"น้องเหวินเซี่ย" เสียงของซูจือโจวดังมาจากข้าง ๆ
"หืม?"
"ตอนน้องตั้งใจดูอะไรน่ะ ดูน่ารักดีนะ"
มือที่จับเมาส์ของเหวินเซี่ยเกร็งขึ้น ปอยผมเด้งนั่นตั้งชันขึ้นทันที
"รุ่น... รุ่นพี่ซู อย่าจู่ ๆ พูดอะไรแบบนี้ได้ไหม..."
"แบบไหน?"
"ก็... แบบนั้น..."
"น่ารัก? นี่คือความจริงนะ ทำไมพูดไม่ได้ล่ะ?" น้ำเสียงของซูจือโจวดูใสซื่อไร้เดียงสาอย่างยิ่ง
เหวินเซี่ยอ้าปาก แต่ก็พบว่าตัวเองเถียงอะไรไม่ออกเลย จึงเลือกที่จะหุบปากเสีย แล้วหันกลับไปจดจ่อกับหน้าจอเหมือนเดิม
เห็นเหวินเซี่ยกลับไปอ่านบทความอีกครั้ง ซูจือโจวก็รู้สึกเบื่อ
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็นึกถึงที่หัวหน้าชมรมพูดไว้ จึงลุกขึ้น "น้องเหวินเซี่ย น้องอ่านไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปเอาของหน่อย"
เหวินเซี่ยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบรับมาในลำคอ "อืม"
ซูจือโจวเดินไปที่มุมเครื่องดื่มของห้องกิจกรรม ที่นั่นมีขนมเล็ก ๆ วางไว้หลายจาน
คุกกี้เนยกรอบ คัพเค้ก ทาร์ตไข่ แล้วก็พิซซ่าผลไม้หั่นชิ้นพอดีคำอีกสองสามชิ้น ล้วนเป็นฝีมือของสมาชิกชมรมทั้งนั้น หน้าตาอาจไม่สวยเนี้ยบเหมือนที่ซื้อจากร้านข้างนอก แต่กลิ่นหอมน่ากิน
ซูจือโจวเลือกหยิบชิ้นที่ดูดีที่สุดสักสองสามชิ้น วางลงในจานเล็ก แล้วหยิบเครื่องดื่มมาสองกระป๋อง กลับมาที่ข้าง ๆ เหวินเซี่ย
นางวางจานลงบนโต๊ะ ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง
"น้องเหวินเซี่ย"
"อืม..."
"อ้าปาก"
เหวินเซี่ยอ้าปากตามสัญชาตญาณ แล้วคุกกี้เนยกรอบชิ้นหนึ่งก็ถูกยัดใส่ปากนาง
นางนิ่งไปเล็กน้อย หันไปมองซูจือโจว
ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลางของซูจือโจวคีบคุกกี้ชิ้นหนึ่ง ยังคงตั้งท่าเหมือนจะป้อนให้ ภายในนัยน์ตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม