวงปัวหล่นวูบ "ผู้อำนวยการ หรือว่า...... มีอะไรผิดพลาด?"
สีหน้าฉีต๋าหงุดหงิด "มีจริงๆ ด้วย... ฉันก็เพิ่งจะบอกนายนี่แหละ ตระกูลหลี่จากอำเภออวี้หนานกำลังจะส่งเด็กย้ายโรงเรียนมาคนหนึ่ง"
"ตระกูลหลี่!? ย้ายมาโรงเรียนเรา!?" หวงปัวสุดจะเข้าใจ ต้าฉินมีสามสิบหกอำเภอ นครเฉินหยางก็แค่ตำบลเล็กๆ ไม่มีใครรู้จักในสังกัดอำเภออวี้หนาน
ขณะที่ตระกูลหลี่ในอำเภออวี้หนานนับว่าเป็นยักษ์ใหญ่ทรงอำนาจ ภายในตระกูลมีพลังยุทธ์แข็งแกร่ง!
ถึงขนาดหัวหน้าตระกูลหลี่เป็นจอมยุทธ์ขั้นเจ็ดแล้ว... เหตุใดจึงมาเหลียวแลโรงเรียนมัธยมเฉินหยางเล็กๆ แห่งนี้?
ฉีต๋าถอนหายใจยาว อธิบายว่า "ทางเบื้องบนมีแผนฝึกฝน เตรียมรวบรวมเด็กอัจฉริยะทั่วประเทศมาฝึกด้วยกัน
นอกจากเมืองใหญ่และอำเภอหลักอื่นๆ แล้ว แต่ละเมืองที่เหลือมีโควตาเด็กต้นกล้าสามที่..."
หวงปัวเข้าใจทันที พลันรู้สึกโกรธ "ที่แท้ก็มาแย่งโควตานี้นี่เอง! มันไม่ยุติธรรมเลย!
เขาแย่งคนอื่นในอำเภอหลักไม่ได้ ก็เลยวิ่งมาที่เล็กๆ อย่างบ้านเราเพื่อแย่ง?
ผู้อำนวยการ ทำไมท่านถึงตอบตกลงเรื่องแบบนี้!?"
"ข้า... ข้าไม่รู้หรอกว่าในรุ่นนักเรียนปีนี้จะมีอัจฉริยะที่ชำระไขกระดูกได้ทันที!?" ฉีต๋าเผยรอยยิ้มขมขื่น "พอไม่มีโรงเรียนมัธยมหนึ่ง ก็ยังมีโรงเรียนมัธยมสอง โรงเรียนมัธยมสามนี่? ลูกชายตระกูลหลี่ไปที่ไหนก็ไม่เหมือนกัน?
ตอนแรกฉันคิดว่า ถ้ารับปากไป ยังไงเสียก็พอได้ประโยชน์ให้โรงเรียนบ้าง ตระกูลหลี่ใจป้ำจริง...
นอกจากนี้ก็ช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้โรงเรียนมัธยมหนึ่ง ที่สำคัญผลงานนับรวมกับโรงเรียนมัธยมหนึ่ง ปีหน้างบประมาณของบก็พูดง่ายขึ้น......."
รู้อย่างนี้ไม่น่าตอบรับเลย ลูกชายตระกูลหลี่จะเก่งแค่ไหน ก็ไม่ใช่คนของเรา
แต่เมื่อตอบรับไปแล้ว จะกลับคำก็ไม่ดี มิฉะนั้นก็เป็นการตบหน้าตระกูลหลี่...
ไม่ใช่ว่าโรงเรียนมัธยมหนึ่งจะรองรับเด็กอัจฉริยะสองคนพร้อมกันไม่ได้ แต่โควตาให้การสนับสนุนขั้นสูงสุดที่โรงเรียนจะขอรับได้มีเพียงที่เดียว
ทรัพยากรชุดนี้ จะให้ใคร?
ให้ฉู่หยวนไป ลูกชายตระกูลหลี่จะยอมหรือ? ทรัพยากรภายในโควตาสนับสนุนสำหรับเขาอาจไม่มากมาย แต่ประเด็นนี้มันเกี่ยวพันกับหน้าตา
ให้ลูกชายตระกูลหลี่ ก็ไม่ยุติธรรมกับฉู่หยวน...
