วันรุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ ซือเว่ยเว่ยโอนค่าเช่าและค่าน้ำค่าไฟให้ป้าสามเฒ่าหยัง ชื่อวีแชตของป้าสามเฒ่าหยังคือใบไม้ร่วง
เมื่อเห็นชื่อนี้ หัวใจของซือเว่ยเว่ยก็กระตุกวูบหนึ่ง นางจ้องชื่อนั้นอยู่นาน อยากจะพูดอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ฤดูร้อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย ซือเว่ยเว่ยทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร วันหนึ่งมีแขกโต๊ะหนึ่ง นั่งพูดคุยกันเรื่องชื่อเล่นวีแชตของแต่ละคน
ชายคนหนึ่งจู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า "พวกเธอลองเปิดดูในโทรศัพท์สิ มีใครชื่อหลิวซวี พยาปิง ลูเว่ย พยู่เย่ อะไรพวกนี้ไหม คนพวกนั้นชะตาชีวิตส่วนใหญ่ไม่ค่อยดีหรอก"
บางคนหัวเราะ บางคนก้มลงเปิดโทรศัพท์ คนที่หัวเราะก็ค่อย ๆ เลิกหัวเราะไปทีละคน
ชายคนนั้นพูดต่อ "เห็นไหม? ผมไม่ได้พูดผิดใช่ไหม ชื่อที่ตั้งให้ตัวเอง เป็นทิศทางของชะตากรรมที่ลิขิตไว้แล้ว การที่คนคนหนึ่งยอมเลือกสิ่งของที่เบาบางแบบนี้มาเป็นชื่อ โดยไม่รู้ตัวก็คือการมองชะตาชีวิตของตัวเองเป็นของเบา"
"แม้แต่ตัวคุณเองยังไม่ให้ความสำคัญกับตัวเอง ชะตากรรมก็จะดำเนินไปตามจิตใต้สำนึกของคุณ"
มีคนถามอย่างตกใจ "ใครจะไปรู้ว่าอะไรหนักอะไรเบาล่ะ? ชื่อคนอื่นมันก็มีหญ้ามีดอกไม้อยู่ในชื่อทั้งนั้นแหละ"
ชายคนนั้นพูด "งั้นก็ใช้ชื่อจริงสิ"
ชื่อของซือเว่ยเว่ยและพี่สาว คนหนึ่งชื่อเว่ย อีกคนชื่อหลัว ล้วนเป็นชื่อพืช เป็นหญ้าอ่อนที่อ่อนแอทั้งคู่
ตอนนั้น ซือหลัวมีความสัมพันธ์กับครอบครัวสามีแย่มาก อายุเพียงยี่สิบกว่า แต่หน้าตาเหมือนคนสามสี่สิบ ผอมจนโหนกแก้มยื่นออกมา ดวงตาว่างเปล่าและสิ้นหวัง ชื่อวีแชตของเธอคือพยาปิง
ซือเว่ยเว่ยต้องทำงานหาเงินเลี้ยงชีพทุกวัน พอเห็นสภาพของพี่สาว ก็ทั้งเป็นห่วงทั้งโทษตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้
คืนวันที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ซือเว่ยเว่ยยืนอยู่บนถนน โทรหาซือหลัว "พี่ เปลี่ยนชื่อวีแชตเป็นชื่อตัวเองได้ไหม? พยาปิงไม่มีราก รู้สึกว่าไม่ดีเลย เปลี่ยนเป็นซือหลัวก็ยังฟังเพราะกว่าพยาปิง"
ซือหลัวไม่สนใจเลย "ไม่เปลี่ยน ฉันชอบ ฉันก็เป็นผักบุ้งที่ไม่มีรากอยู่แล้ว"
ตอนนี้พี่สาวซือหลัวยังคงหายสาบสูญไป ไม่รู้ว่าลอยไปอยู่ที่ไหน นี่คือความเจ็บปวดในใจของซือเว่ยเว่ย
ซือเว่ยเว่ยออกจากห้อง พอเห็นป้าสามเฒ่าหยังก็รู้สึกเศร้าใจ
ข้างประตูกันไฟของซือเว่ยเว่ยมีสามีภรรยาสูงอายุคู่หนึ่งอาศัยอยู่ อายุเจ็ดสิบกว่า ป้าสามเฒ่าหยังเป็นคนรับใช้ของพวกเขา เธอช่วยทำอาหารและทำความสะอาด และยังดูแลความสะอาดของอาคารชุดนี้ด้วย
คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ไม่ใช่คนรวย พอถึงเวลาที่ต้องทำความสะอาดครั้งใหญ่ ก็จะหาป้าสามเฒ่าหยัง เธอคิดค่าทำความสะอาดครั้งละห้าสิบหยวน
เวลาว่าง ป้าสามเฒ่าหยังก็นั่งทำดอกไม้ประดิษฐ์อยู่ที่บันได
สีหน้าของป้าสามเฒ่าหยังไม่ค่อยแสดงออกอะไรมาก ไม่ค่อยถามเรื่องของคนอื่น พูดจาเสียงนุ่มนวล
ป้าสามเฒ่าหยังเป็นคนแรกที่ซือเว่ยเว่ยเจอตั้งแต่มาถึงมณฑลกวางตุ้ง ที่ให้ความอบอุ่นกับเธอขนาดนี้
คนเราก็แปลกแบบนี้แหละ ซือเว่ยเว่ยที่ไม่เคยยุ่งเรื่องส่วนตัวของใคร อะไร ๆ ก็อยากหลบเลี่ยงผู้คน แต่เพราะความอบอุ่นเล็กน้อยที่ป้าสามเฒ่าหยังมอบให้ กลับทำให้เธอคิดอยู่ตลอดว่าจะเปลี่ยนชื่อวีแชตของป้าสามเฒ่าหยังให้ได้
วันนี้วันหยุด ซือเว่ยเว่ยออกไปเดินเล่นรอบหนึ่ง เธอกำลังหางานพิเศษ เธอไม่อยากเป็นพนักงานเสิร์ฟ แต่ดูเหมือนว่านอกจากงานเสิร์ฟแล้วก็ไม่มีงานพิเศษอื่นที่ทำได้
ซือเว่ยเว่ยกลับมาจากข้างนอก เห็นป้าสามเฒ่าหยังนั่งปักดอกไม้อยู่คนเดียวที่บันไดทางเข้าตึก นางเดินเข้าไป เรียกเบา ๆ "ป้า กำลังทำอะไรอยู่คะ?"
ป้าสามเฒ่าหยังเห็นซือเว่ยเว่ย ก็มีรอยยิ้มบนหน้า "อาอวี่ มานี่ดี ๆ ป้าเก็บของไว้ให้หนู"
ป้าสามเฒ่าหยังเดินไปที่มุมเคาน์เตอร์ต้อนรับ หยิบชามใบหนึ่งออกมา ในชามมีผลไม้สีดำ ๆ ลูกเล็กเท่าไข่มุกในชานมไข่มุก
ป้าสามเฒ่าหยังยื่นให้ซือเว่ยเว่ย "อาอวี่ นี่คือจาบูจาบู หวานมาก ป้าเก็บไว้ให้หนูโดยเฉพาะ เอาไปกินเถอะ"
ซือเว่ยเว่ยหยิบลูกหนึ่งใส่ปาก "หวานจริง ๆ ด้วยค่ะ หนูไม่เคยเห็นผลไม้แบบนี้มาก่อนเลย"
ป้าสามเฒ่าหยังก้มหน้างานดอกไม้ พลางตอบซือเว่ยเว่ย "หลานชายของเจ้านายเขาส่งมาให้ เขาให้ป้ามา ป้าก็เก็บไว้ให้หนูนิดหน่อย"
ซือเว่ยเว่ยหาข้ออ้างถามป้าสามเฒ่าหยัง "ป้าคะ ดอกไม้แบบนี้ทำยังไงคะ? วันหนึ่งได้เงินเท่าไหร่?"
ป้าสามเฒ่าหยังตอบ "ดอกเบญจมาศเล็ก ๆ นี่ สี่ขั้นตอน ขั้นตอนละหนึ่งเซน หนึ่งดอกได้สี่เซน ป้าทำได้วันละสิบกว่าหยวน"
ซือเว่ยเว่ยย่อตัวลงข้าง ๆ ป้าสามเฒ่าหยัง หยิบงานฝีมือที่เธอทำขึ้นมาดู พลางถาม "ป้าคะ สอนหนูทำหน่อยได้ไหมคะ?"
ป้าสามเฒ่าหยังสอนซือเว่ยเว่ยด้วยมือ "พวกหนูผู้หญิง มีงานดี ๆ ทำเยอะแยะ งานหนักแบบนี้ไม่เหมาะกับหนูหรอก"
นิ้วหลายนิ้วของป้าสามเฒ่าหยังพันพลาสเตอร์ปิดแผล เงินสิบกว่าหยวนนี้ไม่ได้หามาง่าย ๆ เลย
ซือเว่ยเว่ยจู่ ๆ ก็พูดขึ้น "ป้าคะ ทำไมชื่อวีแชตของป้าถึงเป็นใบไม้ร่วงล่ะคะ?"
ป้าสามเฒ่าหยังยิ้มบาง ๆ ตอบ "คนเราก็เหมือนใบไม้นี่แหละ ไม่รู้ว่าตอนไหนจะร่วงหล่นลงไป"
ซือเว่ยเว่ยเงียบไปครู่หนึ่ง "ป้าคะ ในวีแชตของหนูมีเพื่อนชื่อใบไม้ร่วงอยู่หลายคนเลย ลองดูสิคะ หนูยังแยกไม่ออกเลยว่าคนไหนเป็นป้า ต้องหาเป็นนาน"
ป้าสามเฒ่าหยังเงยหน้า ดูตกใจเล็กน้อย "จริงเหรอ?"
ก่อนมาหาป้าสามเฒ่าหยัง ซือเว่ยเว่ยได้เปลี่ยนชื่อผู้ติดต่อหลายคนในโทรศัพท์ของเธอเป็นใบไม้ร่วงแล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ยื่นให้ป้าสามเฒ่าหยังดู "ป้าคะ ดูสิคะ"
ป้าสามเฒ่าหยังดูแวบหนึ่ง อุทาน "โอ้โห งั้นป้าเปลี่ยนชื่อก็ได้"
ซือเว่ยเว่ยรีบพูดตาม "ป้าคะ ใช้ชื่อจริงของป้า แล้วเติมคำว่า ป้า ต่อท้ายสิคะ"
ป้าสามเฒ่าหยังไว้ใจซือเว่ยเว่ยมาก "หนูช่วยป้าตั้งให้หน่อยนะ ป้าชื่อหยางฮุ่ยเหลียน"
ซือเว่ยเว่ยรีบหยิบโทรศัพท์ของป้าสามเฒ่าหยังมา แล้วเปลี่ยนจากใบไม้ร่วงเป็นฮุ่ยเหลียน (ป้า)
เปลี่ยนเสร็จ ซือเว่ยเว่ยถอนหายใจยาว ๆ ราวกับว่าการเปลี่ยนชื่อนี้จะเปลี่ยนแปลงโชคร้ายที่แฝงอยู่ในชื่อใบไม้ร่วงนั้นได้
ป้าสามเฒ่าหยังถามซือเว่ยเว่ย "หนูออกไปเที่ยวมาหรือ?"
ซือเว่ยเว่ยช่วยป้าสามเฒ่าหยังทำดอกไม้ไป พลางตอบเบา ๆ "หนูหยุดสัปดาห์ละสองวัน คิดว่าจะหางานพิเศษทำ เดินไปรอบหนึ่งก็ไม่เจอที่เหมาะสม ป้าคะ ไว้หนูจะตามป้าไปรับดอกไม้มาทำด้วยนะคะ"
วันรุ่งขึ้นตอนทำงาน ซือเว่ยเว่ยเห็นจูจื้อหมิง ก็นึกถึงหลินต๋าเมื่อสองวันก่อน เลยไม่กล้ารบกวนเขาเรื่องใด ๆ อีก
ผ่านไปสองสามวัน ซือเว่ยเว่ยไปกินข้าวเช้าที่ร้านเหลียงเจียว เหลียงเจียวจู่ ๆ ก็พูดขึ้น "อาอวี่ ป้าได้ยินป้าสามเฒ่าหยังบอกว่าหนูอยากหางานพิเศษ มีลูกค้าที่มาทานข้าวเช้าที่ร้านป้าประจำ คนหนึ่ง เขามีลูกคนหนึ่ง กำลังหาคนสอนพิเศษ หนูอยากไปลองดูไหมล่ะ?"
ซือเว่ยเว่ยดีใจเล็กน้อย "จริงเหรอคะ? ดีจังเลย ขอบคุณป้าเจียวมากค่ะ"
เหลียงเจียวหัวเราะ "ไม่ต้องขอบคุณหรอก! เดี๋ยวป้าให้ป้าสามเฒ่าหยังเอาเบอร์โทรไปให้หนู หนูติดต่อกับเธอเองได้เลยนะ!"
ซือเว่ยเว่ยพยักหน้ารัว ๆ "ได้ค่ะ ขอบคุณป้าเจียวมากค่ะ"
บางครั้งความเมตตาธรรมดา ๆ เพียงหนึ่งอย่าง ก็สามารถแลกมาซึ่งผลตอบแทนที่คาดไม่ถึงได้
ซือเว่ยเว่ยสัมผัสได้ถึงความหมายของประโยคที่ว่า ผู้ให้ย่อมได้รับ เป็นครั้งแรก