เหวินถิงเซี่ยไม่เคยคิดเลยว่าเสิ่นเยี่ยนซวย คนรวยอย่างเขาจะมีบ้านอยู่ในหมู่บ้านเก่าซอมซ่อแบบนี้ แถมยังอยู่ชั้นบนของตึกเก่าที่เธออาศัยอยู่พอดี
“บ้านหลังนี้ฉันซื้อด้วยเงินก้อนแรกที่หาได้ตอนเรียน ตอนนั้นเงินทุนมีจำกัด ที่นี่วิวกับบรรยากาศดี จังหวะชีวิตก็ช้า บางครั้งฉันเลยแวะมาพัก” เสิ่นเยี่ยนซวยอธิบายแบบนี้
【ไม่เข้าใจวิธีคิดของคนรวยเลย รวยขนาดนี้แล้วยังเก็บบ้านหลังนี้ไว้ทำไม】
คิวคิวใช้มืออวบ ๆ เท้าคาง：【วันแรกที่หนีมา ก็มาเจอตัวประกอบชายเข้าให้ แถมยังกลายเป็นเพื่อนบ้านชั้นบนชั้นล่างอีก นี่มันพรหมลิขิตอะไรกัน】
ไม่รู้เหมือนกันว่าควรเรียกว่าหนีได้ราบรื่นหรือไม่ราบรื่นดี
-
วันที่สองหลังภรรยาหนีไป แฟนคลับที่ปล่อยข่าวลือคนนั้นก็ออกมาขอโทษทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต พร้อมเปิดเผยข้อมูลภาพตัดต่อและภาพต้นฉบับที่ถ่ายจากมุมหลอกตาอีกหลายภาพ
ในภาพทั้งหมด ใบหน้าของเฮ้อซวยหลินถูกทำให้พร่ามัว
เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิดล้วน ๆ ในงานเลี้ยงวันนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบเฮ้อซวยหลินกับเสิ่นหลิงเหยาไม่ได้พูดกันสักคำ แถมยังอยู่ห่างกันไม่น้อยกว่าสองเมตร
-
วันที่สามหลังภรรยาหนีไป เฮ้อซวยหลินมาที่ตระกูลเสิ่น
เสิ่นหลิงเหยาไม่อยู่บ้าน พ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น แล้วเชิญเฮ้อซวยหลินเข้าไปนั่งในบ้าน
“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้มีค่าอะไรมากครับ” เฮ้อซวยหลินวางถุงของขวัญสีแดงที่ห่ออย่างประณีตห้าถุงลงบนโต๊ะกลางในห้องรับแขก
พ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นสบตากัน สีหน้าแปลกใจ ไม่ใช่เพราะของขวัญที่เฮ้อซวยหลินให้มีราคาแพงอะไร แต่เพราะสีสันและรูปลักษณ์ของถุงทั้งห้านั้นสะดุดตาเกินไป
ถุงทำจากกำมะหยี่สีแดงสด มีตัวอักษรมงคลสีทองพิมพ์อยู่ พร้อมลวดลายมังกรกับหงส์คู่มงคล