"พูดยังไงก็ตาม การฝึกฝนจะรอช้าไม่ได้
ฉันจะจัดสรรส่วนหนึ่งจากทรัพยากรที่ตระกูลหลี่ให้มาก่อน นายเอาไปให้ฉู่หยวนให้เขาใช้พลางก่อน"
หวงปัวก็รู้ถึงปัญหาในใจของฉีต๋า แม้จะยังคงอัดอั้นอยู่บ้าง ก็ได้แต่ตอบรับด้วยความขุ่นมัว...
......
"ฉู่หยวน นายมากับฉันหน่อย"
จู่ๆ หวงปัวก็ส่งเสียง ทำลายช่วงสนทนาระหว่างหยางอี้กับฉู่หยวน
จริงๆ แล้วสองคนนี้สนิทสนมกันดี หรือจะว่าไป หยางอี้กับเพื่อนร่วมชั้นทุกคนในห้องต่างก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
เขาถึงขั้นเคยช่วยงานฉู่หยวนหลายอย่าง...
เมื่อมาถึงสำนักงานของหวงปัว หวงปัวก็ผายมือเชิญให้ฉู่หยวนนั่งลง
ไม่พูดวกวน หยิบขวดหยกหลายขวดวางบนโต๊ะ แล้วเรียบเรียงคำพูดเอ่ยขึ้นว่า "ความสามารถพิเศษของนาย ทางผู้อำนวยการทราบแล้ว ท่านให้ฉันเอาของพวกนี้มอบให้นาย"
"นี่คือโอสถเลือดปราณ เร่งการสั่งสมเลือดปราณ แต่ต้องย่อยสลายสมบูรณ์แล้วจึงรับประทานเม็ดถัดไปได้..."
"ขวดนี้คือโอสถบำรุงกระดูก ใช้คู่กับโอสถเลือดปราณจะเห็นผลดียิ่งขึ้น..."
"โอสถหลอมจิต..."
แม้ฉู่หยวนจะรู้ดีว่า เมื่อความสามารถพิเศษของตัวเองถูกประจักษ์ ก็จะต้องได้รับการฝึกฝนอย่างแน่นอน
แต่ก็ไม่นึกว่ามันจะรวดเร็วปานนี้...
หยิบขวดหยกที่บรรจุโอสถเลือดปราณขึ้นมา ระบบก็ส่งสัญญาณแจ้งเตือน
【ตรวจสอบพบโอสถเลือดปราณ;
สามารถเปลี่ยนเป็น——ยาผนึกวิญญาณ!
จำนวนครั้งในการแปลงวันนี้: 0!】
ฉู่หยวนนิ่งอึ้ง ก่อนที่อดไม่ได้ที่จะดีใจจนขึ้นสีหน้า
ที่แท้มิใช่แค่วิชายุทธ์ แม้แต่ทรัพยากรก็ยังแปลงได้!?
น่าเสียดายที่ระบบเหมือนจะมีโอกาสแปลงได้แค่หนึ่งครั้งต่อวัน โอกาสของวันนี้ใช้ไปกับวิชายุทธ์แล้ว...
หวงปัวมองเห็นสีหน้าของเขา ใจก็รู้สึกปลอบโยนขึ้นบ้าง "นี่คือปริมาณสำหรับหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนี้ทุกสัปดาห์ จะให้ทรัพยากรตามความก้าวหน้าของนายต่อไป"
ฉู่หยวนผงกศีรษะ "ขอบคุณอาจารย์"
"ไม่มีอะไรต้องขอบคุณ ไปฝึกฝนเถอะ"
ฉู่หยวนรู้สึกมาตลอดว่าหวงปัวมีพิรุธยังไงไม่รู้ เหมือนมีอะไรสักอย่างปิดบังเขาอยู่
แต่ก็ไม่ได้ถามซอกแซกอะไร บรรจุขวดหยกหลายขวดใส่กระเป๋าชุดนักเรียนจากไป
พึ่งถึงบริเวณไม่ไกลจากอาคารเรียน ก็เห็นนักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังมุงกันอยู่หน้าอาคารเรียน...
เขาถึงกับมึนงงครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เบียดฝูงชนเดินเข้าไป
"ฉู่หยวน! นายกลับมาแล้ว!"
