ซูจือโจวไม่ได้กลับหอของตัวเอง แต่ตรงไปที่หอพักของเหวินเซี่ย
เธอยืนอยู่ใต้ตึก เงยหน้ามองหน้าต่างชั้นสี่ สูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเข้าไป
ป้าหอพักเห็นซูจือโจวก็ชะงักเล็กน้อย เห็นชัดว่าดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยไม่ได้มาที่นี่บ่อยนัก
“สวัสดีค่ะป้า หนูมาหาเหวินเซี่ย ห้อง 406” ซูจือโจวพูดอย่างสุภาพ
“ลงชื่อหน่อย” ป้าเลื่อนสมุดลงทะเบียนมาให้ สายตามองสำรวจใบหน้าซูจือโจว “เธอเป็นอะไรกับเขาเหรอ”
ซูจือโจวหยุดนิดหนึ่งแล้วยกยิ้มมุมปาก “พี่สาวค่ะ”
ลงชื่อเสร็จ ซูจือโจวก็ขึ้นบันไดไป
ประตูห้อง 406 ปิดไว้ไม่สนิท มีเสียงหลี่อวี่ถงกระซิบดังแว่วมา “เหวินเซี่ย อย่าดูอีกเลย คนพวกนั้นก็แค่ว่างจนไม่มีอะไรทำ อีกสองวันก็เงียบไปเอง”
ซูจือโจวผลักประตูเข้าไป สามคนในห้องมองมายังเธอพร้อมกัน
หลี่อวี่ถงเห็นซูจือโจวก็อ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ มันฝรั่งทอดในมือหลี่ซินหล่นลงพื้น
หวังซืออวี่ยื่นหัวลงมาจากเตียงบน ดวงตาเบิกโพลง
ส่วนเหวินเซี่ยกำลังนั่งอยู่บนเตียง เข่าชันขึ้นมากอดไว้ข้างหน้า ขอบตาแดงเรื่อ มือถือยังสว่างอยู่ – หน้าจอคือหน้ากระทู้ในฟอรัม
วินาทีที่เห็นซูจือโจว เหวินเซี่ยตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด รีบปิดโทรศัพท์อย่างลุกลี้ลุกลน หันหน้าหนี แล้วปาดหางตาด้วยหลังมืออย่างรวดเร็ว
หัวใจของซูจือโจวเหมือนถูกใครบีบเข้ามาแรง ๆ ครั้งหนึ่ง
“ขอให้น้องทั้งสามออกไปสักครู่ได้ไหม เธอมีอะไรจะคุยกับเหวินเซี่ย” ซูจือโจวเอ่ย
หลี่อวี่ถงตอบสนองเป็นคนแรก ฉุดหลี่ซินกับหวังซืออวี่ที่ยังเหม่อลอยเดินออกไป “ได้เลย ๆ รุ่นพี่ซูคุยกันเลย เดี๋ยวน้องไปซื้อของข้างล่าง สักครึ่งชั่วโมง… ไม่ ชั่วโมงหนึ่งแล้วค่อยกลับมา!”
ประตูปิดลง ในห้องเหลือเพียงสองคน