ตอนเที่ยง
รถของเฮ้อซวยหลินที่กำลังกลับมหาวิทยาลัยชิงต้าติดอยู่บนถนน เหวินถิงเซี่ยจึงมาถึงโรงอาหารและต่อแถวก่อน
【ถึงจะขับรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม ถึงเขาจะเป็นลูกชายมหาเศรษฐีผู้สูงศักดิ์แล้วไง รถติดก็ติดอยู่ดี คนรวยก็เสกปีกให้รถไม่ได้หรอก】
“ก็ไม่แน่นะ คนรวยคนอื่นอาจทำไม่ได้ แต่เฮ้อซวยหลินก็ไม่แน่ เรื่องในอนาคต ใครจะไปรู้ล่ะ”
เหวินถิงเซี่ยต่อแถวไปพลาง คุยเล่นกับคิวคิวไปพลาง
อย่างน้อยก็ไม่เหงา
【สาวซ่า เธอนี่มั่นใจในตัวพระเอกไม่น้อยเลยนะ】
“ไม่พูดถึงเรื่องอื่นก็ได้ เขาเป็นนักวิจัยที่ตั้งใจและมีความสามารถจริง ๆ สมควรได้รับความเคารพ”
ไม่ไกลนัก สวี่เชียนที่ช่วงนี้กระเป๋าแบนจนจำใจต้องมากินข้าวที่โรงอาหาร กำลังทำหน้าบึ้งตึง พอหันไปก็เห็นร่างงดงามในแถวเข้าเต็มตา
เหวินถิงเซี่ย!
สวยจนแสบตา
จู่ ๆ เธอก็คิดถึงเหวินถิงเซี่ยคนเมื่อก่อนขึ้นมา คนที่หน้าตาขี้เหร่จนไม่ต้องเกร็ง แถมยังเชยเสียจนทำให้คนอื่นสบายใจ
ดูท่าทางยั่วยวนของอีกฝ่ายตอนนี้สิ นักศึกษาชายหลายคนในโรงอาหารแอบมองไปทางนั้น ต่อให้สวี่เชียนไม่อยากเห็นหน้าเธอ ก็ยังมองเห็นเธอเด่นชัดท่ามกลางผู้คนได้ในพริบตา สว่างเจิดจ้าเกินไป แค่มองก็ชวนหงุดหงิด
ในเมื่อเธอไม่สบายใจ ก็อย่าหวังว่าคนอื่นจะสบายใจไปด้วย
“โห ยังกล้ามากินข้าวที่โรงอาหารอีกนะ หน้าหนาใช่เล่นเลย ฉันนึกว่าตอนนี้เธอคงหลบไปร้องไห้อยู่ตามซอกมุมไหนสักแห่งแล้วซะอีก” สวี่เชียนเดินมาหาเหวินถิงเซี่ยไม่กี่ก้าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยการยั่วโมโห