มหาวิทยาลัยชิงต้า หอพักหญิง
เหวินถิงเซี่ยอาบน้ำอุ่นจนตัวหอมฟุ้ง ตอนนี้กำลังชโลมเซรั่มบำรุงผมลงบนผมยาว
【โฮสต์ เลิกเสียเวลาเถอะ ต่อให้ล้างตัวสะอาดแค่ไหน แต่งตัวสวยแค่ไหน พระเอกก็ไม่ชายตามองเธอหรอก】
【พระเอกของเราเป็นหนุ่มหล่อประจำมหาลัยสายเย็นชา ไอคิวสูง ในหัวมีแต่เรื่องเรียนกับงาน เขาไม่ตื้นเขินขนาดนั้นหรอก เวลาดูคนไม่เคยมองแค่หน้าตา】
【……】
ระบบคิวคิวพูดไปพลางมองเด็กสาวในกระจก ริมฝีปากแดงเรื่อ ฟันขาวสะอาด ดวงตาเป็นประกาย ผมดำขลับยาวสยายลงบนไหล่อย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าขาวเนียนดูน่ารักอ่อนหวาน
คำพูดที่เหลือก็กลืนกลับลงคอไป
【โฮสต์ ไม่นึกเลยว่าพอเธอแต่งตัวแต่งหน้าแล้ว ถึงได้รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นสาวสวยขนาดนี้ สวยจริง ๆ】ระบบคิวคิวชมจากใจ
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงเจือความเสียดายเล็กน้อย
【แต่ต่อให้สวยแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ อย่าคิดใช้ความสวยล่อลวงพระเอกเลย พระเอกเป็นคนจริงจัง ไม่คิดอะไรกับเธอเพียงเพราะเธอสวยหรอก】
“ฉันจัดการตัวเองให้สะอาดเรียบร้อยก็เพื่อให้ตัวเองสบายใจ ไม่เกี่ยวกับพระเอกสักหน่อย”
เหวินถิงเซี่ยหวีผมยาวหน้ากระจก แล้วถักเป็นเปียสามเส้นแบบหลวมฟู ผูกปลายเปียด้วยยางมัดผมรูปโบ แล้วส่องกระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มุมปากยกขึ้นอย่างพอใจ
ระบบพูดไม่ผิด เจ้าของร่างเดิมหน้าตาสวยจริง ๆ
เป็นสาวสวยสไตล์กระต่ายอย่างชัดเจน ผิวขาวเย็นตา ดวงตาอัลมอนด์ฉ่ำน้ำคู่นั้นดูไร้เดียงสาแต่ก็เย้ายวน ขนตาหนาและงอนงาม หางตาแดงระเรื่อเพราะไออุ่นหลังอาบน้ำ มองแล้วชวนให้ใจอ่อน อยากพาไปซ่อนไว้ที่บ้าน คอยปกป้องและเอาใจ
น่าเสียดายที่เจ้าของร่างเดิมไม่มีเซนส์เรื่องความสวยเอาเสียเลย ทำให้หน้าตาดี ๆ แบบนี้ต้องเสียเปล่า
เหวินถิงเซี่ยได้ยินพวกแฟนคลับพูดอยู่บ่อย ๆ ว่า ไอดอลของฉันหน้าตาดีขนาดนั้น ต่อให้เอากระสอบมาคลุมก็ยังสวย
มันเป็นอย่างนั้นจริงหรือ?
ลองนึกดูสิ ถ้าไอดอลที่เธอชอบไม่สระผมไม่อาบน้ำสิบวัน ปล่อยหน้าม้าซอยแหว่งวิ่นเหมือนถูกหนูแทะ ใส่แว่นกรอบหนาที่ไม่เข้ากับหน้า ไม่แต่งหน้าไม่ล้างหน้า แล้วยังเอากระสอบสกปรกไร้รสนิยมมาคลุมตัว เธอยังจะสวยอยู่ไหม?