เมื่อเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งทักขึ้น นักเรียนที่ยืนอยู่ข้างนอกห้องสองต่างพากันมองมาพร้อมเพรียง
"หืม?"
"พวกเขาได้ยินว่าในห้องสองของเรามีอัจฉริยะที่บรรลุชำระไขกระดูกตั้งแต่ฝึกครั้งแรก ก็เลยมาดูนายกัน!" หยางอี้ขยับเข้ามาใกล้ พูดด้วยน้ำเสียงละเหี่ยใจ
ข่าวนี่แพร่ไปเร็วเกินไปหน่อย...
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทุกคนล้วนมีอุปกรณ์เชื่อมต่อผู้ฝึกยุทธ์อยู่ เมื่อในโรงเรียนเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ข่าวมันแพร่ไปง่ายแสนง่าย
เพื่อนร่วมชั้นห้องสองเองก็อาจไม่มีเจตนาร้ายอะไร เป็นเพียงแค่ทนไม่ไหวอยากโอ้อวดเพื่อนสนิทของตน เพราะอย่างไรเสีย... ในห้องตนเกิดมีอัจฉริยะด้านยุทธ์ขึ้น ก็ให้ความรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วยเสมอ
"นายนี่คือฉู่หยวน? นายบรรลุชำระไขกระดูกได้จริงๆ หรือ?"
มีคนเอ่ยปากถามขึ้น
"เปล่า พวกนั้นโม้" ฉู่หยวนตอบอย่างสงบนิ่ง
"เฮ้อ ฉันก็ว่าแล้ว..." นักเรียนชายร่างกำยำที่เอ่ยถามถอนหายใจออกมา ปรากฏสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ยังคงมีลักษณะที่มันเป็นไปตามคาดมากกว่า
"......" ฉู่หยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสังเวชต่อไอคิวของอีกฝ่าย
แต่ไม่น่าเชื่อว่าคนที่หลงเชื่อคำโกหกของฉู่หยวนกลับมีไม่มาก อย่างไรเสียเรื่องแบบนี้ตรวจสอบขึ้นมายากอะไร นักเรียนห้องสองจะพร้อมใจกันช่วยคนอื่นโม้ไปทำไม?
"ก็ดูไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษนี่?"
"นายอยากได้อะไรพิเศษล่ะ? ปรากฏการณ์มงคลฟ้าประทาน บัวทองผุดจากดิน?"
"......ก็แค่คิดว่า อัจฉริยะน่าจะมีอะไรไม่เหมือนพวกเราบ้าง?"
ฉู่หยวนไม่สนใจคำวิพากษ์ของพวกเขา กลับไปนั่งที่โต๊ะของตนโดยตรง
ตอนนั้นเองที่นักเรียนชายร่างกำยำได้สติขึ้นมาบ้าง รู้สึกเคือง "แกกล้าหลอกฉัน?!"
ทว่า ก่อนที่เขาจะมีท่าทีอะไรต่อไป หยางอี้ก็ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา "ไสหัวไป!"
นักเรียนชายร่างกำยำย่อตัวหดกลับไปเงียบๆ
อัจฉริยะด้านยุทธ์จะจัดการเขาได้หรือไม่ก็ไม่แน่ แต่คนผู้นี้จัดการเขาได้แน่นอน...
"ดูก็ดูแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว" ทิ้งคำพูดนี้ไว้ หยางอี้ก็กลับไปที่ข้างกายฉู่หยวน แล้วพูดอย่างลึกลับว่า "อาจารย์ประจำชั้นบอกอะไรนาย? ยื่นขอโควตาสนับสนุนให้นายหรือเปล่า?"
ฉู่หยวนนิ่งไปเล็กน้อย หวงปัวให้แค่ทรัพยากรกับเขา ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับโควตาเลยนะ?
โควตาสนับสนุนนี่เขาก็รู้ มันคล้ายคลึงกับทุนการศึกษาในชาติก่อน แต่เมื่อกี้เขามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับระบบ...
"น่าจะ... ใช่?" ฉู่หยวนลูบขวดหยกในกระเป๋ากางเกง ทรัพยากรพวกนี้ก็อยู่ในมือแล้วมิใช่หรือ?