หนึ่งนาทีต่อมา เชิ่นหลิงเหยายืนนิ่งแข็งอยู่กลางห้องรับแขก สีหน้าตื่นตะลึงและกระอักกระอ่วน ใบหน้าเล็ก ๆ ดำคล้ำ
เด็กสาวที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นในวิดีโอคนนั้นคือเธอจริง ๆ
ใครมันช่างใจร้าย ถ่ายคลิปประจานเรื่องน่าอายแบบนี้ แล้วต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
«พ่อคะ แม่คะ คืนนั้นหนูดื่มหนักไปหน่อย เลยจำเรื่องนี้ไม่ได้» ผ่านไปครู่ใหญ่ เชิ่นหลิงเหยาถึงค่อยดึงสติกลับมาได้
อ๊ากกก อับอายจนอยากหายตัวไปจากโลกใบนี้ ช่วงสองสามวันต่อจากนี้ไม่อยากออกจากบ้านเลย
«จำไม่ได้จริง ๆ เหรอ» เชิ่นเยี่ยนซีเหลือบมองเชิ่นหลิงเหยาแล้วถาม
«ก็แน่นอนสิ ฉันเมาจนจำอะไรไม่ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นคงไปลากตัวไอ้สารเลวที่ถ่ายคลิปออกมาแล้ว» เชิ่นหลิงเหยาคับข้องใจสุด ๆ
ไม่คิดเลยว่าตอนเมาเธอจะดูน่าเกลียดได้ขนาดนี้
«เหยาหยา เคยคิดเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศไหม» ขณะที่พี่น้องกำลังคุยกันเรื่องวิดีโอ แม่เชิ่นก็พูดแทรกขึ้นมา แม้จะถามเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงกลับเด็ดขาดจนปฏิเสธไม่ได้
«แม่ครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย แค่ดื่มมากไปเท่านั้นเอง» สีหน้าเชิ่นเยี่ยนซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแก้ต่างให้เชิ่นหลิงเหยา
«หุบปาก!» พ่อเสิ่นดึงลูกชายคนเล็กเบา ๆ ให้เขานั่งลง
ตระกูลเชิ่นอบรมลูกมาอย่างดี บรรยากาศในบ้านก็อบอุ่น ลูก ๆ ต่างเชื่อฟังและรู้ความ แม้เชิ่นเยี่ยนซีจะไม่อยากให้พี่สาวไปแค่ไหน แต่เมื่อพ่อจับให้นั่งลง เขาก็ไม่พูดอะไรอีก นั่งบนโซฟาฟังแม่พูดให้จบก่อน