เจ้าของร่างเดิมก็เป็นแบบนั้นแหละ
เหวินถิงเซี่ยทะลุเข้าไปในนิยาย
เธอกลายเป็นตัวประกอบหญิงในนิยาย ซึ่งมีชื่อและหน้าตาคล้ายกับเธอแทบทุกอย่าง
ในนิยายต้นฉบับ ตัวประกอบหญิงเหวินถิงเซี่ยตกหลุมรักพระเอกตั้งแต่แรกเห็น
ครั้งหนึ่งเพราะความบังเอิญ พระเอกเล่นเกมแพ้เพื่อนตอนกินเลี้ยงด้วยกัน
เพื่อนพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาปนขุ่นเคืองว่า “พวกเราอายุยี่สิบเท่ากัน ฉันยังเรียนปีสองอยู่เลย แต่นายกระโดดข้ามชั้นเรียนจนเรียนปริญญาโทปีสองแล้ว แถมยังก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีของตัวเอง มูลค่าบริษัทก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ทำตัวให้ผ่อนคลายหน่อยสิ ถึงเวลาพักก็พัก ถึงเวลาผ่อนคลายก็ผ่อนคลาย เผลอแป๊บเดียวเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ยังไม่เคยคบใครเลย ชีวิตแบบนี้มันไม่สมบูรณ์นะ
เอาอย่างนี้ไหม หาสาววัยเหมาะ ๆ ที่เกิดเดือนกุมภาพันธ์สักคนตรงนี้ แล้วลองคบกับเธอสักเดือน เปิดฉากความรักแบบปุบปับเดี๋ยวนี้เลย เป็นไง?”
บังเอิญว่าเหวินถิงเซี่ยทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านอาหารแห่งนี้พอดี
เธอเกิดเดือนกุมภาพันธ์
อายุครบสิบแปดปี เป็นโสด
ไม่เพียงแต่อายุเหมาะสม ยังเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยชิงต้า เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกับพระเอกด้วย
เรื่องราวก็ตกลงกันอย่างลวก ๆ ไปแบบนั้น
วันนี้เป็นเดตครั้งแรกของเหวินถิงเซี่ยกับพระเอก หลังจากตกลงคบกัน
【เดี๋ยวเจอพระเอกแล้วต้องรักษาบทบาทให้ดี เข้าใจไหม? เธอเป็นสาวหมกมุ่นเรื่องรัก เป็นแฟนเก่าจอมเหนียวหนึบที่ทั้งหลงตัวเองและตื้นเขินของพระเอก ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เธออยากเกาะติดเขาให้ได้ยี่สิบสามชั่วโมง ตามเขาไปทุกที่แบบไม่กลัวตาย ทำเหมือนขาดเขาแล้วอยู่ไม่ได้】
เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ระบบจึงย้ำเตือนอย่างหวังดีอีกครั้ง
“แต่ฉันกลัวว่าจะทำได้ไม่ดี”
สีหน้าสวยหวานน่ารักของเหวินถิงเซี่ยพลันชะงัก นิ้วเรียวยาวขาวผ่องกำหมัดเล็ก ๆ อย่างประหม่า
เธอเป็นคนขี้กลัวมาตั้งแต่เกิด
พูดง่าย ๆ ก็คือคนขี้ขลาด
ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคย เธอประหม่าจนแทบไม่กล้าพูดสักคำ อยากถอยห่างให้ไกลที่สุด แล้วจะให้ไปเกาะติดคนอื่นแบบไม่กลัวตายได้อย่างไร
แค่คิดถึงภาพนั้น เหวินถิงเซี่ยก็ไม่กล้าแล้ว
เมื่อเห็นดวงตาอัลมอนด์ฉ่ำน้ำของเหวินถิงเซี่ย คิ้วเรียวขมวดน้อย ๆ ท่าทางน่าสงสารชวนให้ใจอ่อน ระบบคิวคิวก็รู้สึกเหมือนกำลังบังคับเธอและรังแกเธออยู่
ใจอ่อนลง น้ำเสียงก็เบาลงตาม
【โกโก้กากา ไม่ต้องประหม่าเกินไปหรอก นี่เพิ่งเป็นเดตครั้งแรกของพวกเธอ ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป ถ้าเกาะติดมากไปตั้งแต่ครั้งแรกจะทำให้คะแนนความประทับใจลดลง เกิดพระเอกทนไม่ไหวแล้วบอกเลิกเธอก่อนกำหนดก็แย่สิ แค่กะระดับให้ดีพอ】
ภารกิจที่เหวินถิงเซี่ยได้รับหลังทะลุเข้าไปในนิยาย คือทำตามบทบาทที่กำหนดให้ เล่นเนื้อเรื่องให้จบ และคบกับพระเอกสามเดือน พอพระเอกเป็นฝ่ายขอเลิก เธอต้องตามตื๊อไม่เลิก ใช้วิธีต่ำช้าไร้เกียรติเพื่อบังคับให้เขามีอะไรกับเธอ
สามเดือนต่อมา นางเอกจะปรากฏตัว
พระเอกกับนางเอกจะลงเอยกัน ส่วนเหวินถิงเซี่ยก็ทำภารกิจแฟนเก่าเสร็จสมบูรณ์ ถอนตัวจากเรื่องราว แล้วหนีไปได้
ถ้าถูกบอกเลิกก่อนกำหนด ถือว่าภารกิจล้มเหลว
แต่ปัญหาคือ
ข้อตกลงคบกันของพระเอกกับเพื่อนมีเวลาแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น เวลาที่เหลืออีกสองเดือน เหวินถิงเซี่ยต้องอาศัยเสน่ห์ส่วนตัว จะตามตื๊อไม่เลิกหรือใช้วิธีงี่เง่าสักหน่อยก็ได้ เพื่อยื้อเวลาอยู่กับพระเอกต่อไปอีกสองเดือน
ก่อนเลิกกัน ยังต้องทำกับข้าวให้พระเอกด้วย
“ตัวประกอบหญิงกับพระเอกยังไงก็ต้องเลิกกันอยู่แล้ว ทำไมต้องทำอะไรให้ยุ่งยากอีก ขอให้พระเอกกับนางเอกต่างเป็นรักแรกของกันและกันไม่ได้เหรอ?”
