รถมาถึงโรงแรมที่หลี่หย่วนเจิงพักอยู่ในเวลาไม่นาน หลังจอดรถแล้ว หลี่อิงก็พูดกับลุงหลี่ซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้าและเป็นคนขับว่า:
“ลุงหลี่ พาลุงหวังกลับไปก่อนเลยนะคะ ลำบากลุงแล้ว!”
“รถบรรทุกจอดไว้ที่นี่ก่อน ช่วงสองวันนี้ฉันยังต้องใช้”
“ครับ คุณหนูใหญ่”
“งั้นให้พวกเราช่วยขนของขึ้นไปข้างบนไหมครับ”
“ไม่ต้องค่ะ ของพวกนี้เพื่อนฉันฝากเอามาให้ เธอจะมารับเองพรุ่งนี้”
“ได้ครับ งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อน”
หลังลุงหลี่กับลุงหวังกลับไปแล้ว เฉินหว่านอวี๋ก็ถามอย่างสงสัยว่า:
“ลูกจ๋า ของตั้งเยอะ ไม่ต้องขนขึ้นไปเหรอ”
“ค่ะ แม่ วางไว้บนรถก่อนเถอะ ขนไปขนมาเสียงดังเกินไป แถมไม่สะดวกด้วย!”
พูดจบก็จูงมือแม่เดินเร็ว ๆ มุ่งหน้าไปยังโถงล็อบบี้โรงแรม!
ทั้งสองถามหมายเลขห้องของหลี่หย่วนเจิงที่แผนกต้อนรับ จากนั้นก็รีบขึ้นลิฟต์ไปชั้นสาม ไม่นานก็เดินมาถึงหน้าห้อง 307
หลี่อิงยกมือเคาะประตู พลางเรียกเสียงเบาว่า:
“พ่อ พวกเรามาแล้วค่ะ”
หลี่หย่วนเจิงในห้องแทบจะลุกขึ้นมาเปิดประตูทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะ
หลังได้รับโทรศัพท์จากภรรยาและลูกสาวที่สั่งห้ามไม่ให้เขาออกจากโรงแรมแม้แต่ก้าวเดียว เขาก็กระวนกระวายใจมาตลอดหลายชั่วโมง จนไม่ได้กินแม้แต่มื้อกลางวัน!
ประตูเปิดออก เมื่อเห็นพ่อยืนอยู่ตรงหน้าอย่างแข็งแรงดี หลี่อิงก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาขึ้นมาทันที!
เธอพุ่งเข้าไปกอดพ่อ เหมือนตอนเพิ่งตื่นขึ้นมาแล้วเห็นแม่ ทั้งตื่นเต้นและโล่งใจ ปนความน้อยใจที่บอกไม่ถูก!