หลังวางสาย หลี่หย่วนเจิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โอนเงิน 3,000 ล้านเข้าบัญชีของหลี่อิงทันที
“เสี่ยวอิง เงินทุนหมุนเวียนที่พ่อขยับได้ตอนนี้มีแค่นี้ อีกสามวันพอได้รับเงินมัดจำจากหลี่ยวนชานแล้ว พ่อจะโอนให้ลูกทันที อยู่ต่างประเทศก็ซื้อของตุนได้เต็มที่ ไม่ต้องกังวล”
“อืม!”
หลี่อิงพยักหน้าแรง ๆ ก่อนยื่นมือเข้าไปกอดพ่อ
ชักช้าไม่ได้แล้ว ทุกคนในครอบครัวจัดของที่ต้องนำไปอย่างลวก ๆ แล้วออกจากโรงแรม
หลี่อิงมีมิติส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องพกสัมภาระอะไร อีกอย่าง การไปสถานที่อย่างคาบูลก็ไม่เหมาะจะขนของไปมาก เพื่อไม่ให้ใครสงสัย เธอจึงสะพายเป้เดินทางใบเล็กไปใบหนึ่ง
ทั้งสามคนรีบเดินไปยังรถบรรทุกเล็กตู้ทึบที่จอดอยู่หน้าโรงแรม เปิดประตูแล้วขึ้นรถ
หลี่อิงวางฝ่ามือลงเบา ๆ บนกล่องพัสดุใบหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่นั่งของตัวเอง จากนั้นก็ขยับความคิด ยกมือโบกเบา ๆ กล่องกว่าสิบใบที่กองอยู่ในกระบะรถพลันหายวับไปทั้งหมด
แม้สามีภรรยาจะเคยเห็นลูกสาวทำให้โซฟาในโรงแรมหายไปต่อหน้าต่อตามาแล้ว แต่พอได้เห็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเช่นนี้อีกครั้ง ทั้งคู่ก็ยังอดตะลึงจนพูดไม่ออกไม่ได้
หลี่หย่วนเจิงตั้งสติ สตาร์ตรถแล้วมุ่งหน้าไปยังเขตคลังสินค้าของบริษัทสาขาตระกูลหลี่ในประเทศที
ไม่นานทั้งสามก็มาถึงจุดหมาย พวกเขาตรงไปที่ห้องยามทันที แล้วตัดไฟกล้องวงจรปิดทั้งหมด
จากนั้นเดินตรวจรอบเขตคลังสินค้าขนาดใหญ่หลายรอบอย่างละเอียด พอยืนยันว่าไม่มีใครอยู่เฝ้าบริเวณนั้น จึงเปิดประตูคลังสินค้าแห่งแรก