ภารกิจนี้ยากเกินไปสำหรับเหวินถิงเซี่ยที่ทั้งขี้ขลาดและกลัวคนแปลกหน้า
【คำอธิบายของผู้เขียนนิยายต้นฉบับคือ ให้พระเอกที่เติบโตมาท่ามกลางสาว ๆ ที่คอยเอาอกเอาใจ ได้ลิ้มรสความขมขื่นของความรักและเรียนรู้บทเรียนเสียบ้าง จะได้รู้ว่าผู้หญิงข้างนอกมีจิตใจร้ายกาจแค่ไหน พอนางเอกที่แสนดีและบริสุทธิ์ปรากฏตัว เขาก็จะรู้จักทะนุถนอมและรักเธอมากขึ้น】
【โฮสต์ นี่เป็นเนื้อเรื่องสำคัญที่จำเป็น เธอต้องทำตามที่กำหนดนะ】
【อีกอย่าง พระเอกนิยายรักที่เขียนสำหรับผู้หญิงไม่มีทางหน้าตาไม่ดีอยู่แล้ว ความสามารถบนเตียงก็ไม่เลว เธอไม่อยากลองสัมผัสความรู้สึกคืนเดียวเจ็ดครั้งบ้างหรือไง? วางใจเถอะ เราไม่ขาดทุนหรอก】
เหวินถิงเซี่ย “……”
ไม่ขาดทุนก็จริง แต่เธอขี้ขลาด
ต่อให้คิดอยากทำ ก็ไม่มีความกล้าพอจะลงมือ
เธอกอดตัวเองอย่างหวาด ๆ นี่มันจุดเริ่มต้นระดับนรกชัด ๆ ดูยังไงก็เป็นภารกิจที่ไม่มีทางทำสำเร็จเลย
แต่เธอปฏิเสธภารกิจไม่ได้
ในโลกเดิม เหวินถิงเซี่ยเสียชีวิตเพราะช่วยเด็กผู้หญิงที่ตกน้ำ ระบบคิวคิวพาเธอมาโลกในนิยาย ซึ่งนับว่าเป็นโอกาสให้เธอได้เกิดใหม่อีกครั้ง
เธอควรเห็นคุณค่าของมัน
“ฉันจะลองทำภารกิจให้ดีตามที่กำหนดค่ะ” เหวินถิงเซี่ยตอบอย่างว่าง่าย
ไหน ๆ ก็มาแล้ว ค่อย ๆ ทำไปทีละก้าวก็แล้วกัน
เพื่อเอาชีวิตรอด ถึงตอนนั้นถ้าจัดการไม่ได้จริง ๆ เธอก็จะเอาเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับมาเป็นแบบอย่าง ใช้ยาบังคับให้พระเอกยอม พอเสร็จแล้วก็เผ่นหนี หาที่ซ่อนตัวสักแห่ง
ใครใช้ให้เธอเป็นตัวประกอบหญิงตัวร้ายกันล่ะ ฮิ ๆ ๆ~
【อ๊าาา หน้าตาสวยก็ว่าแย่แล้ว เสียงยังเพราะขนาดนี้ นิสัยก็ดีอีก เธอเป็นโฮสต์ที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูแลมาเลย ไม่รู้ต่อไปใครจะได้เธอไปครอง】คิวคิวทำตาเป็นประกาย
คนนั้นต้องไม่ใช่พระเอกแน่นอน
หลังจากครั้งแรกแล้ว ต่อจากนั้นเขาจะเป็นของนางเอกเท่านั้น
ใกล้ถึงเวลานัดเดตแล้ว เหวินถิงเซี่ยออกจากหอก่อนเวลาสิบห้านาที มุ่งหน้าไปยังระเบียงดอกไวโอเลตที่อยู่ไม่ไกลจากหอพักหญิง
อยู่ห่างออกไปไม่มาก เธอก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกสง่างามยืนอยู่ในระเบียง
หล่อ!
