ดวงตาของเสิ่นหลิงเหยาแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่เริ่มรู้จักความรัก เธอก็แอบหลงรักเฮ้อซวยหลินและคอยเฝ้ามองเขาอยู่เงียบ ๆ
เธอรู้ดียิ่งกว่าใครว่าเฮ้อซวยหลินเก่งกาจแค่ไหน
ในแวดวงคุณหนูไฮโซแห่งเมืองจิงซื่อ เสิ่นหลิงเหยาเป็นเจ้าหญิงน้อยผู้สูงศักดิ์ที่ทั้งหยิ่งทะนงและมั่นใจในตัวเอง แต่บางครั้งคนเรายิ่งโอ้อวดเรื่องอะไร ก็ยิ่งขาดสิ่งนั้น
ยามดึกสงัด เธอมักสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ฝันว่าคนตระกูลเสิ่นไม่ต้องการเธอแล้ว ฝันว่าตัวเองกลับไปอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอันน่ากลัวอีกครั้ง ไร้ทั้งพ่อและแม่ แถมยังถูกคนอื่นรังแก
ใครจะคิดว่าแท้จริงแล้ว ลึก ๆ ในใจของเจ้าหญิงน้อยตระกูลเสิ่นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกด้อยค่า
เธอสุขภาพไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก รู้ดีว่าความเจ็บป่วยสร้างความลำบากและความทุกข์ทรมานให้คนเราได้แค่ไหน ตอนเด็ก ๆ ความฝันของเธอคือโตขึ้นจะเรียนแพทย์ แล้วเป็นหมอที่ช่วยรักษาผู้คน
แต่การเป็นหมอเป็นอาชีพที่ธรรมดาเกินไป
เสิ่นหลิงเหยากังวลว่าตัวเองแบบนี้จะคู่ควรกับพี่หลินที่แสนดีขนาดนั้นหรือเปล่า
เพื่อให้คู่ควรกับเฮ้อซวยหลินมากขึ้น เสิ่นหลิงเหยาจึงยอมทิ้งความฝัน ในเมื่อเรียนหนังสือสู้เฮ้อซวยหลินไม่ได้ เธอก็หันไปเรียนทักษะอย่างอื่นแทน อย่างไวโอลินที่ช่วยขัดเกลาจิตใจและเสริมชื่อเสียง
เธอจะต้องเป็นนักไวโอลินที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว
พริบตาเดียว เธอก็อายุครบ 18 ปี และเริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้ว เธอคิดว่าตัวเองใกล้ชิดเฮ้อซวยหลินขึ้นเรื่อย ๆ ถึงเวลาสารภาพรักเสียที
ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่รออยู่กลับเป็นข่าวร้ายว่าเฮ้อซวยหลินมีแฟนแล้ว
น้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงพรูลงมาไม่ขาดสาย ราวกับสร้อยไข่มุกขาดสะบั้น