รถเพิ่งจอดสนิทในลานจอดรถของหมู่บ้าน เฮ้อซวยหลินก็เปิดประตูลงจากรถทันที ก้าวฉับ ๆ เร็วเสียจนเหมือนบ้านกำลังไฟไหม้
“เป็นอะไรไปเนี่ย”
เผยจิงหวยสงสัยจึงลงจากรถตามไป เดินตามหลังเฮ้อซวยหลินขึ้นตึกไปด้วยกัน
ประตูรักษาความปลอดภัยปลดล็อกด้วยการสแกนใบหน้า เพียงมองแวบเดียว เฮ้อซวยหลินก็รู้สึกได้ว่าบ้านดูไม่เหมือนเดิม สะอาดเกินไปจนขาดกลิ่นอายการใช้ชีวิตของเหวินถิงเซี่ย
ดอกไม้สดบนโต๊ะยังสดใหม่ โต๊ะกลางสะอาดไร้ฝุ่นและว่างเปล่า เมื่อก่อนตรงนี้จะมีขนมที่เหวินถิงเซี่ยชอบกินวางอยู่บ้าง
หมอนอิงพิกาจูที่เหวินถิงเซี่ยชอบกอดที่สุดบนโซฟาก็หายไปด้วย
“เบบี๋” เฮ้อซวยหลินตะโกนเรียกเข้าไปในบ้าน
ไม่มีเสียงตอบรับ
เผยจิงหวยที่ขึ้นมาพร้อมเฮ้อซวยหลินอยู่ด้านหลังได้ยินแล้วก็ยกมือแตะจมูกอย่างดูแคลน แค่มีแฟนแล้วถึงกับต้องเรียกหวานเลี่ยนขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เห็นหัวเขาที่เป็นคนนอกเลยจริง ๆ
คิดแล้วเผยจิงหวยก็ยกขาจะก้าวเข้าบ้าน
เพิ่งก้าวเข้าไปได้ข้างเดียว เฮ้อซวยหลินก็หันมาจ้องขาข้างนั้นของเขา แววตาเย็นเยียบมืดมน
“เอ่อ คือว่า...” เผยจิงหวยกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ถูกจ้องจนหนังศีรษะชาวาบ ขาที่เพิ่งก้าวเข้าไปในบ้านก็ถอยกลับออกมาตามทางเดิม “ดึกมากแล้ว ฉันยังมีธุระ ไม่เข้าไปแล้วนะ บ๊ายบาย”