นิ้วเรียวงามของซูจือโจวไล้ผ่านเรือนร่างของเหวินเซี่ย นำพาความเสียวซ่านซ่านซ่าไปทั่วร่าง
ซูจือโจวเลียใบหูแดงก่ำของเหวินเซี่ยเบาๆ ทำให้ทั้งร่างของเหวินเซี่ยเริ่มสั่นสะท้าน
“รุ่นพี่ซู หนูอึดอัดจังเลย…”
“น้องเหวินเซี่ยอยากให้รุ่นพี่ทำอะไรล่ะ บอกออกมาสิ เดี๋ยวรุ่นพี่ช่วย”
“รุ่นพี่ซู… หนูอยาก… อยาก…”
……
ทันทีที่เหวินเซี่ยกำลังจะไปถึงขั้นตอนสุดท้ายกับซูจือโจว เธอก็สะดุ้งตื่นพรวด ลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง
[เมื่อกี้มันคือความฝันเหรอเนี่ย อ๊ากกกกกก ฉันมาฝันแบบนี้ได้ยังไง แล้วยังกับรุ่นพี่ซูอีก!!!]
เหวินเซี่ยเหลือบมองเวลา หกโมงเช้า
[ฉันฝันถึงอะไร ฉันฝันถึงรุ่นพี่ซู ฉันฝันว่ารุ่นพี่ซูเลียหูฉันเนี่ยนะ]
เธอกระชากผ้าห่มห่อตัวเองจนกลมเป็นก้อนกลมๆ แล้วกรี๊ดร้องเงียบๆ อยู่ในนั้นพักใหญ่
เพื่อนร่วมห้องยังนอนหลับกันอยู่ ในหอพักมีแต่เสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงกรนเบาๆ
เหวินเซี่ยโผล่ดวงตาคู่หนึ่งออกมาจากผ้าห่ม หัวใจเต้นเร็วเหมือนจะกระเด็นออกมาจากอก ยกมือขึ้นมาจับหูตัวเอง—ยังร้อนผ่าว ราวกับอุณหภูมิจากริมฝีปากของซูจือโจวยังคงค้างอยู่
[ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ… แค่ความฝันเอง… ใครๆ ก็เคยฝันแปลกๆ ทั้งนั้น… ใช่แล้ว มันปกติมาก ปกติมาก…]
แต่ยิ่งบอกตัวเองแบบนั้น ประโยคในฝันของซูจือโจวที่ว่า “น้องเหวินเซี่ยอยากให้รุ่นพี่ทำอะไร” ก็ยิ่งกังวานชัดเจนขึ้นในหัว
เสียงนั้นทุ้มต่ำมาก หางเสียงยกขึ้นนิดๆ แฝงความยั่วยวนที่อธิบายไม่ถูก
เหวินเซี่ยครางฮือเบาๆ ซุกหน้าลงในหมอน
[เหวินเซี่ยนี่แกเขียนนิยายยูริจนบ้าไปแล้วรึไง นั่นมันรุ่นพี่ซูนะ ตัวเป็นๆ อยู่ใกล้ๆ นี่แหละ แกไปฝัน… ฝันแบบนั้นได้ยังไง]