หล่อมาก!
ใบหน้าราวกับแบบจำลองที่สมบูรณ์แบบ เครื่องหน้าคมลึก ริมฝีปากบาง แนวกรามได้รูป สวมแว่นกรอบทองบนสันจมูกโด่ง ดูสุขุมเย็นชาและสุภาพ
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนเรียบ ๆ กับกางเกงสแล็กสีดำ ยิ่งขับให้เรียวขายาวคู่นั้นดูสะดุดตา
【โฮสต์ ๆ คนนั้นแหละพระเอก หน้าตาระดับนี้ ต่อให้มีอะไรกันก็ไม่ต้องรู้สึกผิดใช่ไหม? แถมเขายังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ด้วยนะ】
เฮ้อซวยหลินยกแขนเรียวแข็งแรงขึ้น ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ใบหน้าหล่อคมที่เปี่ยมด้วยความองอาจยังคงสงบนิ่ง มองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
เหวินถิงเซี่ยที่กำลังจะเดินเข้าไปหาเขาชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว
นิ้วเรียวขาวผ่องกำชายกระโปรงข้างตัวอย่างประหม่า “เพนกวินน้อย ฉัน ฉันมาสายหรือเปล่า?”
พอรู้ชื่อรหัสของระบบเป็นครั้งแรก เหวินถิงเซี่ยก็นึกถึงเพนกวินของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
【ไม่สาย ยังเหลืออีกหกนาทีกว่าจะถึงเวลานัด】
“แล้วทำไมพระเอกมาถึงแล้วล่ะ? เขาเป็นหนุ่มหล่อประจำมหาลัยสายเย็นชาไม่ใช่เหรอ ไม่ควรเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ ต้องมาถึงตรงเวลาเป๊ะ คลาดเคลื่อนแม้แต่นาทีเดียวก็ไม่ได้หรือไง”
พอเห็นพระเอกตัวจริง เหวินถิงเซี่ยก็เริ่มหวาด ๆ ขยับเท้าทีละน้อยอย่างเชื่องช้าราวกับหอยทาก
【จะเป็นไปได้ยังไง อย่างน้อยพระเอกก็เกิดในตระกูลเศรษฐีชั้นนำ ได้รับการอบรมมาอย่างดี เป็นคุณชายผู้ดีมีการศึกษา เดตกับผู้หญิงครั้งแรก การมาถึงก่อนเวลาสักสองสามนาทีก็เป็นเรื่องปกติ】
【ทำไมเธอเดินช้าจัง ขาไม่สบายหรือไง? เดตครั้งแรกอย่ามาสายสิ อย่าทิ้งภาพลักษณ์ไม่ดีให้พระเอก】
“อ้อ ฉันจะพยายามเดินให้เร็วกว่านี้”
ตอนเฮ้อซวยหลินหันมามอง ก็เห็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่งถักผมเป็นเปีย ใบหน้าเล็กงดงามนุ่มนิ่ม ผิวขาวตรงลำคอดูราวกับเปล่งประกายอยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น กำลังเดินมาหาเขา
เธอดูผอมบางและบอบบาง เรียวขายาวตรงราวกับขาของตัวละครในการ์ตูน โดยเฉพาะเอวเล็กคอดนั้น มือที่วางอยู่ข้างตัวของเฮ้อซวยหลินกำแน่นขึ้นเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
เอวบางเสียจนเหมือนโอบรอบได้ด้วยมือเดียว
“รุ่นพี่คะ”
แม้จะเดินช้ามาก เหวินถิงเซี่ยก็ยังเดินมาถึงตรงหน้าเฮ้อซวยหลินได้ในที่สุด
เฮ้อซวยหลินกวาดตามองเด็กสาวที่ตั้งใจเว้นระยะห่างจากเขาอย่างน้อยสามเมตร สีหน้าดูประหม่า แล้วถามด้วยน้ำเสียงใสไพเราะ “มาหาฉันเหรอ?”
“อืม” เหวินถิงเซี่ยพยักหน้าราวกับหุ่นยนต์
“เพนกวินน้อย พระเอกเป็นอะไรไป? ไหนบอกว่าเป็นเดตกันไง ทำไมเขาทำเหมือนไม่รู้จักฉันเลยล่ะ”
คิวคิว【ฉันบอกแล้วไงว่าพระเอกไม่มองคนที่หน้าตา เธอสวยแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ เขาอาจจะจำหน้าคนไม่เก่งด้วยซ้ำ ไม่งั้นเธอลองเป็นฝ่ายเริ่มแนะนำตัวเองดูไหม?】