เก็บหนังสือเตรียมไว้ล่วงหน้า พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดัง เหวินถิงเซี่ยก็คว้าตัวซูเสี่ยวไป๋ ส่วนซูเสี่ยวไป๋ก็คว้าฉินเหมิง ทั้งสามพร้อมพุ่งออกไปทันที
เฮ้อซวยหลินลุกจากที่นั่งเช่นกัน ก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงตัว ก่อนจะจับมืออีกข้างของเหวินถิงเซี่ยไว้ “ระวังล้ม ไม่ต้องรีบขนาดนั้น”
พี่ชายเอ๊ย จะไม่รีบได้ยังไง!?
พวกเธอทั้งสามเล็งร้านปลาต้มผักดองร้านนี้มาหลายวันแล้ว ดูท่าหนุ่มหล่อราวกับเซียนอย่างเขาคงทำเรื่องพุ่งไปกินข้าวแบบนี้ไม่เป็นจริง ๆ
แต่...
พี่ใหญ่ อย่ามาถ่วงกันสิ
“เอ่อ งั้นนายค่อย ๆ เดินตามมานะ พวกเราสามคนไปก่อน แล้วจะช่วยจองที่นั่งไว้ให้ มาถึงก็ลงมือกินได้เลย” ถึงยังไงเขาก็เป็นพระเอก เหวินถิงเซี่ยไม่กล้าทำอะไรตามใจ จึงได้แต่เสนอขึ้น
“ไม่ต้องวิ่งหรอก ฉันจองปลาต้มผักดองไว้ล่วงหน้าแล้ว” เฮ้อซวยหลินยิ้มมุมปาก มือยังจับมือเหวินถิงเซี่ยไม่ยอมปล่อย
“หา?”
สามหัวน้อย ๆ ของเหวินถิงเซี่ย ซูเสี่ยวไป๋ และฉินเหมิงหันมามองพร้อมกัน ท่าทางเป๊ะเหมือนนัดกันไว้
“ฉันสั่งเมนูยอดนิยมอื่น ๆ ที่ช่องนั้นไว้อย่างละหลายจานด้วย ต้องรออีกไม่กี่นาทีกว่าจะเสร็จ ไม่ต้องรีบ” เฮ้อซวยหลินยกข้อมือดูนาฬิกา ใบหน้าหล่อสะอาดตา
ซูเสี่ยวไป๋กับฉินเหมิงสบตากัน รูมเมตได้เกาะหนุ่มหล่อบ้านรวยเรียนเก่งแบบนี้ก็มีข้อดีเหมือนกันแฮะ
“ขอบคุณรุ่นพี่ที่เลี้ยงนะคะ” สองสาวตัวจิ๋วก้มคำนับขอบคุณพร้อมกัน
น่ารักเรียบร้อยเหมือนเหวินถิงเซี่ยไม่มีผิด
นี่แหละตัวอย่างที่ชัดเจนของคนประเภทเดียวกันมักอยู่ด้วยกัน
ไม่ต้องรีบก็ได้กินเมนูยอดฮิตของโรงอาหาร เหวินถิงเซี่ย ซูเสี่ยวไป๋ และฉินเหมิงเลยเดินคล้องแขนกันอย่างสบายใจสุด ๆ