แค่ก ๆ!
เหวินถิงเซี่ยที่กำลังกินอาหารอยู่แทบสำลักตาย โชคดีที่คิวคิวไม่มีรูปร่าง เสียงของมันมีแค่เธอคนเดียวที่ได้ยิน
“เพนกวินน้อย ในหัวนายมีแต่เรื่องวุ่นวายอะไรแบบนี้เนี่ย ช่วยอย่าจู่ ๆ ก็พูดประโยคชวนคิดลึกแบบนี้ได้ไหม”
แค่ก ๆ ๆ~
เหวินถิงเซี่ยสำลักอย่างหนัก
“ค่อย ๆ กิน”
เฮ้อซวยหลินมองเด็กสาวที่ยกมือปิดปากไออยู่สองสามครั้ง ใบหน้าสวยแดงก่ำ ก่อนจะหยิบกาน้ำชาข้าง ๆ มารินน้ำใส่แก้วสะอาดแล้วยื่นให้ “ดื่มน้ำหน่อย”
“ขอบคุณ” เหวินถิงเซี่ยรับแก้วน้ำมาจิบสองสามอึกเบา ๆ ให้ชุ่มคอ
【เขาเป็นแฟนของเธอ มีอะไรที่ทำไม่ได้ล่ะ นี่ก็ตรงกับบทสาวหมกมุ่นเรื่องรักที่ติดหนึบของเธอพอดี】
“จูบไม่เอาดีกว่า เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม” เหวินถิงเซี่ยก้มหน้ากินต่อทีละคำ พลางต่อรองกับคิวคิวในใจ
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเฮ้อซวยหลินก็ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทอย่างเผยจิงหวย【พี่หลิน ทำอะไรอยู่ ออกมาเจอกันหน่อยสิ มากินข้าวด้วยกัน พวกพี่น้องอยู่กันครบเลย】
เฮ้อซวยหลินปฏิเสธ【ไม่ล่ะ】
เผยจิงหวยไม่ยอมแพ้【รู้ว่าพี่ยุ่ง แต่ยังไงก็ต้องกินข้าวอยู่ดีใช่ไหม กินคนเดียวก็กิน กินสองคนก็กิน มากินด้วยกันเถอะ】
เฮ้อซวยหลิน【กำลังกินอยู่ สองคน】
เผยจิงหวย【!!!】
เผยจิงหวย【รูปตกใจ】
เผยจิงหวย【สองคนเหรอ กับใคร พี่กินข้าวกับใครอยู่เนี่ย โธ่เว้ย พี่แอบมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกฉัน】
เฮ้อซวยหลินเงยหน้ามองเหวินถิงเซี่ย เด็กสาวกำลังก้มหน้ากินไก่ผัดพริกอย่างเรียบร้อย เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบตะเกียบกลางคีบปลาใส่ถ้วยให้เธอ
เหวินถิงเซี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง
พระเอกคีบกับข้าวให้เธอด้วยเหรอ?
【ดูสิ พระเอกไม่รักเธอแท้ ๆ แต่ยังเป็นฝ่ายรุกมากกว่าเธออีก ในฐานะสาวหมกมุ่นเรื่องรัก เธอไม่ควรทำให้มากกว่าเขาเหรอ ขอร้องล่ะ พวกเธอกำลังคบกันอยู่นะ จุ๊บเขาสักทีเพื่อแสดงความขอบคุณสิ】คิวคิวเห็นแบบนั้นก็รีบฉวยโอกาสเร่งเธอทันที
“ขะ...ขอบคุณ” เหวินถิงเซี่ยเอ่ยขอบคุณอย่างกระอักกระอ่วน “นายก็กินเยอะ ๆ นะ”
“อืม”
ในโทรศัพท์ ข้อความจากเผยจิงหวยส่งมาติด ๆ กัน เฮ้อซวยหลินทำเป็นไม่เห็นก็ไม่ได้ จึงตอบกลับไปแค่คำเดียว【เธอ】
โทรศัพท์เงียบกริบทันที
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที...
ไม่ถึงห้าวินาที ข้อความจากเผยจิงหวยก็พรั่งพรูมาอีกครั้ง
【เธอที่เป็นผู้หญิงคนนั้นเหรอ?!】
【ใคร ใคร ใคร】
【เสิ่นหลิงเหยาเหรอ? ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แน่ ๆ เจ้าหญิงน้อยตระกูลเสิ่นกำลังไปทัวร์แสดงไวโอลินต่างเมืองอยู่ จะมากินข้าวกับพี่ได้ยังไง งั้นเป็นใครล่ะ?】
【โธ่เว้ย! อย่าบอกนะว่าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่คนนั้นเมื่อคืน!】
【โธ่เว้ย ๆ ๆ ๆ】
【พี่ อย่าทำให้ฉันตกใจสิ ฉันขวัญอ่อนนะ】
เฮ้อซวยหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย คำว่า “ลูกเป็ดขี้เหร่” ไม่เข้ากับเด็กสาวตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว
หน้าตาอย่างเหวินถิงเซี่ย แค่ทำตัวโดดเด่นในมหาวิทยาลัยขึ้นมาสักหน่อย ก็ลงชิงตำแหน่งดาวประจำมหาวิทยาลัยชิงต้าได้แล้ว
เฮ้อซวยหลิน【ระวังคำพูดหน่อย เธอมีชื่อ】
เป็นเธอจริง ๆ ด้วย!
ถึงกับปกป้องกันแล้วเหรอ?
เผยจิงหวยร้อนใจ นิ้วที่พิมพ์ข้อความรัวเร็วเสียจนแทบเห็นเป็นภาพติดตา
【ฮือ ๆ ไม่จริงน่า เป็นเธอจริง ๆ เหรอ】
【พี่ พี่ชายคนดีของผม ขอร้องล่ะ ผมผิดไปแล้ว เมื่อคืนผมแค่ล้อพี่เล่นเอง พี่อย่าเอาจริงเด็ดขาดนะ】
【พี่กับรุ่นน้องคนนั้นอยู่คนละโลกกัน เธอไม่เหมาะกับพี่หรอก】
【พี่ ผมยอมคุกเข่าให้แล้ว ยกเลิกเดิมพันนั้นเถอะ ถ้าคุณปู่เฮ้อรู้ว่าผมหาสาวขี้เหร่ไม่มีรสนิยมแบบนั้นมาให้พี่ ท่านต้องหักขาผมแน่】
ใครในวงการเมืองหลวงบ้างไม่รู้ว่าคนทั้งตระกูลเฮ้อเป็นพวกคลั่งความงาม
ข้อความในโทรศัพท์เด้งเข้ามาติด ๆ กัน แต่เฮ้อซวยหลินไม่ได้ตอบกลับอีก
“รุ่นพี่มีธุระต้องทำหรือเปล่าคะ?” สาวขี้เหร่ไม่มีรสนิยมที่ถูกพูดถึงวางตะเกียบลง หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก แล้วดื่มชาอีกอึกเพื่อทำความสะอาดปาก
“ข้อความไร้สาระน่ะ” เฮ้อซวยหลินตอบสั้น ๆ พลางเงยหน้าสบตากลมใสของเหวินถิงเซี่ย น้ำเสียงอ่อนโยน “กินเสร็จแล้วหรือยัง?”
“ค่ะ”
“งั้นไปกันเถอะ” เฮ้อซวยหลินเลื่อนเก้าอี้ออก
“รุ่นพี่ เรายังไม่ได้จ่ายเงินใช่ไหมคะ พวกเรา...”
【ถ้าเธอกล้าพูดว่าแยกกันจ่าย ฉันเลิกคบกับเธอแน่!】คิวคิวเหมือนเดาออกว่าเหวินถิงเซี่ยจะพูดอะไร จึงรีบขัดขึ้นทันที
“แต่เดตครั้งแรกแล้วให้ฝ่ายชายจ่ายเงินทั้งหมด มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะคะ”
“ไม่ต้องจ่าย ไปกันเถอะ” เฮ้อซวยหลินพาเหวินถิงเซี่ยเดินออกจากห้องส่วนตัว
【ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหน ไม่ว่าจะนัดดูตัวหรือเดต ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาและไม่อยากสานสัมพันธ์ต่อ เธอจะแยกกันจ่ายก็ได้ แต่เธอเป็นสาวหมกมุ่นเรื่องรัก อยากหาโอกาสอยู่กับเขาให้มากขึ้น อยากตัวติดกับเขาแทบตาย】
【เธอแค่ขอบคุณที่เขาเลี้ยงข้าว แล้วบอกว่าอยากเลี้ยงตอบแทน ใช้โอกาสนี้นัดเดตครั้งหน้าให้เรียบร้อย แบบนี้ถึงเรียกว่ามีไปมีมา】
เหวินถิงเซี่ยตาเป็นประกาย “เก่งนี่ เพนกวินน้อย รู้เรื่องเหมือนกันนะ”
【ฮิ ๆ แน่นอนอยู่แล้ว ฉันก็มีฝีมืออยู่บ้าง】จู่ ๆ ก็ได้รับคำชมจากสาวสวย คิวคิวดีใจจนตัวลอย
