เหวินเซี่ยแทบจะพุ่งตัวออกจากห้องสมุดราวกับหนีตาย
เธอวิ่งเร็วเกินไป ตอนลงบันไดเกือบสะดุด ต้องยันกำแพงไว้ก่อนจะเซถลาไปสองก้าวแล้ววิ่งต่อ
แดดยามบ่ายทิ่มแทงดวงตาจนแสบ แต่เธอไม่กล้าหยุด ราวกับมีสัตว์ร้ายน่ากลัวไล่ตามมาข้างหลัง
พอถึงชั้นล่าง เหวินเซี่ยก็ยันเข่าหอบหายใจหนัก หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
[ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ… รุ่นพี่ซูแค่บังเอิญเห็นหนังสือของเราเท่านั้น เธอไม่รู้หรอกว่าคนเขียนคือเรา ใช่แล้ว เธอไม่รู้! แค่เราไม่ยอมรับ ก็ไม่มีใครรู้ว่า "แมวน้อยชอบกินปลา" คือเรา!]
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้ง ก่อนจะล้วงมือถือออกมา นิ้วมือสั่นเทาพิมพ์ข้อความหาเจ้านาย
เหวินเซี่ย: "เจ้านายช่วยด้วย!!! (;´༎ຶД༎ຶ`)"
ข้อความเพิ่งส่งไป ปลายทางก็ตอบกลับทันที
เจ้านาย: "เกิดอะไรขึ้น ใครมารังแกนักเขียนคนเก่งของเรา?"
เหวินเซี่ย: "คือรุ่นพี่ซูน่ะค่ะ เธอ เธอ เธอ เธอ ถึงกับอ่านหนังสือที่เราเขียน แล้วยังชมว่าเขียนดีอีก อ๊ากกกกก หนูจะตายอยู่แล้ว!!!"
เจ้านาย: "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ"
เหวินเซี่ยมองตัวอักษร 'ฮ่า' เรียงยาวเป็นหางว่าวแล้วรู้สึกแย่ไปทั้งตัว
เหวินเซี่ย: "เจ้านายยังขำอีก! หนูอับอายจะตาย! เจ้านายไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นหนูอยากจะมุดหนีลงดินแค่ไหน!"
เจ้านาย: "แล้วไงต่อ? เธอหนีมาแล้ว?"
เหวินเซี่ย: "ไม่หนีให้อยู่เลี้ยงปีใหม่เหรอคะ?! (╯°□°)╯︵┻━┻"
เจ้านายลูบคาง ความรู้สึกตอนนี้เด็กคนนี้มีปฏิกิริยาน่าสนุกเกินไปแล้ว
เจ้านาย: "จะหนีทำไม? น่าจะเข้าไปสารภาพกับเธอเลยนะ เผื่อจะได้เพื่อนนักอ่านที่ภักดีเพิ่มขึ้นมาสักคน"
เหวินเซี่ย: "ไม่ได้ ๆ ๆ ไม่ได้เด็ดขาดเลย! งานเขียนของหนูจะให้คนรู้จักเห็นได้ยังไง! พวกนั้น… พวกเนื้อเรื่องพวกนั้น…"