วันถัดมา
ผลตรวจทุกอย่างของเหวินถิงเซี่ยออกมาครบแล้ว ค่าต่าง ๆ ปกติดีทั้งหมด ไม่ใช่โควิด ไม่ใช่ไข้หวัดใหญ่ แค่เป็นไข้เพราะตากฝนจนหนาวสั่น พอไข้ลดก็ไม่มีอาการกลับมาอีก
เธอออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว
เหวินถิงเซี่ยกับเฮ้อซวยหลินช่วยกันเก็บของที่จะเอากลับบ้าน มือของทั้งคู่เอื้อมไปหยิบเสื้อไหมพรมสีขาวตัวนั้นพร้อมกัน
“เสื้อตัวนี้ใส่สบายมาก ฉัน...ฉันชอบมากเลย ยกให้ฉันได้ไหม”
เสื้อไหมพรมตัวนี้สัมผัสนุ่มนิ่ม ใส่แล้วก็สบายมาก แถมทรงหลวม ๆ ดูสบายตายังตรงกับรสนิยมของเหวินถิงเซี่ยอีกด้วย ถ้าเอาไปใส่คู่กับกระโปรงสั้นและรองเท้าบูตสั้น ต้องดูดีแน่ ๆ
“อืม”
เฮ้อซวยหลินปล่อยมือ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วฉวยชุดนอนฉลามน้อยของเธอไปต่อหน้าต่อตา
เหวินถิงเซี่ย: ???
【พระเอกเอาชุดนอนเธอไปทำไม?】
“ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันเอาเสื้อไหมพรมเขาเพราะชอบจริง ๆ แถมจะเอาไปใส่ด้วย แต่เขาเอาชุดนอนฉันไปก็ใส่ไม่ได้สักหน่อย” เหวินถิงเซี่ยเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
【หรือว่าพระเอกจะขี้เหนียวขึ้นมาแล้ว? เธอเอาเสื้อไหมพรมเขาไปตัวหนึ่ง เขาก็เลยต้องเอาชุดนอนเธอไปชดเชยตัวหนึ่งเหรอ?】คิวคิวครุ่นคิดจนแทบสมองแตกก็ยังหาคำตอบไม่ได้
“ไม่รู้เหมือนกัน ช่างเขาเถอะ อยากได้ก็ให้ไป” เรื่องที่คิดไม่ออก เหวินถิงเซี่ยก็ขี้เกียจคิดต่อ
-
มหาวิทยาลัยชิงต้า
ในห้องเรียนยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียน เหวินถิงเซี่ย ซูเสี่ยวไป๋ และฉินเหมิงมาถึงกันแต่เช้า
“สาวซ่า ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน ทำไมมีเนื้อมีหนังขึ้นแล้วล่ะ อาทิตย์ก่อนป่วยไม่ใช่เหรอ ทำไมยังอ้วนขึ้นได้อีก” พอเจอเหวินถิงเซี่ย ซูเสี่ยวไป๋ก็ชอบเข้ามาเกาะแกะ วันนี้กอดแล้วรู้สึกดีเป็นพิเศษ นุ่มนิ่มกว่าเดิมอีก