ร้านชิงยวี่ไจ้อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยชิงต้ามาก เฮ้อซวยหลินมีรถ ขับกลับมหาวิทยาลัยชิงต้าไม่ถึงสิบนาที รถจอดลงที่ลานจอดรถ
หลังลงจากรถ เฮ้อซวยหลินเดินไปส่งเหวินถิงเซี่ยที่หอพัก ทั้งสองเดินเคียงกันไปในมหาวิทยาลัย แต่ระยะห่างตรงกลางกว้างจนยังเดินแทรกได้อีกสองคน
เหวินถิงเซี่ยแอบเหลือบมองมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของเฮ้อซวยหลินหลายครั้ง
ใช่แล้ว เมื่อครู่หลังจากต่อรองกับคิวคิว เธอก็คิดว่า “จุ๊บสักที” ดูจะพัฒนาเร็วเกินไปหน่อย
การสัมผัสทางกายครั้งแรก ควรเริ่มจากจับมือที่เป็นพื้นฐานที่สุด การคบกันต้องค่อยเป็นค่อยไป
คิวคิวเห็นด้วย
ทั้งสองเห็นพ้องกันแล้ว เหลือแค่ลงมือเท่านั้น
เหวินถิงเซี่ยค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้เฮ้อซวยหลินจากด้านข้างเหมือนปู ขยับเข้าไปอีกนิด แล้วก็อีกนิด โชคดีที่ตอนนี้เฮ้อซวยหลินให้ความร่วมมือดี ฝีเท้าไม่ได้เร็วมาก
ก็แค่จับมือไม่ใช่เหรอ ต่อไปเธอยังต้องนอนกับเขาด้วยซ้ำ
เพื่อให้รอดชีวิต ต้องกล้าหน่อย
เหวินถิงเซี่ยให้กำลังใจตัวเองซ้ำ ๆ แล้วยื่นมือออกไป ปลายนิ้วเย็นเฉียบกำลังจะสัมผัสมือใหญ่ข้างนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงโหวกเหวกดังขึ้นข้างหู
“พี่หลิน ดึกขนาดนี้แล้วยังจะไปห้องสมุดอีกเหรอครับ” นักศึกษาชายคนหนึ่งเดินสวนมา ทักทายเฮ้อซวยหลินอย่างกระตือรือร้น
เหวินถิงเซี่ยสะดุ้งเหมือนแมวถูกเหยียบหาง รีบกระโดดถอยไปไกลหลายเมตร ทำตัวมีพิรุธด้วยการหันซ้ายหันขวา
มองไม่เห็นเธอ มองไม่เห็นเธอ เมื่อกี้เธอไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เธอแค่ชมวิวในมหาวิทยาลัย เธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับรุ่นพี่เฮ้อแม้แต่นิดเดียว
“เปล่า กลับหอ” เฮ้อซวยหลินตอบอย่างใจเย็น
โชคดีที่นักศึกษาคนนั้นไม่ได้ซักไซ้ต่อ คุยกันเล่น ๆ สองสามประโยคก็เดินจากไป
ระหว่างทางเหลือแค่เหวินถิงเซี่ยกับเฮ้อซวยหลินสองคนอีกครั้ง แม้แต่นักศึกษาที่ไม่รู้จักก็ไม่มีใครเดินผ่าน
ค่ำคืนมืดไร้แสงจันทร์ ลมแรงเช่นนี้ ช่างเหมาะแก่การทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ
เหวินถิงเซี่ยค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้รุ่นพี่เฮ้ออีกครั้ง พลางให้กำลังใจตัวเองไม่หยุด
สู้เขา!
เธอทำได้!
เธอจดจ่อเกินไป จนไม่ทันสังเกตว่ามีจักรยานคันหนึ่งกำลังพุ่งมาจากด้านหลัง “นักศึกษา ระวังหน่อย!”
“หือ?”
เหวินถิงเซี่ยไม่เข้าใจว่าพูดเรื่องอะไร กำลังจะหันไปมองข้างหลัง แขนแกร่งกำยำข้างหนึ่งก็โอบเอวเธอไว้ ชายหนุ่มออกแรงดึงเบา ๆ เธอจึงเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงและยืดหยุ่น
ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับหน้าอกของชายหนุ่มพอดี
แม้จะมีเสื้อเชิ้ตบาง ๆ กั้นอยู่ เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร้อนผ่าวของเขา รวมถึงเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