หลี่อิงอยากเอาเรือยักษ์พวกนี้ไปจอดไว้บนชายหาด ให้ได้ชื่นชมทุกวัน แต่เวลาในบริเวณนั้นไม่ได้หยุดนิ่ง อาหารบนเรือจะเสียเอาได้
ดังนั้นหลังจากเดินชมทั่วทั้งเรือขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่นานกว่าชั่วโมง สุดท้ายเธอก็จำใจเก็บเรือเข้าไปในพื้นที่เก็บของ
เรือสำราญที่เหลืออีก 4 ลำน่าจะมีสภาพไม่ต่างจากลำนี้มากนัก ไว้มีเวลาค่อยไปชมอย่างละเอียด
ถึงอย่างไรเวลาในมิติส่วนตัวก็มีจำกัด
หลี่อิงเงยหน้ามองตัวจับเวลาในอากาศ
“2 วัน 6 ชั่วโมง 7 นาที 21 วินาที”
“เย่หานชวน เราอยู่ในมิติมาเกือบ 3 ชั่วโมงแล้ว คิดว่าตอนนี้ออกไปได้หรือยัง?”
“ออกไปตอนนี้เสี่ยงเกินไป”
“สึนามิครั้งนี้ไม่มีทางสงบลงในเวลาอันสั้น”
“ประกาศเตือนภัยสภาพอากาศบอกว่าสึนามิจะขึ้นฝั่งจริง ๆ พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ คืนนี้เป็นแค่ช่วงอพยพ”
“แต่สึนามิมาก่อนกำหนด แสดงว่ากำลังลมของไต้ฝุ่นเหนือทะเลต้องแรงกว่าที่ประกาศเตือนไว้ และสึนามิก็จะกินเวลานานกว่าเดิม”
เย่หานชวนวิเคราะห์อย่างสุขุม
“แต่หลบอยู่ในมิติแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางออก เท่ากับเสียเวลาในมิติไปเปล่า ๆ”
หลี่อิงขมวดคิ้วน้อย ๆ
ไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว จู่ ๆ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมา
“หรือเราลองเปิดกล่องโลหะมีค่าที่เก็บมาจากคลังดูไหม?”
“มีกล่องตั้งเยอะ ผลที่ได้ต้องไม่น้อยแน่”
หลี่อิงทำท่าตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว แววตาเต็มไปด้วยความโลภ
“ไม่ได้”
เย่หานชวนรีบห้าม
“แค่เปิดกล่อง พลังงานของโลหะพวกนั้นก็จะถูกมิติดูดซับ ถ้ากระตุ้นให้มิติเลื่อนระดับขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ครั้งก่อนตอนมิติอัปเกรด จิตของเธอก็ถูกดีดออกไปแล้ว แสดงว่าระหว่างมิติอัปเกรด คนจะอยู่ข้างในไม่ได้”