“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เสิ่นเยี่ยนซวยสีหน้าเรียบเฉย มองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร มีเพียงสายตาหนักอึ้งที่กดทับลงมา ทำให้คนถูกมองเผลอกลั้นหายใจ
คนที่คร่ำหวอดในแวดวงการงานและอยู่ในตำแหน่งสูงย่อมมีบารมีข่มคน ไม่ต้องโกรธก็ทำให้คนเกรงขามได้
เหวินถิงเซี่ยตกใจขึ้นมาทันที
จะตอบยังไงดี จะตอบยังไงดี เพิ่งมาฐานลับของเจ้าของร่างเดิมครั้งแรกก็โดนจับได้แล้ว ทำไมถึงซวยขนาดนี้นะ
รู้สึกเหมือนทำเรื่องไม่ดีแล้วโดนครูประจำชั้นจับได้คาหนังคาเขา ทั้งตื่นตระหนกทั้งรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
“ฉัน ฉัน ฉัน...”
เหวินถิงเซี่ยพูดติดอ่าง พูดคำว่า “ฉัน” อยู่นานก็ยังเรียบเรียงประโยคให้สมบูรณ์ไม่ได้
สมองเอ๊ย รีบคิดสิ จะแก้ตัวยังไงดี
“ไม่ต้องเกร็ง ค่อย ๆ พูด” เสิ่นเยี่ยนซวยขมวดคิ้วนิด ๆ เขาหน้าตาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ ทำไมสาวน้อยถึงลนลานทุกครั้งที่เจอเขา
แต่เวลาอยู่กับเฮ้อซวยหลิน เธอไม่เห็นเป็นแบบนี้
หรือว่าเขาแก่แล้ว คุยกันคนละเจเนอเรชัน?
“ฉัน ฉันแค่หยุดแล้ว ก็เลยออกมาเดินเล่นเฉย ๆ” ข้ออ้างฟังดูแย่ไปหน่อย ไม่รู้ว่าเสิ่นเยี่ยนซวยจะเชื่อหรือเปล่า ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรพูด