เสียงรองเท้าส้นสูงดังกังวานมาจากหัวมุมทางเดิน
วังเสี่ยวยวนเติมหน้าเสร็จแล้ว ก็เดินกลับมาด้วยท่วงท่าเยื้องย่าง
ซูเฉินเลื่อนนิ้วโป้งหนึ่งครั้ง
หน้าจอโทรศัพท์ดับลงทันที เขาสอดมันเข้ากระเป๋ากางเกงชุดนักเรียน
เขายกกาแฟอเมริกาโน่ใส่น้ำแข็งแก้วนั้นขึ้นมา
อุปกรณ์ติดตามขนาดจิ๋วแนบติดอยู่ใต้ก้นแก้ว
ซูเฉินแหงนคอขึ้น แสร้งทำเป็นดื่มอึกใหญ่
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
น้ำแข็งกระทบผนังแก้วดังกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบา
วังเสี่ยวยวนนั่งลงบนโซฟาหนังแท้อีกครั้ง
เธอหยิบกระเป๋าสะพายโซ่ใบเล็กขึ้นมา คล้องไหล่
“น้องชาย พี่สาวมีสายเข้ากะทันหัน มีธุระด่วนต้องไปก่อนนะ”
เธอแสร้งทำสีหน้ารู้สึกผิด
ซูเฉินรีบวางแก้วกาแฟลง วางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่า
แสดงท่าทางทำอะไรไม่ถูกและผิดหวัง
“ครับ...พี่สาวเดินทางดี ๆ นะครับ”
วังเสี่ยวยวนผลักประตูกระจก เดินออกไปสู่ยามเย็นอันอบอ้าว
ซูเฉินนั่งอยู่ในที่นั่งมุมร้าน มองแผ่นหลังของเธอหายลับไปตรงหัวมุมถนน
เขายื่นนิ้วชี้มือขวาออกมา ลูบใต้ก้นแก้วเบา ๆ
อุปกรณ์ติดตามสีดำที่เล็กกว่าเมล็ดงาหล่นลงในอุ้งมือ
ซูเฉินล้วงเหรียญหนึ่งหยวนออกมาจากกระเป๋า
เขาติดอุปกรณ์ติดตามไว้แน่นกับด้านหลังเหรียญ แล้วโยนลงช่องด้านในของเป้ผ้าใบอย่างไม่ใส่ใจ
ห่างออกไปสองช่วงถนน
วังเสี่ยวยวนเปิดประตูรถออดี้ A6 สีดำ
เธอขึ้นนั่งในที่นั่งคนขับ แล้วปิดประตูดังปัง
ภายในรถตัดเสียงรบกวนจากภายนอกได้ในทันที
เธอยื่นมือถอดรองเท้าส้นสูงที่เกะกะออก แล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าบู๊ตยุทธวิธีพื้นเรียบ
จากนั้นก็เปิดช่องเก็บของบนแผงควบคุมกลาง